"/>
Με τον αριθμό των οπαδών τους συνεχώς να αυξάνεται και έχοντας κερδίσει φέτος στην κατηγορία “Best live act national” των Ελβετικών Swiss Music Awards (τα αντίστοιχα Grammy ας πούμε της Ελβετίας), όντας έτσι η πρώτη metal μπάντα που κερδίζει στο συγκεκριμένο θεσμό, οι ELUVEITIE κυκλοφορούν το έκτο άλμπουμ τους, “Origins”.
Με δύο νέα μέλη πλέον στη σύνθεσή τους, τον Simeon Koch στην κιθάρα και την Nicole Ansperger (η οποία έχει περάσει και σαν live μουσικός από τους HAGGARD αλλά και τους THE HOOTERS) στη θέση της συμπαθέστατης, ειδικά στα live με το ανελέητο headbanging της, Meri Tadic, οι Ελβετοί κρατάνε το ύφος του τελευταίου τους δίσκου, όμως γυρνάνε και στο παρελθόν (όπως λέει και ο τίτλος του άλμπουμ).
Ο δίσκος είναι εν μέρει μία συνέχεια του προηγούμενου άλμπουμ τους, “Helvetios”, της πιο αδύναμης, προσωπικά, στιγμής της μέχρι τώρα καριέρας τους (μπορείτε να διαβάσετε την παρουσίασή του εδώ), όμως επαναφέρει στοιχεία που είχαμε συναντήσει κυρίως στο “Slania”, το καλύτερο άλμπουμ τους μέχρι και σήμερα. Και τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα εδώ από ότι στο “Helvetios”, όμως και πάλι λείπει αυτό το κάτι παραπάνω στο οποίο μας είχαν συνηθίσει οι Ελβετοί μέχρι και το “Everything remains as it never was”.
Ότι ξέρατε και περιμένατε από τους ELUVEITIE, θα το βρείτε και στο “Origins”. Riffing που παραπέμπει σε Σουηδικό melodic death, να εναλλάσεται με folk ξεσπάσματα γεμάτα γκάιντες, βιολί, μαντόλα και τα λοιπά παραδοσιακά όργανα της Γαλατίας, την Anna Murphy τόσο με το hurdy gurdy της, αλλά και με τη φωνή της να είναι το Νο 2 πλέον (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) στη μπάντα μετά τον Chrigel και να έχει κι εδώ μεγάλο ρόλο και κομμάτια εξ ολοκλήρου δικά της φωνητικά, γρήγορες κυρίως συνθέσεις, αλλά και πιο mid tempo και folk, όπως όμως και περισσότερο «ακραίες» στο πνεύμα του “Slania”.
Όμως είτε γιατί τα περισσότερα up tempo κομμάτια είναι αρκετά τυπικά και κλασικά για ELUVEITIE, χωρίς να υπάρχουν αρκετά που να ξεχωρίζουν και τόσο, πλήν λίγων εξαιρέσεων, είτε γιατί ακόμα και στα πιο mid tempo και στηριζόμενα στην Anna, τα πράγματα είναι αρκετά εως πολύ επαναλήψιμα, ο δίσκος μία σε κερδίζει και μία σε χάνει. Τουλάχιστον, αυτή τη φορά όλα τα κομμάτια έχουν λόγο ύπαρξης, ασχέτως αν μέσα στη μία ώρα χοντρικά που διαρκεί το άλμπουμ θα πιάσετε τον εαυτό σας να λέει «το ξανάκουσα πριν αυτό». Και όχι τόσο επειδή είναι οι ίδιες μελωδίες ή τα ίδια riff, που δεν είναι, αλλά επειδή είναι βασισμένα στο ίδιο pattern. Λογικό ως ένα βαθμό, όμως όταν τα τραγούδια δεν είναι παραπάνω από «καλά κομμάτια», αυτό κάπως ενοχλεί. Κομμάτια όμως όπως τo “Celtos”, το τραγουδισμένο από την Anna, μελωδικό και ικανό να γίνει μεγαλύτερη επιτυχία από το “A rose for epona”, “The call of the mountains”, το πιο «ακραίο» και με αέρα “Slania”, “Inception”, το πρώτο βίντεο και κορυφαίο από τα «γρήγορα και παρόμοια» κομμάτια του δίσκου, “King”, αλλά και το επίσης με αέρα “Slania”, “Carry the torch”, είναι οι κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ.
Στιχουργικά, για ακόμα μία φορά η μπάντα ασχολείται με την Κέλτικη μυθολογία και πιο συγκεκριμένα με αιτιολογικές ιστορίες από τη Γαλατία, όπως δηλώνει ο Chrigel, κινούμενη γύρω από τον θεό που φημολογείται ότι του οποίου απόγονοι είναι οι Γαλάτες, τον Sucellos (θεός της γεωργίας, των δασών αλλά και των αλκοολούχων ποτών, συνεπώς αγαπημένος), παρόλο που δεν είναι σίγουροι ότι σε αυτόν τον θεό αναφέρονται οι ιστορίες, αλλά προς τα εκεί συγκλίνουν τα στοιχεία. Άλλωστε και το εξώφυλλο του δίσκου (σχεδιασμένο από τον Chrigel σε συνεργασία με ειδικούς από το πανεπιστήμιο της Ζυρίχης) είναι μία άποψη του φωτοστέφανου που κοσμεί το κεφάλι του Sucellos, βασισμένη σε ένα γλυπτό που βρέθηκε σε ένα βωμό ενός Γαλλο-Ρωμαϊκού νοικοκυριού στη σημερινή Γαλλία.
Το “Origins” είναι σίγουρα καλύτερο από το “Helvetios”. Έχει κάποια κομμάτια που δείχνουν ότι η μπάντα αυτή δεν βρίσκεται τυχαία ανάμεσα στις κορυφαίες του folk στερεώματος, όμως για δεύτερη συνεχόμενη κυκλοφορία οι ELUVEITIE δείχνουν ότι κάπου κάτι έχουν χάσει. Ακόμα κι έτσι όμως, παραμένουν μία μπάντα που γράφει καλά και δεν έχει βγάλει ακόμα κακό δίσκο.
7/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
