>
8 / 10
Επίτηδες διάλεξα να κάνω αυτή τη δισκοκριτική στην καρδιά του χειμώνα, ενώ ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει από τον Οκτώβριο. Ήθελα να δω κατά πόσο μπορεί να μου περάσει το καλοκαιρινό feeling του, κατά πόσο θα με ταξιδέψει με το βανάκι στην έρημο, ακόμη κι αν έξω κάνει ψοφόκρυο! Και το να βγεις τώρα με βερμούδα, δασύτριχο στήθος στη φόρα και σαγιονάρα διχάλα 1 – 4 (αγαπάμε το κλατς – κλατς στην πατούσα… Και τους CLUTCH!) ισοδυναμεί με απόπειρα αυτοκτονίας! Καλά κόβω τις εξυπνάδες, η ρημάδα η έμπνευση δεν έρχεται όποτε τη θες σαν την Λάσσυ, και τώρα άκουσα τον δίσκο όπως του αρμόζει… Δηλαδή τον έλιωσα. Οι συστάσεις περιττές θαρρώ… Άντε για να μην είμαι αγενής, οι 1000MODS κατάγονται από το Χιλιομόδι Κορινθίας (ναι, είναι αυτό που νομίζεις!), παίζουν heavy / stoner rock και μετρούν πάνω κάτω πέντε χρόνια στη πιάτσα. Πολλές συναυλίες, δυο EPs και ένα split μετά, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους, φιλοδοξώντας να ξεχωρίσουν μέσα σε μια (ποιοτικότατη ελληνική) σκηνή και αν το καταφέρουν, το κατέχουν το άθλημα.
Άντε να βρω εγώ ταιριαστό άθλημα για δαύτους… Κάτι σε Ράλι Ντακάρ, αλλά με το βανάκι αντί για κάποιο αγωνιστικό! Για πρωτιά ούτε συζήτηση, αλλά τι μας νοιάζει; Διακοπές πάμε, χαλαροί είμαστε, άσε τους άλλους να τρέχουν, τουλάχιστον θα έχουμε εγγυημένο τερματισμό. Η διαδρομή διαρκεί 65 λεπτά… Κάμποσο θα σκεφτούν κάποιοι. Έλα όμως που περνάει σαν νεράκι γάργαρο και δροσερό στην μέση της ερήμου και σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ξεδιψάς εύκολα, θες κι άλλο μέχρι να μη μπορείς να κάνεις βήμα απ’ το φούσκωμα! Τα κομμάτια έχουν μοιραστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μη σε πτοεί η ζέστη. Από τη μία κλείνεις τα μάτια, χαλαρώνεις και ταξιδεύεις με τραγούδια όπως τα “Road to Burn” (ιδανική έναρξη, το εισαγωγικό riff σπάει σβέρκους!), “Vidage” (δικαίως το πλέον αναγνωρίσιμο τραγούδι τους) και “Track Me” (η ψυχεδέλειά του θα σε κάνει να βλέπεις οάσεις!). Από την άλλη όμως πατάς λίγο παραπάνω το γκάζι και αρχίζεις να ιδρώνεις με τα “7 Flies” (με το πιασάρικο ρεφρέν του), “El Rollito” (στην πιο πωρωτική στιγμή του δίσκου) και “Set You Free” (με το εξωφρενικό solo και το συναυλιακό κλείσιμο) .
Ακούγοντας το δίσκο το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς, λογικά θα είναι οι KYUSS. Σίγουρα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, δικαιολογημένα μιας και είναι ντεμπούτο, αλλά τις δάφνες ποιότητας τις εξασφαλίζει για πλάκα. Είναι δουλεμένος επαγγελματικά… Από τις συνθέσεις (το κυριότερο), την άρτια, ξερή αλλά και όσο πρέπει δυνατή παραγωγή (που την κάνει κάποιος Billy Anderson, του οποίου το βιογραφικό φέρνει ίλιγγο!!), μέχρι και το απόλυτα ταιριαστό εξώφυλλο (σχεδιασμένο από το Malleus Art Rock Lab, οι λάτρεις των εικαστικών τσεκάρετε οπωσδήποτε). Τα παιδιά το έχουν και με το παραπάνω, είναι δουλευταράδες, πράγμα που μας ψήνει για ακόμη καλύτερη συνέχεια και το απέδειξαν πέρυσι μιας και μαζί με τους PLANET OF ZEUS, ξεχώρισαν στα stoner ντόπια δρώμενα. Κανείς μα κανείς δεν πρέπει να ξαναμιλήσει για την ελληνική σκηνή ξεχωριστά, λες και όλος ο υπόλοιπος κόσμος παίζει rock / metal και εμείς τους κοιτάμε σαν εξωγήινοι. Ας το πάρουμε πρέφα πως πλέον έχουμε ενσωματωθεί στην παγκόσμια σκηνή και αυτό αποδεικνύεται και με αυτή τη δουλειά. Get in the van λοιπόν, η έρημος μας περιμένει… Νταξ, καλά είναι και μέχρι το Χιλιομόδι!
Βασίλης Γκορόγιας
