Πρέπει να ομολογήσω ότι οι ILL NINO υπήρξαν πολύ αγαπημένο σχήμα στους τρεις πρώτους δίσκους τους (“Revolution revolucion”, “Confessions” και ιδιαίτερα στο “One nation underground”), με την αξιοζήλευτη ικανότητά τους να βάζουν latin ρυθμούς στο μοντέρνο, nu metal τους, σε σημείο που θεωρούσα ότι σε αρκετές στιγμές το έκαναν καλύτερα από τους SEPULTURA στο “Roots”!!! Πολύ καλή ήταν και η εμφάνισή τους σ’ ένα Rockwave που είχε γίνει ανήμερα των γενεθλίων μου το 2004 και είχαν εμφανιστεί (άκουσον-άκουσον) μαζί με τους RAINING PLEASURE, τους MOGWAI, τους PIXIES και τους BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB!!! Από εκεί και πέρα όμως, άρχισε η φθίνουσα πορεία τους, με το συγκρότημα να εκδιώκεται κακήν κακώς από τη Roadrunner, προφανώς λόγω χαμηλών πωλήσεων, παρά τη μαζική προώθηση που είχαν, τη συμμετοχή τους σε soundtrack και τις πολύ σπουδαίες περιοδείες που έκαναν. Από εκεί και πέρα οι δουλειές τους, έδειχναν ένα σχήμα απογοητευμένο, λες και ήταν συνταξιούχοι, που κάθε δουλειά τους είχε βαριά 2-3 καλά τραγούδια και τα υπόλοιπα ήταν μετριότητες. Το “Epidemia”, που κυκλοφορεί κι αυτό στην Ευρώπη από την AFM Records, είναι σαφώς καλύτερος δίσκος από το “Enigma” και το Dead new world”, αλλά αδυνατεί να κοιτάξει στα μάτια τις πρώτες δουλειές τους. Ξεκινά δυναμικά με το πολύ trademark “Depression” (που μου φαίνεται ότι έχει το riff του “Be all end all” σε πιο ‘core μορφή), το “Only the unloved” και το “La Epidemia”, αλλά στη συνέχεια η κάμψη του είναι φοβερή. Κάνει μία κοιλιά, που μόνο το “Demi God” σώζεται. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο ντράμερ τους και ιδρυτικό μέλος, Dave Chavarri, κάνει εκπληκτική δουλειά για μία ακόμη φορά με τους tribal ρυθμούς, αλλά πλέον μου είναι δύσκολο να χωνέψω τα καθαρά φωνητικά του Cristian Machado. Οι ILL NINO, είχαν όλα τα εχέγγυα να κάνουν μία σπουδαία καριέρα, αλλά απ’ ότι φαίνεται, απόλυτα δίκαια έμειναν στη δεύτερη κατηγορία, ακολουθώντας σχήματα όπως οι CHIMAIRA, που από τη στιγμή που τους έδιωξε η Roadrunner, κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, παρά το πολύ ελπιδοφόρο ξεκίνημά τους.
6 / 10
Σάκης Φράγκος
