>
Το 2004 ήταν μια από τις πιο γεμάτες χρονιές, με απανωτές κυκλοφορίες που σήμερα θεωρούμε κλασικές. Οι EDGUY, είχαν ένα μεγάλο σερί από άλμπουμ, το οποίο διακόπηκε μόνο από τα απανωτά “Metal Opera”, των AVANTASIA, το 2001-2002, που κατάφεραν στο ανεβάσουν τις μετοχές του συγκροτήματος που μέχρι τότε θεωρούταν το βασικό μουσικό όχημα του Tobias Sammet. Αυτό οδήγησε και στην μεγάλη τους μεταγραφή στην Nuclear Blast και το “Hellfire club” εκτός από το ντεμπούτο τους στην νέα αυτή δισκογραφική, θα ήταν μάλλον και ο τελευταίος άρτιος δίσκος τους, ολοκληρώνοντας ένα σερί με 3 στα 3 (“Theater of salvation”, “Mandrake”, “Hellfire club”).
The “Hellfire club” countdown:
- “Under the moon” (05:05)
Με ένα πιο σκληρό και ευθύ ριφ (μήπως θυμίζει λίγο το αντίστοιχο του “Nailed to the wheel”;), αυτή η σύνθεση είναι πιο κοντά στο παραδοσιακό power metal με το οποίο μεγάλωσαν οι Γερμανοί στην Φούλντα, ενώ το groove στα μισά, με ένα σχεδόν ανύπαρκτο σόλο, γεμίζει για δυο λεπτά τα οποία λίγο προσφέρουν στο όλο αποτέλεσμα. Είναι μια χαρά τραγούδι, αλλά μπρος στα υπόλοιπα, ακούγεται πιο πεζό. Ακόμα και ο τρόπος που τραγουδάει ο Sammet, που τόσο αγαπάμε, εδώ δεν δείχνει τις πραγματικές του δυνατότητες.
- “Forever” (05:41)
Μια όμορφη και απόλυτα αναγκαία μπαλάντα, σε ένα δίσκο με πολλά τραγούδια που μου θυμίζει πολύ ANGRA. Τουλάχιστον εδώ αναδεικνύεται και η συνεργασία τους με την συμφωνική ορχήστρα Babelsberg από το Πότσνταμ. Σίγουρα όμως υστερεί, από την στιγμή που συνυπάρχει με το υπέροχο “The spirit will remain” στον ίδιο δίσκο.
- “Lavatory love machine” (04:24)
Ναι ο Sammet μεγάλωσε με τραγούδια από πολλά sleaze συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80, το οποίο όμως για πρώτη φορά μεταφράζεται σε επιρροές σε τραγούδι των EDGUY, συνδυασμένο με Γερμανικό χιούμορ σε μια απόπειρα να βγάλουν προς τα έξω την ελαφριά διάθεση που επικρατούσε και μέσα στις τάξεις του σχήματος. Σαν σύνθεση δεν λέει πολλά, όμως αυτή η χιουμοριστική του πλευρά το έκανε χιτάκι. Μέχρι εκεί όμως, διότι δυστυχώς η «επιτυχία» του, οδήγησε το συγκρότημα σε περισσότερες τέτοιες απόπειρες. Δυστυχώς. Δεν ξέρω αν είναι το χειρότερο του δίσκου. Εγώ το τοποθέτησα εδώ, επειδή είναι λιγότερο πεζό κι αναμενόμενο από τα παραπάνω.
- “Rise of the morning glory” (04:39)
Ο ορισμός του euro-power, με αλλαγές στο tempo, αλλά με θετική διάθεση και ερωτικά innuendos, το “Rise…” είναι για να το ακούς δίχως να σκέφτεσαι τους αστείους του στίχους. Με δισολία και τον Felix Bohnke να δίνει πόνο, είναι από την μια απόλυτα ευχάριστη σύνθεση, όσο και εύκολα προσπεράσιμη. Από νωρίς ο ήχος των EDGUY ήταν μια υπέροχη μίξη των HELLOWEEN, STRATOVARIUS, GAMMA RAY και ACCEPT. Αυτά τα στοιχεία ακριβώς μας παρουσιάζουν κι εδώ, αλλά δυστυχώς δεν είναι “Babylon”.
- “Down to the Devil” (05:26)
Σήμα καταταθέν; Σίγουρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσεις αυτό το τραγούδι και να μην το πιστώσεις στους EDGUY. Και πάλι οι αναφορές στους προπάτορες είναι έντονες, όμως ο Tobias στα 27 του χρόνια πλέον, είχε οριοθετήσει το συνθετικό του ύφος και το “Down to the Devil” είναι ακριβώς το αναμενόμενο metal με το πιασάρικο ρεφραίν στο οποίο τόσο αρέσκεται. Φοβερό δεν το λες, αλλά κολλητικό – παρά τους παιδικούς στίχους του – είναι σίγουρα.
- “We don’t need a hero” (05:29)
Αυτός κι αν είναι δυναμίτης! Προσκυνάμε το speed metal των HELLOWEEN και το “We don’t need a hero” μπορεί να είναι λιγότερο αυθεντικό, αλλά είναι καταπληκτικό δείγμα τους πώς πρέπει να αποδίδεται το Γερμανικό metal. Ο Tobi χτυπά εξαιρετικά ψηλές νότες και ο Felix κάνει τα τύμπανα να υποφέρουν. Θα έλεγα πως ακόμα και το κιθαριστικό σόλο του Jens Ludwig, είναι απόλυτα πετυχημένο. Το τραγούδι αυτό, ίσως λόγω των έντονων επιρροών του, δεν χαίρει της αναγνώρισης που του αξίζει, αλλά είναι, όπως προείπα…. δυναμίτης!
- “King of fools” (04:17)
Single? Oh yeah! Δεν έχει σημασία αν πραγματικά κυκλοφόρησε σε αυτή τη μορφή (που όντως προηγήθηκε ως ΕΡ του άλμπουμ), αλλά το τραγούδι αυτό γράφτηκε για να παίζεται ζωντανά και να εκστασιάζει το κοινό των EDGUY. Νομίζω, πως ακουγόταν σε κάθε περιοδεία έκτοτε και αν τους έχετε δει σε συναυλία, καταλαβαίνετε την επίδραση του “King of fools”. Το άλμπουμ αυτό εισήγαγε περισσότερα hard rock στοιχεία σε σχέση με το παρελθόν τους και το συγκεκριμένο σίγουρα έδωσε το έναυσμα στον Tobi για να μπολιάσει την μουσική των EDGUY (και των AVANTASIA αργότερα) με περισσότερα τέτοια στοιχεία. Σε αντίθεση με το “Lavatory love machine”, αυτό είναι το hard n’ heavy που ταιριάζει στους Γερμανούς.
- “Lucifer in love” (0:32) / “Navigator” (05:20)
Μετά τον πρόλογο “Lucifer in love” (τι θέλει να πει ο ποιητής;), έρχεται αυτό το 5άλεπτο mid-tempo με τα χορωδιακά φωνητικά στο ρεφραίν και ίσως το πιο πετυχημένο σόλο ολόκληρου του δίσκου. Ο Tobias ανεβοκατεβαίνει με την φωνή του στις στροφές, δίνοντας μια θεατρική αισθητική και σίγουρα τα στοιχεία αυτά, εύκολα παραπαίμπουν στους AVANTASIA και ένα στυλ που εμπεδώσαμε περισσότερο στις μελλοντικές τους κυκλοφορίες. Σίγουρα είναι από τα καλύτερα τραγούδια του “Hellfire club” και εν μέρη μια συνέχεια του “The headless game”. Στα δεύτερα φωνητικά, διακρίνονται τόσο η Amanda Sommerville όσο και ο Thomas Rettke (HEAVENS GATE).
- “The spirit will remain” (04:12)
Αυτή η έμπνευση ακόμα δεν μπορώ από πού προήλθε. Είναι τόσο διαφορετική από οτιδήποτε είχαν κάνει οι EDGUY και είναι τόσο κινηματογραφική, που θα ταίριαζε εκτός από κάποιο soundtrack και στους AVANTASIA. Εκείνη την περίοδο ο Sascha Paeth, ο οποίος ηχογράφησε το “Hellfire club”, μαζί με την Amanda Sommerville, είχε κυκλοφορήσει το project AINA, λίγους μήνες νωρίτερα. Μουσικά, το “The spirit will remain” παραπέμπει απόλυτα σε αυτή την προσπάθεια, ενώ η έντονη χρήση της ορχήστρας σίγουρα εκτοξεύει την αξία του. Παράλληλα η φωνητική απόδοση του Tobias είναι εξαιρετική και το τραγούδι αυτό είναι μια ζωγραφιά. Λατρεμένο, όσο κι αν δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία και τον χαρακτήρα των EDGUY, εξ ού κι επιλέχθηκε να κλείσει τον δίσκο ως άλλο outro.
- “The piper never dies” (10:07)
Το μακροσκελές έπος που δίχως αμφιβολία, οδηγεί σε έντονες συγκρίσεις με τους AVANTASIA, είναι από τα διαμάντια του “Hellfire club”. Ξέρω πως για πολλούς είναι η πραγματική κορύφωση του άλμπουμ. Συμφωνώ πως πρόκειται για μια από τις καλύτερες συνθετικές τους εμπνεύσεις και σίγουρα θυμίζει και το 14άλεπτο “Theater of salvation”,
- “Mysteria” (05:45)
Λοιπόν, δεν υπάρχει φίλος της μουσικής του Sammet που να μην λατρεύει αυτό το τραγούδι. Τόσο στην αυθεντική του απόδοση, όσο και στο ντουέτο του Sammet με τον Mille Petrozza, είναι από τις πιο ψυχαγωγικές στιγμές της δισκογραφίας τους. Τώρα δεν θυμάμαι πώς ακριβώς έφεραν Mille, αλλά ο ηγέτης των KREATOR εμφανίστηκε τόσο απρόσμενα σε έναν δίσκο των EDGUY, όσο μια καταιγίδα σε ένα Αυγουστιάτικο μεσημέρι. Εκείνα τα χρόνια, όταν μιλούσα για τους EDGUY, συχνά αναφερόμουνα σε αυτό το τραγούδι, ως το πιο χαρακτηριστικό του ήχου τους. Καταπληκτικό! Βγαλμένο από τις πιο εμπνευσμένες στιγμές του συγκροτήματος και από τα πιο κλασικά τους.
Γιώργος “King of fools” Κουκουλάκης
