Όταν έμπαινες στον χώρο, η μουσική των DEAD CAN DANCE δημιουργούσε από νωρίς την κατάλληλη ατμόσφαιρα για όσα θα ακολουθούσαν. Η συναυλία ξεκίνησε σχεδόν δεκαπέντε λεπτά μετά την ανακοινωμένη ώρα, χωρίς να προηγηθεί εμφάνιση κάποιου support συγκροτήματος, με τον χώρο ήδη γεμάτο, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τη σταθερή σχέση των PARADISE LOST με το ελληνικό κοινό, μια σχέση που φαίνεται πως διατηρείται ζωντανή και ανανεώνεται διαρκώς.
Δεν είναι πολλά τα συγκροτήματα που μπορούν να ελίσσονται με τέτοια φυσικότητα από το gloomy “Serpent on the cross”, που άνοιξε τη συναυλία, στο πιο goth electronic rock “One second” και αμέσως μετά να επιστρέφουν στις ατμοσφαιρικές death metal ρίζες τους με το “Gothic”, η εξαιρετική απόδοση του οποίου έκανε ακόμη πιο έντονη την προσωπική επιθυμία για περισσότερα τραγούδια από τον συγκεκριμένο δίσκο. Αυτή η μουσική πολυμορφία αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της διαδρομής τους, μια διαπίστωση που επανέρχεται σχεδόν σε κάθε ζωντανή τους εμφάνιση και παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της παρουσίας τους στη σκηνή.
Το setlist κάλυψε ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφικής τους πορείας, με επιλογές από τις περισσότερες περιόδους της μπάντας και ένα τραγούδι από κάθε κυκλοφορία που εκπροσωπήθηκε. Το τελευταίο τους άλμπουμ, “Ascension”, είχε τη μεγαλύτερη παρουσία, με τις τέσσερις πρώτες συνθέσεις του να βρίσκονται στο setlist, ενώ από την εποχή του “One second” ακούσαμε τόσο το ομώνυμο κομμάτι όσο και το “Say just words”. Από το set δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει το “As I die”, ένα τραγούδι που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των ζωντανών εμφανίσεών τους, ενώ ακούστηκε και το “So much is lost” από το αμφιλεγόμενο “Host”. Στο encore επέστρεψαν με το εμβληματικό “Embers fire” και το “Ghosts”, για να κλείσουν τη βραδιά με το “Silence like the grave”.
Είναι πλέον σαφές ότι κάθε περίοδος των PARADISE LOST έχει αποκτήσει το δικό της φανατικό ακροατήριο. Η εποχή κατά την οποία το κοινό έμοιαζε περισσότερο συσπειρωμένο γύρω από τη mid-90s δημιουργική τους περίοδο έχει περάσει. Τραγούδια όπως τα “Faith divides us – Death unites us”, “No hope in sight” και “Requiem” αποδεικνύουν ότι και η μεταγενέστερη δισκογραφία τους έχει πλέον τη δική της θέση στις προτιμήσεις του κόσμου, με την ανταπόκριση να είναι εξίσου θερμή. Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε και η διασκευή στο “Smalltown boy” των BRONSKI BEAT, με τον Nick Holmes να αστειεύεται λέγοντας πως στο πιάνο βρίσκεται ο sir Elton John. Η υποδοχή της ήταν ιδιαίτερα θερμή, με μεγάλο μέρος του κοινού να τραγουδάει το ρεφρέν, απολαμβάνοντας εμφανώς την επιλογή της μπάντας.
Ο ήχος ήταν καλός και η εκτέλεση εξαιρετική. Ο Greg Mackintosh, εμφανώς αδυνατισμένος, είχε αναφερθεί νωρίτερα μέσα στη χρονιά σε προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, διευκρινίζοντας ότι λαμβάνει την απαραίτητη φροντίδα και πως αυτά δεν επηρεάζουν την ικανότητά του να παίζει. Επί σκηνής πάντως, εντυπωσίασε για ακόμη μία φορά με την ακρίβεια και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την κιθάρα του, χωρίς να αφήνει ούτε μία νότα να ξεφύγει. Η χαρακτηριστική του κίνηση πάνω στην ταστιέρα, σε συνδυασμό με τον τρόπο που τον έλουζαν οι προβολείς, του έδινε σχεδόν μυθική διάσταση. Στην άλλη πλευρά της σκηνής, ο Aaron Aedy ήταν μονίμως χαμογελαστός, κάνοντας headbanging και τραγουδώντας τους στίχους, φανερά απολαμβάνοντας κάθε στιγμή. Ο Nick Holmes βρέθηκε σε αρκετά καλή φωνητική βραδιά, με τη διακριτική υποστήριξη των προηχογραφημένων μερών να λειτουργεί συμπληρωματικά, τόσο για τον ίδιο όσο και για το συνολικό αποτέλεσμα.
Συνολικά, οι PARADISE LOST παρουσίασαν ένα εξαιρετικά δεμένο σύνολο, με την άνεση και την αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που γνωρίζει καλά τι αντιπροσωπεύει κάθε περίοδος της διαδρομής του. Η εναλλαγή διαφορετικών μουσικών προσεγγίσεων, η χαρακτηριστική σκηνική παρουσία της μπάντας και η θερμή ανταπόκριση του κοινού συνέθεσαν μια επιβλητική εμφάνιση, από τις καλύτερες που έχουμε παρακολουθήσει από αυτούς τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.
Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη
