Το προτελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου, είχε μια εγχώρια σύμπραξη, γύρω από τον ατμοσφαιρικό και ακραίο ήχο, με κύρια γνωρίσματα έναν εορτασμό και έναν αποχαιρετισμό. Οι θρύλοι NIGHTFALL, γιορτάζουν 35 χρόνια στη δισκογραφία με μια συναυλία στην Αθήνα, ερχόμενοι από μια άκρως επιτυχημένη περιοδεία με POSSESSED και TERRORIZER στο τέλος του ‘25, στα πλαίσια της προώθησης του τελευταίου εξαίσιου 11ου πονήματός τους, “Children of eve”. Στον αντίποδα, οι DAYLIGHT MISERY, θα αποχαιρετούσαν μετά από 18 χρόνια, δύο full-length και ένα single με έντονο φιλανθρωπικό χαρακτήρα (περισσότερα επ’ αυτού παρακάτω). Στο πλευρό αμφοτέρων οι SHATTERED HOPE, με 24 χρόνια παρουσίας, τρία full-length, δύο demo και ένα EP. Μια ιδιαίτερη βραδιά εξ ορισμού, πάμε να σας διηγηθούμε πως εξελίχθηκε.
Πρώτοι στη σκηνή, οι SHATTERED HOPE. Μέσα στα 45 λεπτά χοντρικά που είχαν στη διάθεση τους, παρουσίασαν τη δική τους πρόταση: ένα θρηνητικό, αργόσυρτο doom/death σχολής πρώιμων MY DYING BRIDE και PARADISE LOST, με ορισμένα black metal ξεσπάσματα, που χρωματίζουν ιδιαίτερα την μουσική τους. Εξαίρετος ο μπροστάρης Νίκος Βλαχάκης, γνωστός από τους νεότερους OCEAN OF GRIEF ενώ είχε χαρίσει και τη φωνή του στο “Ate” των DAMON SYSTEMA. Οπότε οι SHATTERED HOPE, ήταν αναμενόμενα πολύ καλοί, ζεσταίνοντας με τον τρόπο τους το κοινό. Πολύ όμορφη πινελιά ότι φορούσε μπλουζάκι DAYLIGHT MISERY το οποίο και έδειξε στο τελευταίο κομμάτι του set τους (ελπίζοντας από σκηνής, να μην είναι η τελευταία συναυλία των DAYLIGHT MISERY). Δεν ξέχασε φυσικά, να ευχαριστήσει τους NIGHTFALL για την πρόσκληση σε αυτή τη βραδιά.
Επόμενοι στο σανίδι, οι DAYLIGHT MISERY. Ένα αμάλγαμα doom, death και gothic είναι οι κύριοι, οι οποίοι στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας με τα δύο άλμπουμ τους (“Depressive icons” – 2010, “The great absence” – 2013) είχαν φτιάξει ένα όνομα για τους εαυτούς τους. Η αλήθεια είναι πως (κατά δήλωση τους), δεν ήταν ιδιαίτερα ενεργοί το τελευταίο κάποιο διάστημα. Δεν ένιωθαν ότι έδωσαν το σωστό “αντίο” στους DAYLIGHT MISERY, οπότε και αποφάσισαν αυτή η συναυλία να είναι το κατάλληλο αυτό αντίο. Εκκίνηση του set με το video clip του “Cancerworm”, του κομματιού εις μνήμην του -πρώην συντάκτη μας- Δημήτρη Θεοδωρόπουλου που πέθανε από καρκίνο το 2021 (όλα τα έσοδα από τη ψηφιακή και φυσική αγορά single, είχαν δοθεί στον σύλλογο Φλόγα). Συγκίνηση παντού, ενώ οι ίδιοι οι DAYLIGHT MISERY ήταν σαφέστατα φορτισμένοι, εκ φύσεως της βραδιάς.
Το set τους βασίστηκε στο “The great absence” (“Erymnis funeralis”, “Human pollution”, “Θλιβερός χειμώνας”) ενώ για το “Futile salvation” επιστρατεύτηκε ως καλεσμένος στο κοντραμπάσο, ο Χάρης Παζαρούλας, σε μια μοναδική εκτέλεση. Εύσημα δόθηκαν στον κιθαρίστα και βασικό συνθέτη Στάμο Κορδά που παρότι δεν ήταν μέλος της μπάντας πια, ήταν από κάτω μπροστά μπροστά και διέλυε σβέρκο μαζί με μια μερίδα σκληροπυρηνικών οπαδών της μπάντας (μέχρι και mosh pit υπήρξε, προς έκπληξη μου!). Επίσης, αποδόθηκαν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, μια και ο Ευθύμης Καραδήμας των NIGHTFALL, είχε αρχικά δώσει την ιδέα για την δημιουργία των DAYLIGHT MISERY. Ποιος να μου έλεγε, επί προσωπικού, ότι η πρώτη φορά που θα έβλεπα τους DAYLIGHT MISERY, θα ήταν και η τελευταία. Προς τιμήν τους, απέδωσαν ως έπρεπε, δίνοντας το σωστό αντίο στο πνευματικό τους παιδί. Τα σέβη μου, κύριοι!
Και τώρα, ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο. Ο Καραδήμας προετοιμάζοντας μας για τη βραδιά (τόσο στη συνέντευξη στο ROCK HARD, όσο και γενικότερα προωθώντας δεξιά και αριστερά την εν λόγω συναυλία), μας είχε πει για “κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ανάλογο του από ελληνική μπάντα”. Το κιγκλίδωμα τύπου “είσοδος κάστρου” που κάλυπτε τα τύμπανα και τους ενισχυτές, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους, ήταν μια επιβλητική κατασκευή. Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι έπεσε δουλειά. Η εισαγωγή του “I hate” από το “Children of eve” γεμίζει το Fuzz, με τα μέλη του σχήματος να παίρνουν τις ανάλογες θέσεις, προκειμένου να ξεκινήσει το μακελειό! Στα τύμπανα ο Φώτης Benardo δίνει το ρυθμό (ο άνθρωπος διέλυσε τα πάντα, χωρίς έλεος!), κλειδώνοντας ιδανικά με την Βασιλική Μπιζά στο μπάσο (μου θύμισε σαν σκηνική παρουσία τον Ian Hill).
Οι Κυριακόπουλος και Παστράς στις κιθάρες να κεντάνε και πάνω από όλα, η παρουσία του Ευθύμη Καραδήμα, ο οποίος σαν κάποιου είδους θεατρικός χαρακτήρας (όπως θα δούμε πιο κάτω), μας πέρασε από όλη την 35ετή πορεία των NIGHTFALL και όλα τους τα διαφορετικά “πρόσωπα”. Ο ίδιος μάλιστα, χρησιμοποίησε το βήμα του, να μιλήσει έτι μια φορά για την κατάθλιψη, αναφερόμενος στην μάσκα που φοράει στη σκηνή και η οποία καλύπτει το μισό του πρόσωπο (μου θύμισε μια εκδοχή του ομώνυμου χαρακτήρα από το “Φάντασμα Της Όπερας” – άμα δεν το έλεγα θα έσκαγα). Ειδικότερα είπε “αυτή η μάσκα είναι η κατάθλιψη, το πως σε βλέπει ο κόσμος. Για κάποιους άνθρωπος, για κάποιους τέρας. Όσοι το περνάτε, να ξέρετε, δεν είστε μόνοι σας σε αυτό. Κανένας δεν είναι μόνος”.
Για την ιστορία, το set κάλυψε τα άλμπουμ της μπάντας ως εξής: “Macabre sunsets” (“As your God is failing once again”), “Athenian echoes” (“Ishtar (celebrate your beauty” – εκεί παρουσιάστηκε η πρώτη ηθοποιός, σαν φιγούρα που έβγαινε από το “κάστρο” με τον Καραδήμα να την “σκοτώνει” με τον πλέον κινηματογραφικό τρόπο!), “Lesbian show” (το φερώνυμο κομμάτι), “Diva futura” (“Diva”, “The sheer misfit”), “Lyssa – rural gods and astonishing punishments” (“Dark red sky”), “Astron black and the thirty tyrants” (“Ambassador of mass”), ενώ η μερίδα του λέοντος μοιράστηκε στα “At night we prey” (“Killing moon”, “Darkness forever”, “Witches” όπου εμφανίστηκε η δεύτερη ηθοποιός, “Giants of anger”, “Martyrs of the cult of the dead (Agita)”) και “Children of eve” (“The cannibal”, “Seeking revenge”, “The traders of anathema”, “With outlandish desire to disobey”, “Christian svengali” το οποίο έκλεισε και τη βραδιά).
Ξεχωριστά αξίζει να σταθούμε στην παρακάτω στιχομυθία, λίγο πριν το φινάλε της συναυλίας: “αυτό θα είναι και το τελευταίο μας κομμάτι”, το κοινό αρχίζει τα “όχι, όχι” με τον μπροστάρη των NIGHTFALL να λέει το απλό και απέριττο “άρα να μη πάμε πίσω και να ξαναβγούμε, δεν υπάρχει λόγος” συνεχίζοντας το set μέχρι τέλους. Όλα αυτά, συντέλεσαν σε ένα πλήρες, αρχοντικό 90λεπτο, σε μια εμφάνιση πραγματικού headliner, με σεβασμό και στο τελευταίο ευρώ από αυτά που έδωσε ο θεατής. Οι NIGHTFALL, έχουν κάθε μα κάθε λόγο να καυχιούνται για εμφανίσεις σαν κι αυτή. Απόδοση, οπτικό αποτέλεσμα και κατανομή του setlist στην εντέλεια, σε μια βραδιά αξέχαστη, ενδεικτική της ποιότητας του σχήματος ανά τις δεκαετίες. Το ότι κοινωνοί σε αυτό, έγιναν και νεότερες ηλικίες, είναι ενδεικτικό της μακροζωίας τους. Στα επόμενα με υγεία κύριοι (και κυρία)!
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
