>
Ο Paul Gilbert είναι ένας από κείνους τους μεγάλους guitar heroes του οποίου το όνομα είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι και ο οποίος δεν έχει ανάγκη να αποδείξει κάτι – το έχει κάνει με τα δύο ξακουστά του σχήματα στο παρελθόν και ως σόλο καλλιτέχνης καθώς και με ειδικές συμμετοχές και διδασκαλικό έργο. Είναι ένας επιπλέον πολύ ωραίος τύπος, γήινος και αστείος που δεν παίρνει τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά κάτι που φαίνεται από το χιούμορ του στη μουσική. Ως κιθαρίστας έχει ορθώσει το δικό του σημαιάκι στο όρος των μουσικών που όρισαν την εξάχορδη και ως σόλο καλλιτέχνης έχει εντυπωσιάσει και φτιάξει μια μεγάλη βάση οπαδών, έστω κιθαριστών στη πλειονότητα τους. Κι επειδή ο Gilbert δεν έχει όντως την ανάγκη να αποδείξει κάτι ή να ξεπεράσει τον εαυτό του, θέλει συχνά απλώς να περνάει καλά παίζοντας fun μουσική με απλότητα, χιούμορ και καλή παρέα στο μπάσο και τα ντραμς (με τον γίγαντα Nick D’Virgilio παρακαλώ των SPOCK’S BEARD) αφού ο ίδιος συχνά τραγουδά (όσο και αν πολλοί από μας το απεύχονται).
Το να περνάς καλά και να ροκάρεις με τη μουσική σου παρέα κάνοντας αυτό που σου δίνει κέφι ως μουσικός και οπαδός δεν σημαίνει αυτόματα μια απουσία ποιότητας και τη συγγραφή μιας μουσικής απλοϊκής, χωρίς προκλήσεις στο αυτί του μέσου ακροατή. Ενίοτε όμως είναι ακριβώς αυτό και ο Paul Gilbert στο “Wroc” με σόκαρε με τις δεκατρείς άνευρες, ανέμπνευστες και εν τέλει βαρετές του συνθέσεις λες και ξέχασε πως ξέρει να γράψει μουσική ναι μεν συμβατική αλλά ενδιαφέρουσα δε.
Πιο συγκεκριμένα, με εξαίρεση το πολύ ωραίο πρώτο single “Go not thither” που θυμίζει DEEP PURPLE και έχει μια δυνατή ενέργεια, όλο το υπόλοιπο άλμπουμ είναι άνευρο, προβλέψιμο και απ την άλλη χωρίς ένα συγκεκριμένο στυλιστικό αποτύπωμα αντιπροσωπευτικό του Paul Gilbert. Η αλήθεια είναι πως πάντοτε έτεινε προς το rockabilly, τα μπλουζ, την funk μουσική και ολίγη alternative pop/rock αλλά όλα αναμεμειγμένα με μαεστρία έτσι ώστε να χωρέσουν η κιθαριστική βιρτουοζιτέ και τα δυνατά riff. Εδώ απεναντίας έχουμε ένα άλμπουμ με ολίγη από το καθένα με έμφαση στη φωνή καθώς το “Wroc” δεν είναι instrumental κιθαριστικό άλμπουμ και ο Gilbert αποφάσισε να τραγουδήσει σε κάθε κομμάτι. Το έχει κάνει πολλάκις στο παρελθόν και συχνά του έβγαινε και ας μην είναι εξίσου καλός στο τραγούδι όσο στη κιθάρα. Τώρα πλέον όμως δεν του βγαίνει δυστυχώς.
Τραγουδάει συχνά με έναν εντελώς επίπεδο τόνο, χωρίς διακυμάνσεις και η χροιά του δεν συναρπάζει ώστε να θες να τραγουδήσεις μαζί του. Επιπλέον, τι έπαθε με τους τίτλους που είναι όλοι σιδηρόδρομοι με παροτρύνσεις και ιδέες όπως “Show not yourself glad (at the misfortune of another)” ή με στίχους όπως “every action done in company should be done with some sign of respect for those who are present” όπου ο Gilbert τραγουδά σλόγκαν. Δυστυχώς, με τόση έμφαση στο τραγούδι, η κιθάρα έχει μπει σε δεύτερη μοίρα και έτσι μας μένουν μερικά διάσπαρτα riff και μερικά εντυπωσιακά σόλο που έχουμε ακούσει πολλές φορές από τον χαρισματικό Αμερικάνο ωστόσο.
Δεν έχω καμία αντίρρηση που ο άνθρωπος θέλει απλώς να περάσει καλά χωρίς να χρειάζεται να ανανεώσει τα διαπιστευτήρια του ως ήρωας της εξάχορδης αλλά στο “Wroc” φαίνεται να έχει χαλαρώσει υπερβολικά. Πώς να μην νιώσεις έτσι όταν το χιούμορ του βγαίνει σε ένα κομμάτι που προκαλεί αμηχανία με τον τίτλο “If you soak bread in the sauce” και μουσικά σε υπνηλία με την απουσία ενέργειας, έντασης και όντως μιας θετικής αύρας που περνά στον ακροατή; Ίσως εκείνος και οι μουσικοί του περνάνε καλά και στο μυαλό τους χορεύουν ή κάνουν ένα ωραίο sing along αλλά προσωπικά ένιωσα αμηχανία και την παρόρμηση να πατήσω το skip κουμπί.
Το ίδιο και χειρότερα με 50s rock n’ roll κομμάτια όπως το “George Washington rules” όπου μας θέλει μεν να χορεύουμε σε κλασσικούς rock n’ roll ρυθμούς αλλά απ’ την άλλη τραγουδά επίπεδα και χωρίς την όρεξη και τρέλα ενός Jerry Lee Lewis. Ωραίο το slide σόλο βέβαια αλλά τι να το κάνω όταν το όλο αποτέλεσμα είναι ειλικρινά νερόβραστο χωρίς ένταση, δυναμισμό και κάτι που να σε συναρπάσει, ειδικά όταν είσαι κιθαρίστας και προσδοκάς την κιθάρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο; Ειλικρινά, δεν είχα την προσδοκία από τον Paul Gilbert, εν έτει 2026, να με συναρπάσει αλλά όχι και να με απογοητεύσει τόσο πολύ.
5 / 10
Φίλιππος Φίλης
