Είναι απορίας άξιο το γεγονός πως μετά από δεκάδες χρόνια στενής φιλίας, έχοντας περιοδεύσει μαζί και μοιραστεί τη σκηνή αμέτρητες φορές, οι Steve Vai και Joe Satriani δεν έκατσαν να γράψουν έναν δίσκο από κοινού. Κάλιο αργά παρά ποτέ αφού επιτέλους, εν έτει 2026, έχουμε στα χέρια μας το πρώτο άλμπουμ των SATCHVAI με τον τίτλο “The sea of emotions”. Ως ορκισμένος οπαδός και των δύο, ανυπομονούσα να ακούσω το ντεμπούτο τους έχοντας κατά νου πολλές απορίες: θα είναι ένα άλμπουμ που θα συνδυάζει άψογα και τους δύο ξεχωριστούς κόσμους των Vai και Satriani; Θα είναι ουσιαστικά δύο μίνι σόλο άλμπουμ σε ένα και κατά πόσο θα μας εντυπωσιάσει και αποτελέσει τομή στα χρονικά της instrumental κιθαριστικής μουσικής; Στη τελική μιλάμε για την ένωση δύο εκ των κορυφαίων κιθαριστών και μουσικοσυνθετών στην ιστορία όλης της ροκ μουσικής.
Καταρχήν, όχι δεν πρόκειται για δύο σόλο άλμπουμ σε ένα αλλά σίγουρα μια ολοκληρωμένη οντότητα. Ακούγοντας το δίσκο, ένιωσα πως πραγματικά ακούω τις στυλιστικές και ηχητικές καταβολές και των δύο, ενίοτε μπλεγμένες ομοιόμορφα ενίοτε πιο ξεχωριστά. Τα πιο μπλουζ μελωδικά σόλο του Satriani με τον fuzz ήχο ξεχωρίζουν από τα πιο απρόβλεπτα και τζαζ του Vai. Όταν όμως οι δύο κιθάρες ενώνονται μιλάμε για έναν εκρηκτικό συνδυασμό που με έκανε να χαμογελάσω σε πολλές περιστάσεις. Τα δέκα κομμάτια του δίσκου συνθετικά φανερώνουν την χρωματική παλέτα και των δύο χωρίς όμως κάτι το εξωπραγματικά ανανεωτικό και ρηξικέλευθο αφού το τελικό συμπέρασμα μου ήταν πως οι δύο φίλοι, που συνδέονται και από μια σχέση δασκάλου και μαθητή, ήθελαν περισσότερο να καλοπεράσουν και να μοιραστούν μαζί μας το μουσικό αποτύπωμα αυτής της σχέσης.
Χαρακτηριστικό είναι το τραγούδι “I wanna play my guitar” όπου τραγουδά ο αειθαλής Glenn Hughes, το μόνο κομμάτι με φωνητικά. Πρόκειται για ένα στακάτο και απλό ροκ κομμάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται σε δίσκο των CHICKENFOOT όπου τραγουδούσε ο Sammy Hagar και έπαιζε ο Satriani σαν μια σλυγχρονη μετάλλαξη των VAN HALEN. Παρόλο που το τραγούδι δεν συναρπάζει, φανερώνει τις προθέσεις του γκρουπ που είναι οι δύο κιθαρίστες να ροκάρουν κάνοντας αυτό που τους ευχαριστεί. Το δεύτερο single “Dancing” είναι όντως χορευτικό, με τον Kenny Aronoff στα τύμπανα και τον Marco Mendoza στο μπάσο να εντυπωσιάζουν με την γκρουβα τους καθώς και τους δύο πρωταγωνιστές να κάνουν κάτι που ειλικρινά δεν είχα ακούσει παλιότερα – να παίζουν μελωδίες και πάνω σε φόρμες μεν παιχνιδιάρικες, πολύπλοκες δε. Το κομμάτι δεν με άφησε άφωνο αλλά είναι ευχάριστο, επιστρέφω συχνά σ’ αυτό προσπαθώντας να καταλάβω τη συνδρομή του καθενός.
Τα τρία μέρη της ομώνυμης σύνθεσης “Sea of emotions” είναι πιο εντυπωσιακά, με το χαρακτηριστικό modal χρώμα που μας έχουν μάθει οι Vai και Satriani, με μερικά «ακροβατικά» στις κιθάρες αλλά κυρίως με αφοσίωση στη μελωδία, την σαφή δομή και το ρυθμό. Και σ’ αυτό το πλαίσιο θέλω να προσθέσω πως η πλάστιγγα φαίνεται να γέρνει προς το μέρος του Satch μιας και κείνος είναι ο νούμερο ένα guitar hero που πάντοτε έδινε έμφαση στη μελωδία, τα πιασάρικα ριφ και τον μεταδοτικό ρυθμό περισσότερο από τον Vai που κουβαλάει μαζί του τα διδάγματα του ιδιοφυούς και ιδιόρρυθμου Frank Zappa. Έχοντας αυτό υπόψη, πιστεύω πως ο Vai, παρόλη την larger than life προσωπικότητα του, έδωσε περισσότερο χώρο στον πάλαι ποτέ δάσκαλό του στη κιθάρα να αναλάβει τα ηνία της σύνθεσης. Αυτό δεν μου φαίνεται καθόλου παράλογο αφού ο Vai έχει μάθει πολλά στο παρελθόν από δάσκαλους και μέντορες τους οποίους σέβεται. Ακούγοντας το πρώτο από κοινού άλμπουμ τους, νιώθω πως ακούω περισσότερο έναν δίσκο του Joe Satriani με μια δυνατή και εμφανή συμβολή του Steve Vai σαν να λέει στον πρώτο “μάθε μου κάτι ακόμα δάσκαλε”. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ ωραίο, καλογραμμένο ροκ άλμπουμ και επιτυχημένο πείραμα που μας θυμίζει τι ενώνει, όσο κάνει ξεχωριστούς τους δύο κιθαρίστες.
8 / 10
Φίλιππος Φίλης
