«Οι THRONEHAMMER αναδύονται και πάλι από την άβυσσο σαν ένας μονόλιθος σφυρηλατημένος από αρχαία πέτρα και σκουριασμένο ατσάλι… Κολοσσιαίοι, ζοφεροί και συντριπτικοί πέρα από κάθε μέτρο». Έτσι ξεκινά το κείμενο που συνοδεύει το promo kit του καινούργιου δισκογραφικού πονήματος τούτων εδώ των Γερμανοβρετανικών θηρίων, με έδρα το Durham. Άστοχο; Σε καμία περίπτωση. Εύστοχα περιγραφικό; Οπωσδήποτε. Υπερβολικό; Ούτε καν!
Από το 2012 που ξεκίνησαν μέχρι σήμερα, οι THRONEHAMMER εξελίσσονται, παραμένοντας μοναδικοί, άμεσα αναγνωρίσιμοι και εν τέλει ξεχωριστοί. Μπορεί οι δίσκοι τους να έχουν την ίδια αφετηρία και να μοιράζονται ίδιες βασικές αρχές και επιρροές, ωστόσο γίνεται ξεκάθαρο κάθε φορά πως ο Stuart West, ιδρυτής και κινητήριος δύναμη πίσω από το συγκρότημα, δεν το αφήνει να «βαλτώσει» και να εφησυχαστεί αλλά διαμορφώνει την ταυτότητά του με γνώμονα μια και μόνη λέξη:
Εξέλιξη.
“Slay, kill, erase” είναι ο τίτλος του τέταρτου κατά σειρά full length άλμπουμ τους, που τους θέλει πλέον ως εξάδα, με δύο νέα μέλη. Τον West στην κιθάρα δεν συνοδεύει πια ο Tim Hammersmith, μα στη θέση του ακούμε τους Tobias Utz και Daniel Ringl. Φαντάσου λοιπόν, αν η μπάντα έβγαζε ως τώρα τον τεράστιο κιθαριστικό της όγκο με δύο κιθάρες, πώς ακούγεται με τρεις… Το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενα μεγαλιθικό και μάλιστα κάθε κιθαρίστας προσθέτει και την προσωπική του «πινελιά».
Το rhythm section των Uwe Void και Markus Ströhlein στέκει και πάλι θεόρατο. Τα βροντώδη τύμπανα είναι παρόντα ενώ το μπάσο, σταθερά προσηλωμένο στα λιγότερο «λασπωμένα» standards του “Kingslayer”, και πάλι πρωταγωνιστής. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως έτσι όπως έχει στηθεί το ρυθμικό μέρος των THRONEHAMMER, πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για την ευρύτερη doom και doom/death metal σκηνή.
Βέβαια, όχι μονάχα ως προς αυτό αλλά γενικά ως προς το πώς ακούγεται η εξάδα, παίζει ρόλο και η παραγωγή, έτσι; Και η δουλειά που έχει γίνει στο “Slay, kill, erase”, είναι υποδειγματική. Τα πάντα ακούγονται τέλεια, πεντακάθαρα, η μίξη είναι εξαίσια (ok, ίσως να μπορούσαν να βγουν ένα «κλικ» πιο μπροστά τα φωνητικά, αλλά εντάξει, μιλάμε για πταίσμα) και ο ήχος, σε τελική ανάλυση, καταπληκτικός!
Μπορεί οι THRONEHAMMER να εξακολουθούν να ανήκουν στην underground σκηνή του doom metal, ωστόσο είναι ηλίου φαεινότερο πως η μουσική τους έχει περάσει πλέον στην πιο brutal φάση της. Οι death metal επιρροές είναι πολλές, πολύ έντονες και «σπρώχνουν» το συγκρότημα προς το doom/death, με τους BOLT THROWER και τους πρώιμους PARADISE LOST, TIAMAT και ANATHEMA, να αποτελούν τα ενδεικτικότερα σημεία αναφοράς.
Η μπάντα όμως δεν σταματά εκεί. Το σκοτεινό, ατμοσφαιρικό post rock (!), εμφανίζεται κι αυτό με την σειρά του ως καινούργιο στοιχείο, κι έρχεται να περιπλέξει, με την καλή έννοια, ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Συνεπώς, απολύτως φυσιολογικά, η frontwoman Katharina Gillham συναντάται στην πιο βάρβαρη/brutal αλλά και επιβλητική φάση της, κάτι που προφανώς έγινε κατόπιν ηθελημένης απόφασης, για να υπάρχει ταίριασμα με τη μουσική. Και το πλέον παράδοξο όλων;
Αν συγκαταλέγεσαι στους οπαδούς της μπάντας, θα υποθέτεις, πιθανότατα, πως το επικό στοιχείο έχει «πάει περίπατο». Αμ δε! Είναι κι αυτό εδώ, μόνο που δεν υπάρχει με την συνηθισμένη του μορφή, αλλά είναι σαν να καλύπτεται τεχνηέντως και να εμφανίζεται μόνο μέσα από την ολοκληρωμένη, ευρεία τελική εικόνα του “Slay, kill, erase”. Λες και το άλμπουμ είναι επικό και ταυτόχρονα δεν είναι! Ή το αντίστροφο. Μη φοβού λοιπόν, εφόσον είσαι οπαδός του επικού, η «ανάγκη» σου αυτή θα καλυφθεί στο έπακρο.
Αν το “Usurper of the oaken throne” ήταν ένα πρώτης τάξεως ντεμπούτο, το “Incantation rites” αυτό που τους έκανε να ακουστούν πολύ και το “Kingslayer” που ακολούθησε, το άλμπουμ της καθιέρωσης, το “Slay, kill, erase” είναι το πλέον τολμηρό και φιλόδοξο βήμα των THRONEHAMMER, που ευτυχώς, δε θα τους οδηγήσει σε στραβοπάτημα ή ακόμη χειρότερο, στον γκρεμό. Καλύτερο όσων προηγήθησαν δεν είναι, όμως στέκει επάξια δίπλα τους ως ένας εξαιρετικά ποιοτικός δίσκος, από ένα πραγματικά πάρα πολύ καλό συγκρότημα, που κοσμεί την σύγχρονη μεταλλική σκηνή.
Ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση:
Το black metal ξέσπασμα στο “To never return”
Το συντριπτικό riff του “Blade to the heart”
Η άριστη μετάβαση από αλλαγή σε αλλαγή, σε κάθε τραγούδι
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Kat Shevil Gillham – Φωνητικά
Stuart West – Κιθάρα
Tobias Utz – Κιθάρα
Daniel Ringle – Κιθάρα
Uwe Void – Μπάσο
Markus Ströhlein – Τύμπανα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Max Hemmann (MOTOROWL) – Φωνητικά
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Supreme Chaos Records
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Spotify
YouTube
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“Vampire bites” split w/ LORD OF SOLITUDE (The Church Within Records, 2018)
“Usurper of the Oaken Throne” (The Church Within Records, 2019)
“Incantation rites” (Supreme Chaos Records, 2021)
“Kingslayer” (Supreme Chaos Records, 2023)
“Slay kill erase” (Supreme Chaos Records, 2026)
Δημήτρης Τσέλλος
