Ούτε δύο χρόνια δεν πέρασαν από το “Rise of the underdogs” και οι αγαπημένοι FULL HOUSE BREW CREW επιστρέφουν. Σίγουρα δεν μιλάμε για συγκρότημα που αφήνει τον χρόνο να κυλήσει. Απεναντίας, τον χρησιμοποιεί προς όφελος του, μια και κάθε φορά μας επιφυλάσσει μια ποιοτική δουλειά. Ως εκ τούτου, όταν έφτασε το promo στα χέρια μου, δεν είχα κάποιο φόβο μήπως δεν είναι καλό ας πούμε. Τη τελευταία φορά (τα γράψαμε, μένω στα λόγια μου), είχαμε ένα πιο “πειραματικό” αέρα, ενώ η μπάντα βάραινε κιόλας. Ετούτη τη φορά με το “Glasgow grin” τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, άμα κρίνουμε από τα πρώτα δείγματα που είχαν βγει προς τα έξω. Πάμε να αλλάξουμε παράγραφο, να τα πούμε όπως πρέπει!
Ο δίσκος μπαίνει με ομώνυμο και “No gods, no chains” (τι γ@μ@το riff διάολε!), γκρούβα και δώστου. Ήδη γνωστά σαν singles που βγήκαν πριν το δίσκο. Ενδεικτικά της πιο θυμωμένης διάθεσης του δίσκου (μεταφράζεται και σε γκάζια στο “The tear”, άλλο που ξεκινάει με ατμοσφαιρική εισαγωγή – καράτε λέγεται και είναι απλό!), που βγάζει μια έντονη SLIPKNOT τσαντίλα στην ερμηνεία του Βαγγέλη, ενώ η metalcore τάση και αύρα υπάρχει διάσπαρτη στο υλικό. Δείγμα της κατεύθυνσης στην οποία θέλει να πάει η μπάντα υφολογικά. Τα υπέροχα τύμπανα του “The other side” με την ύπουλη riff-άρα στο ρεφρέν του, κλέβουν την παράσταση, ενώ το “Free fall” πάλι ξεγελάει με την εισαγωγή του και με ορισμένα έξυπνα περάσματα του!
Γενικά, στο πρώτο μισό του δίσκου, μας παίρνει και μας πάει αίμα! Από την άλλη το “Rain” που εκκινεί το δεύτερο μισό του δίσκου, έχει φοβερό ρεφρέν, φουλ “ραδιοφωνικό”, το πρώτο τέτοιου τύπου σε αυτό τον δίσκο. Έχουμε κι άλλα τέτοιου τύπου: στο φοβερό “Distant star” και το “Crawling” (με την εισαγωγή του να προμηνύει βαρύ κομμάτι – δεν πέφτει και πολύ έξω!) όπου τα solos είναι πραγματικά τα κορυφαία του δίσκου κατά τη γνώμη μου. Το δε “From the gutter” ενδιάμεσα διαλύει σβέρκους όπως πρέπει. Και κάπου εκεί, έρχεται το γκαζωμένο φινάλε του “Reign of terror”, που κάνει το έξυπνο κόλπο του ψεύτικου τέλους, προτού επανέλθει με μπουνιά στα δόντια για το νοκ άουτ. Σαν να σου λέει “έλα εδώ, έχει κι άλλο”. Όλα αυτά, μέσα σε 34 λεπτά και κάτι, αν δεν κάνω λάθος, η μικρότερη διάρκεια δίσκου που είχαν ποτέ.
Ακούγοντας αυτόν εδώ τον δίσκο αρκετές φορές, μπορώ να πω ότι το “Rise of the underdogs” ήταν ξεκάθαρα μεταβατικός δίσκος για τους FULL HOUSE BREW CREW, μια και το “Glasgow grin” πατώντας επάνω του, παρουσιάζεται πιο εξελιγμένος, πιο δουλεμένος, χρησιμοποιώντας τα καλύτερα στοιχεία από αυτά που έχουν παρουσιάσει ως τώρα οι FULL HOUSE BREW CREW στην πορεία τους. Ο τίτλος “Glasgow grin” αναφέρεται σε ένα βασανιστήριο όπου σου ανοίγουν τα ούλα μέχρι τα αυτιά με μαχαίρι (κάτι σαν αυτό που είχε ο Joker του Heath Ledger σκεφτείτε), σαν ένα μεγάλο “χαμόγελο”. Στη δική μου περίπτωση ωστόσο, το πλατύ χαμόγελο έρχεται πλήρως φυσικά και άκρως δικαιολογημένα. Τα σέβη μου!
8,5 / 10
Γιάννης Σαββίδης
