>
Αν ο Θεός ήταν πράγματι αστροναύτης (κατά το “if god is a dj” – Pink), πολύ πιθανά να επέλεγε τη νέα κυκλοφορία των GOD IS AN ASTRONAUT για να μεταδώσει στο ανθρώπινο γένος την κατ’ ουσία φύση του. Βεβαίως, σ’ όλη την μακροσκελή δισκογραφία των Ιρλανδών έχουμε την δυνατότητα να μετάσχουμε αυτού του δυσθεώρητου αισθήματος της άχρονης απεραντότητας, αλλά εν προκειμένω το “Origins” δίνει ένα παρωθητικό έναυσμα ικανό να ξεφύγεις από την φαινομενική στασιμότητα που σου προκαλεί το χαώδες κενό.
Δίχως αμφιβολία έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο που θα μας γεμίσει αμφιβολίες. Οι παλαιότεροι φίλοι του συγκροτήματος γνωρίζουν ότι οι GIAA διάλεγαν πάντα να κινούνται μακριά από τα πολλά φώτα της δημοσιότητας, αφήνοντας ως επί το πλείστον την επίδραση της μουσικής τους να κάνει όλη την δουλειά. Έτσι λοιπόν απροετοίμαστος, ήρθα αντιμέτωπος με τον πειραματισμό του συγκροτήματος με την εισαγωγή κάποιων πρωτογενών φωνητικών, στοιχείο που είχαν να χρησιμοποιήσουν από το μακρινό 2005 και το μαγευτικό “All Is Violent, All Is Bright”.
Εδώ κάπου θα σταθώ στον τίτλο “Origins”, μιας κι αυτός επιδέχεται πολλών ερμηνειών που θα μπορούσαν να περιγράψουν άριστα σε ποια κατάσταση βρίσκονται οι GIAA. Θα περίμενε κανείς ότι με αυτόν τον τίτλο η μπάντα θα αναφερόταν στις “απαρχές” τόσο των ίδιων, όσο και του ατμοσφαιρικού post-rock είδους που πρεσβεύουν. Εν μέρει η υπόθεση είναι αληθής, αφού όντως η επιστροφή στην προ-“Far From Refuge” εποχή είναι εμφανής τόσο από άποψη δομής, με τα κομμάτια να προσανατολίζονται πλέον προς μια “τραγουδιστική” συνθετική κατεύθυνση παρά την ατμοσφαιρική, όσο κι από άποψη συστατικών, όπως αναφέραμε παραπάνω με την προσθήκη των ιδιαζόντων φωνητικών. Από την άλλη δεν παρατηρήσαμε καμία επιστροφή στις ρίζες της post-rock σκηνής, ούτε κάποιες σαφείς αναφορές στους πρωτεργάτες MOGWAI, και φυσικά σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο δε μπορεί να θεωρηθεί ως αρνητικός παράγοντας, αφού το συγκρότημα έχει χαράξει τη δική του πορεία στα δέκα και πλέον χρόνια που δραστηριοποιείται.
Στο “Origins” ο ακροατής έχει τη δυνατότητα να συναντήσει την πιο ζωντανή, την πιο ενεργητική και πιο δυναμική στιγμή των GIAA. Οι κιθάρες έρχονται σε πρώτο πλάνο κάτω από ένα πιο shoegaze πρίσμα, ενώ το ηλεκτρονικό στοιχείο ξεχειλίζει σε κάθε κομμάτι του δίσκου. Οι μελωδίες και πάλι είναι πολλές, όμορφες και γνήσιες του ύφους που μας έχουν συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια, με τα συναισθήματα να ανυψώνονται λίγο από τη πικρόγλυκη γεύση του παρελθόντος.
Αν και πολλές είναι οι φωνές που δυσανασχέτησαν με την, κατά τρόπο, ριζική αλλαγή και στην ουσία, της επιλογής μιας πιο εύκολης συνθετικής οδούς, θεωρώ πως το “Origins” βοήθησε τους GOD IS AN ASTRONAUT να αναζωογονηθούν από το ατμοσφαιρικό τέλμα που άρχισαν να περιέρχονται. Το μόνο ίσως αρνητικό στοιχείο που θα μπορούσε να εντοπίσει κάποιος λεπτολόγος είναι τα 2-3 μέτρια κομμάτια (τα οποία εμποδίζουν μια υψηλότερη βαθμολογία) που επειδή είναι μαζεμένα προς το τέλος, κλείνουν τον δίσκο απροσδόκητα αδιάφορα.
7.5 / 10
Νίκος Ζέρης
