Όταν πριν από μερικά χρόνια είχε βγει μια φήμη ότι ο Warrel Dane σκεφτόταν να κάνει μερικά special shows με τους NEVERMORE όπου θα έπαιζαν μόνο ή κατά κύριο λόγο κομμάτια των SANCTUARY, μας είχε ανοίξει η όρεξη για τα καλά. Βέβαια τα χρόνια πέρασαν, τα shows αυτά δεν έγιναν ποτέ και μείναμε με την όρεξη. Ώσπου εντελώς αναπάντεχα ανακοινώθηκε το reunion των SANCTUARY και για να είμαι ειλικρινής είχα μείνει με ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου σχετικά με τη χρησιμότητα και το timing αυτής της κίνησης. Έφτασε όμως ο καιρός και οι SANCTUARY όπως αναμενόταν έφτασαν και στη χώρα μας για να μας αποδείξουν ότι όλο αυτό το “κόλπο” δεν είναι αρπαχτή αλλά κάτι που έχει γίνει με μεράκι και πώρωση. Ας τα πάρουμε με τη σειρά όμως.
Μπαίνοντας στο Gagarin την Κυριακή το βράδυ, οι DISHARMONY έπαιζαν ήδη το πρώτο τους κομμάτι. Αρκετά ταιριαστό support είναι η αλήθεια μιας και το μεγαλύτερο ποσοστό του ήχου τους είναι βασισμένο πάνω στον ήχο των NEVERMORE (πάνε και πολλά χρόνια από τότε που τους είχα δει σε ένα αρκετά cult live στο Rodeo όπου είχαν παίξει ένα ειδικό NEVERMORE setlist σε εκδήλωση του fan club των τελευταίων, Neon Dreamers). Δυστυχώς ο ήχος δεν τους βοήθησε καθόλου μιας και στο μεγαλύτερο ποσοστό του ήταν πολύ πριμαριστός με αποτέλεσμα να “ξυρίζει” τα αυτιά των παρευρισκομένων, ενώ σε σημεία τα όργανα υπερκάλυπταν τα φωνητικά. Άλλαξα αρκετές θέσεις στο μαγαζί προκειμένου να αποκτήσω κάποια καλύτερη ακουστική αλλά μόνο στα τελευταία λεπτά της εμφάνισής τους βελτιώθηκε κάπως το αποτέλεσμα. Πάντως τα παιδιά έπαιξαν με μεγάλη όρεξη και ενέργεια τα κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ τους και απέσπασαν ένα θερμό χειροκρότημα από τα περίπου 500-600 άτομα που βρέθηκαν στο Gagarin.
Γύρω στις 10 ακούγεται το intro και τα 4/5 της original σύνθεσης των Αμερικάνων μαζί με τον νέο κιθαρίστα βγαίνουν στη σκηνή με το “Eden lies obscured” εν μέσω αποθέωσης. Το κατά πόσον εν έτη 2011 ο Warrel Dane θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των κομματιών των SANCTUARY ήταν κάτι που προβλημάτιζε την πλειοψηφία του κόσμου νομίζω αλλά μπαίνοντας στους πρώτους στίχους του “Die for my sins” o Dane απέδειξε ότι είχε έρθει να δώσει απαντήσεις. Το setlist ήταν εξαιρετικό περιλαμβάνοντας 7 από τα 9 κομμάτια του κάθε άλμπουμ συν μια –αχρείαστη μάλλον- διασκευή στο “Animal magnetism” των SCORPIONS. Ο ήχος αν και στην αρχή ήταν μπουκωμένος, στη συνέχεια βελτιώθηκε αισθητά με αποτέλεσμα να ακούμε ξεκάθαρα τον ένα ύμνο μετά τον άλλον. Οι 
SANCTUARY μας πήγαν πολλά χρόνια πίσω και μας έκαναν να συγκινηθούμε με κομματάρες όπως τα “Battle angels”, “Termination force”, “One more murder”, “Sanctuary”, “Veil of disguise” αλλά και το δικό μου favorite “The mirror black”. Η μπάντα είχε τρελή όρεξη και ζωντάνια πάνω στη σκηνή και ακούγονταν τόσο δεμένοι λες και παίζουν μαζί χρόνια. Ο Lenny Rutledge είναι αρχηγική φυσιογνωμία και δεν μπορούσε να κρύψει την ικανοποίησή του βλέποντας τον πανικό που επικρατούσε, ενώ ο Jim Sheppard φαινόταν τόσο μα τόσο ορεξάτος και ζωντανός λαμβάνοντας κανείς υπ’ όψιν ΟΛΑ τα προβλήματα υγείας που έχει περάσει τα τελευταία χρόνια. Όσο για τον Warrel Dane… Έχω δει τους NEVERMORE 5-6 φορές στο παρελθόν και η αλήθεια είναι ότι έχω να τον δω τόσο κεφάτο και χαμογελαστό από το αξέχαστο εκείνο live στο Ρόδον το 1999 στην περιοδεία του “Dreaming neon black”. Φωνητικά ήταν πέρα για πέρα ικανοποιητικός –σε σημεία ανατριχιαστικός- και παρόλο που κάπου-κάπου η κούραση τον πρόδιδε, η πόρωση που έβγαζε αντιστάθμιζε τις όποιες αδυναμίες. Αποκορύφωμα της εμφάνισης ήταν φυσικά το κλείσιμο με το “Taste revenge” όπου ο Dane παρότρυνε τον κόσμο να ανέβει στη σκηνή με αποτέλεσμα να έχουν ανέβει καμιά 15αριά άτομα πάνω και να χτυπιούνται αγκαλιά με το συγκρότημα. Συμπερασματικά ήταν μια πολύ δυνατή βραδιά και ελπίζω το άλμπουμ που έχουν στα πλάνα τους να βγάλουν να είναι αντάξιο της κληρονομιάς που μας έχουν αφήσει και να τους απολαύσουμε ξανά σύντομα.
Γιάννης Βογιαντζής
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
