>
“Guitar colossus”
Άλλη μία συνέντευξη από το αρχείο του έντυπου Rock Hard, μιας και ο Joe Satriani δύσκολα πλέον δίνει συνεντεύξεις και με αφορμή το “Super colossal” που κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 20 χρόνια, ας θυμηθούμε τη συνέντευξη που είχε δώσει ο Guitar Hero στον Σάκη Φράγκος.
Κάθε φορά που κυκλοφορεί δίσκο ο Joe Satriani, αυτόματα είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την κιθαριστική –κι όχι μόνο- κοινότητα. Βλέπετε ο άνθρωπος μας έχει χαρίσει τόσα κλασικά αριστουργήματα που θεωρείται –και είναι- ο σημαντικότερος σόλο κιθαρίστας στο χώρο του hard rock/ heavy metal μαζί με τον μαθητή του Steve Vai. Όπως και στο παίξιμό του, το ίδιο απολαυστικός είναι και στις κουβέντες του. Για μία ακόμα φορά, μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω μαζί του και δεν την άφησα να πάει χαμένη…
Έχω χάσει το μέτρημα με τις συνεντεύξεις που έχουμε κάνει, αλλά είναι πάντα ευχαρίστηση να συζητάω μαζί σου…
Ευχαριστώ πολύ!
Φαίνεται ότι είσαι ανεξάντλητος…
Δεν παραδίνομαι ποτέ!!! (γέλια)
Έχεις συνειδητοποιήσει ότι έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησες το “Not of this earth”;
Ήταν πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια. Κάθομαι και το σκέφτομαι και νιώθω ότι πέρασαν τα χρόνια στο άψε-σβήσε.
Μπορεί να πέρασαν γρήγορα αυτά τα χρόνια, όπως λες, αλλά εξακολουθούν να είναι πολλά! Τι σε κράτησε δυνατό όλο αυτόν τον καιρό κι έκανες πολλούς δίσκους κι είχες μεγάλη επιτυχία;
Είμαι πολύ τυχερός που έχω βρει το κοινό μου! Μου πήρε πολύ καιρό αλλά τα κατάφερα. Ξέρεις, παρά το γεγονός ότι γράφω αποκλειστικά εγώ τη μουσική για τα κομμάτια μου, το μεγαλύτερο μέρος της εμπειρίας μου προέρχεται από τις περιοδείες που κάνω σε όλο τον κόσμο. Εκεί μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με τον κόσμο κάθε βράδυ. Θα έλεγα ότι κάθε συναυλία για μένα είναι μια γιορτή παρά μία μοναχική προσπάθεια.
Ποια είναι η κινητήρια δύναμη που σε ωθεί να συνεχίζεις με αμείωτο ρυθμό τις ηχογραφήσεις και τις περιοδείες;
Νομίζω ότι είναι η ίδια η ζωή. Είναι τόσο περίπλοκη κι ενδιαφέρουσα. Ατελείωτη, με καλές και κακές στιγμές και τόσα πολλά πράγματα να ασχοληθεί κανένας και να γράψει φυσικά μουσική.
Γιατί ονόμασες το δίσκο “Super colossal”; Βλέπω στα σχόλια που έχεις στο booklet ότι όταν έγραφες αυτό το κομμάτι, φανταζόσουν τον κιθαρίστα σαν τον Κολοσσό της Ρόδου!
Όταν ηχογραφούσα το δίσκο, έβλεπα ότι ο ήχος ήταν πολύ «μεγάλος» κι υπήρχαν πολλές διαφορετικές επιρροές κι είδη παιξίματος. Το έβλεπα σαν ένα soundtrack για έναν γιγαντιαίο κιθαρίστα. Αυτές οι ιδέες έμειναν κολλημένες στο μυαλό μου για πολύ καιρό αφού φανταζόμουν όταν έπαιζα αυτό το κομμάτι έναν γιγαντιαίο κιθαρίστα. Αυτό έγινε το βασικό θέμα του δίσκου, αφού το κομμάτι “Super colossal” έγινε κάτι σαν εισαγωγή για να περιγράψει τις διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις αυτού του γίγαντα, οι οποίες περιγράφονται σε κάθε τραγούδι στη συνέχεια.
Και για ποιον λόγο βλέπουμε το Joe Satriani σαν καρικατούρα μέσα στο δίσκο;
(γέλια) Ο γίγαντας που σου περιγράφω, μπορεί να έχει τεράστιο μέγεθος, αλλά έχει ευγενική καρδιά, σαν μικρού παιδιού. Αυτός είναι κι ο λόγος που κάναμε αυτά τα σχέδια.
Σ’ αυτό το δίσκο, έχει παίξει και το μπάσο και τα πλήκτρα εκτός από την κιθάρα..
Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω μπάσο. Στους τρεις πρώτους δίσκους μου αλλά και σ’ ένα μέρος του “The extremist” έπαιζα μπάσο. Είναι λοιπόν κάτι που έκανα εδώ και πολλά χρόνια και μου έρχεται φυσιολογικά. Πάντα έχω ένα μπάσο δίπλα μου και γράφω πολλά πράγματα μ’ αυτό.
Είναι αλήθεια ότι ο Dave LaRue θα περιοδεύσει μαζί σου;
Ναι! Έχεις δίκιο κι είμαι χαρούμενος γι’ αυτό! Ξεκινάμε την περιοδεία την 1η Απριλίου και θα περάσουμε το καλοκαίρι από την Ευρώπη…
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι έχει δύο ντράμερ στο δίσκο. Με ποιο κριτήριο διάλεξες τα κομμάτια στα οποία έπαιξε ο Simon Philips για παράδειγμα;
Όταν γράφω ένα δίσκο, ποτέ δεν είμαι σίγουρος για την συνολική κατεύθυνση που θα έχει. Ξεκινάω λοιπόν και δουλεύω με καμία εικοσαριά μέρη, τα οποία όμως δεν ξέρω αν θα καταλήξουν να είναι και καλά κομμάτια. Είχα λοιπόν κάποια κομμάτια, τα οποία με είχαν προβληματίσει και δεν ήξερα αν θα εξελιχθούν σε τόσο αξιόλογα ώστε να μπουν τελικά στο δίσκο. Ενώ είχα κλείσει λοιπόν να δουλέψω με τον Jeff Campitelli και τον παραγωγό μου Mike Fraser στο Vancouver το Νοέμβριο, χρειάστηκα τη βοήθεια κάποιου άλλου ντράμερ το Σεπτέμβριο, για να δω εκείνη τη στιγμή αν μπορούσαν κάποια κομμάτια να εξελιχθούν σε καλά. Επικοινώνησα με τον Simon Philips, ο οποίος ευτυχώς βρήκε δύο μέρες κενές στο πρόγραμμά του, είχε επαγγελματικό στούντιο και ηχογράφησε. Μου άρεσε πολύ το παίξιμό του και μου έδωσε ώθηση να βάλω κάποια πλήκτρα και να τα ολοκληρώσω.
Επέλεξες να δουλέψεις για μία ακόμη φορά με τον Mike Fraser, έναν παραγωγό που είναι φημισμένος για τη δουλειά του με τους AC/DC και τους METALLICA. Ήθελες έναν κάπως πιο εμπορικό ήχο;
Δουλεύω με τον Mike από το 1996 αλλά και τον Eric Caudieux που κάνει το editing. Κάναμε το “Crystal planet” μαζί, ξαναδούλεψα με τον Eric αλλά και τον Mike σαν σύμβουλο, ξανασυνεργάστηκα με τον Mike και στο “Strange beautiful music” και στο “Is there love in space?” αλλά και σε κάποιους δίσκους των G3. Πολύς κόσμος τον γνωρίζει βέβαια από τη δουλειά του με τους AC/DC και τόσους άλλους θαυμάσιους καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί. Είμαι λάτρης της δουλειάς του, του πώς κάνει τόσο «μεγάλο» τον ήχο της κιθάρας κι όλων των τεχνικών λεπτομερειών, τις οποίες γνωρίζει άψογα. Έχει ένα μοναδικό τρόπο να δουλεύει…
Μοναδική ήταν κι η ιδέα του “Crowd chant” κατά τη γνώμη μου. Είναι κάτι το οποίο κάνουν σχεδόν όλα τα σχήματα που παίζουν live, αλλά κανένας δεν έχει σκεφτεί να το βάλει σε στούντιο δίσκο!
Εννοείται ότι κάνω αυτό το «κόλπο» με το κοινό πάρα πολλά χρόνια και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν ακροατήρια που αντιδρούν καλά σ’ αυτό το «παιχνίδι» όπου τραγουδούν τη μελωδία που παίζω κι άλλα χειρότερα. Αν δεις στο DVD “Live in San Fransisco” κάνω κάτι τέτοιο. Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω κάτι σαν το “Crowd chant” όπου ακούγονται πάρα πολλές διαφορετικές επιρροές, ακόμα και μία «παράφραση» ενός κλασικού κομματιού κάποιου Γάλλου συνθέτη. Μία νύχτα στο Vancouver, μαζέψαμε 35 ανθρώπους στο στούντιο –ανάμεσά τους και παιδιά! Τους είπαμε ότι δε θέλαμε να ακούγονται σαν χορωδία ή κάτι τέτοιο, απλά να φωνάζουν! Είχε πολύ πλάκα. Ηχογραφήσαμε 10 φορές τις φωνές τους και συνολικά ακούγονται 350 φωνές.
Σε κάθε δίσκο σου ασχολείσαι με το διάστημα, τους εξωγήινους, τη σύγχρονη τεχνολογία. Στο “Super colossal” έχεις τα κομμάτια “Redshift riders” και “One robot’s dream”. Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γράφεις τέτοιου είδους κομμάτια;
Φυσικά κι από τη στιγμή που ζούμε στον πλανήτη Γη, ο οποίος κινείται στο διάστημα, πρέπει να μας ενδιαφέρει τι γίνεται στο γαλαξία. Είναι το μέρος που ζούμε. Άλλωστε ξοδεύουμε εκατομμύρια δολάρια για να μάθουμε που βρισκόμαστε και τελικά ακόμα δεν ξέρουμε που είναι. Κοιτάζοντας τον ουρανό το βράδυ είναι ουσιαστικά μια αντίληψη της πραγματικότητας με όλα τα αστέρια που βλέπεις στον ουρανό. Αν το ψάξεις, θα δεις ότι κατασκευάζουμε μηχανές για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα καλύτερα. Έχουμε δημιουργήσει ασύλληπτες μηχανές αλλά τελικά δεν έχουμε μπορέσει να μάθουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε! Όλα αυτά είναι ζητήματα που πάντα με ενδιέφεραν.
Είναι αρκετά της μόδας, να ηχογραφούνται δίσκοι με διασκευές. Εσύ έχεις κάνει κάποιες διασκευές, κυρίως στα άλμπουμ των G3. Σκέφτεσαι μήπως να κάνεις ένα δίσκο μόνο με διασκευές; Άλλωστε έχεις δοκιμάσει τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα…
Μου αρέσει να παίζω διασκευές που και που. Δεν ξέρω. Για μένα είναι πολύ πιο συναρπαστικό να δημιουργώ δική μου μουσική και δεν είναι προτεραιότητά μου να διασκευάζω κομμάτια άλλων.
Υπάρχει κάποιο συγκρότημα στον κόσμο το οποίο αν σου ζητούσε να παίξεις μαζί του και να σταματούσες την προσωπική σου καριέρα θα το έκανες χωρίς δεύτερη κουβέντα;
(γέλια) Είναι πολύ δύσκολο να σταματήσω να κάνω σόλο άλμπουμ. Έχω ήδη παίξει με τόσα πολλά σχήματα, από τους ROLLING STONES και τους DEEP PURPLE μέχρι τους NINE INCH NAILS κι έχω βρεθεί στη σκηνή μαζί με τόσο σημαντικούς μουσικούς. Δεν το έκανα λοιπόν μέχρι τώρα, οπότε δεν βρίσκω το λόγο να το κάνω τώρα!!! Νιώθω πολύ τυχερός πάντως που έχω παίξει με τόσο σημαντικά σχήματα μέχρι τώρα στη ζωή μου.
Για το τέλος θα ήθελα να κάνουμε κάποια σχόλια για κάθε σύνθεση του G3 όλα αυτά τα χρόνια. Νομίζω ότι το G3 είναι από τα σπουδαιότερα γεγονότα στο χώρο της μουσικής κυρίως όσον αφορά τους κιθαρίστες…
Κάθε σύνθεση του G3 ξεκινούσε από την επιθυμία μου να παίζω δίπλα σε αυτούς τους κιθαρίστες. Η πρώτη περιοδεία με τον Steve Vai και τον Eric Johnson είχε τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε δεν υπήρχε περίπτωση να μην τη συνεχίσουμε. Ο Steve Vai πάντα υπήρξε φανταστικός τύπος και περνάμε υπέροχα μαζί. Αλλά και ο Eric Johnson, o John Petrucci, o Kenny Wayne Shepherd, o Yngwie Malmsteen, o Uli Jon Roth είναι εξαιρετικοί κιθαρίστες και περάσαμε πολύ ωραίες στιγμές στις περιοδείες μας. Αξέχαστες θα έλεγα. Ο μόνος που χάλασε τις όμορφες στιγμές, ήταν ο Michael Schenker δυστυχώς, παρόλο που τον εκτιμώ σαν κιθαρίστα και δυστυχώς οι λόγοι ήταν εντελώς εκτός μουσικής…
Ευχαριστώ πάρα πολύ για την κουβέντα. Ήταν τιμή μου…
Εγώ ευχαριστώ κι ελπίζω να τα πούμε από κοντά στην Ελλάδα πάλι.
Σάκης Φράγκος
