"/>
Σίγουρα η σημαντικότερη επιτυχία ενός μεγάλου Ευρωπαϊκού festival είναι το ίδιο το brand name του. Η παράδοση που δημιουργεί στα χρόνια που διοργανώνεται και η εγγύηση του προϊόντος, καταφέρνουν να δείχνουν το δρόμο της αγοράς σε όλα σχεδόν τα διαθέσιμα εισιτήριά του κάθε χρόνο. Ένα τέτοιο festival είναι σίγουρα και το Sweden Rock Festival. Υπάρχει πολύς κόσμος που αγοράζει το εισιτήριό του πριν ακόμα ανακοινωθούν τα πρώτα ονόματα. Και αυτό οφείλεται στην ασφάλεια που αισθάνεται ο επισκέπτης ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχουν συγκροτήματα που να τον ενδιαφέρουν, σε μια διοργάνωση που σέβεται τη μουσική που πρεσβεύει και παρουσιάζει. Εμείς βέβαια, ως πιο δύσπιστοι, περιμέναμε να ανακοινωθούν τα πρώτα ονόματα πριν αποφασίσουμε ότι θα παρευρεθούμε, αλλά τελικά το festival μας τράβηξε σαν μαγνήτης, ώστε να πατήσουμε για μία ακόμα φορά τα ιερά εδάφη του.
Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014
Την αμέσως προηγούμενη χρονιά ο καιρός ήταν ο απόλυτος σύμμαχός μας σε ολόκληρο το τετραήμερο, όμως φέτος δεν δείχνει ανάλογα κέφια. Μια συννεφιά και εκτεταμένη μουντάδα καλύπτουν τον ουρανό, όμως αυτό διόλου δεν μας πτοεί, καθώς η διάθεση βρίσκεται στα ύψη, οδηγώντας προς την περιοχή Norje όπου βρίσκεται ο χώρος του festival. Η warm-up day του φετινού Sweden Rock Festival είναι μπροστά μας και είναι μόνο η αρχή για ότι θα επακολουθήσει.
Με συνοπτικές διαδικασίες το σύνολο της παρέας παραλαμβάνει τα wristbands και τα απαραίτητα διαπιστευτήρια, βρίσκεται ο χώρος parking για τα οχήματα και γίνεται η πρώτη κατάθεση χρημάτων στο πολυσύχναστο Sweden Rock Shop, που βρίσκεται στην είσοδο του χώρου. Μετά από τόσα χρόνια, πλέον έχουμε μάθει ότι τα δημοφιλή sizes στα ρούχα φεύγουν γρήγορα, οπότε σπεύδουμε από την πρώτη μέρα για να τα προμηθευτούμε. Θα ακολουθήσουν κάποιες συνεντεύξεις με συγκροτήματα όπως οι Queensryche, που παίζουν αργότερα μέσα στην ημέρα, για να φτάσουμε περίπου στις 15:00 το μεσημέρι, την επίσημη ώρα έναρξης του festival.
Μπαίνοντας στο χώρο παρατηρούμε μικρές ανεπαίσθητες αλλαγές, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του είναι απαράλλαχτο. Πλήθος από γευστικές επιλογές για κάθε στομάχι και φυσικά άφθονη μπύρα βρίσκονται εκεί για να συνοδεύσουν και πάλι τους επισκέπτες, ενώ διασκορπισμένες στο χώρο βρίσκονται και πολλές άλλες δραστηριότητες, διαγωνισμοί και εκθέσεις που σπάνε την μουσική μονοτονία. Όπως πάντα, την πρώτη ημέρα οι δύο μεγάλες σκηνές (Festival και Rock Stage) είναι κλειστές και η δράση περιορίζεται στην Sweden Stage, που έχει ίσως και την καλύτερη θέα απ’ όλες, την 4Sound Stage και την μικρή σκηνή του festival, που ονομάζεται Rockklassiker Stage.
Η αρχή θα γίνει λοιπόν στην Sweden Stage, όπου οι Σουηδοί Freak Kitchen έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους. Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους με πολλά ονόματα, οι ‘’ειδικοί’’ τους αποδίδουν τον όρο ‘’experimental rock’’, όμως δύσκολα μπορεί κανείς να πει με σιγουριά ποιο είναι το είδος που παίζουν. Σε κάθε περίπτωση, η εικοσαετής δισκογραφική τους παρουσία τους κατατάσσει ανάμεσα στις πιο επιτυχημένες Σουηδικές μπάντες και στη μία ώρα που βρίσκονταν επί σκηνής μας παρουσίασαν κάποια από τα καλύτερα κομμάτια τους, σε ένα live που δεν ήταν το καλύτερο που είδαμε, αλλά αποτέλεσε ένα αρκετά δυνατό και ευχάριστο ορεκτικό για την συνέχεια.
Θα μεσολαβήσει αρκετή ώρα μέχρι να δούμε το επόμενο group που μας ενδιαφέρει και έτσι προς το σούρουπο βρισκόμαστε και πάλι στην ίδια σκηνή για να δούμε τους Βρετανούς Magnum. Νωρίτερα μέσα στη χρονιά είχα την ευκαιρία να δω για πρώτη φορά τους Bob Catley, Tony Clarkin και την παρέα τους και έτσι ήξερα τι να περιμένω. Επαγγελματίες επί σκηνής, αν και τα χρόνια δεν τους βοηθάνε πλέον κινητικά, απέδωσαν και πάλι τα μέγιστα, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους τους παρακολούθησαν να ταξιδέψουν μέσα από τα κομμάτια τους. Η φωνή του Bob Catley διαθέτει αυτή την παραμυθένια και ταξιδιάρικη χροιά και συνθέσεις όπως τα ‘’How Far Jerusalem’’, ‘’Les Morts Dansant’’, αλλά και τα κλασικά 
hits ‘’Vigilante’’ και ‘’Kingdom Of Madness’’, μόνο ευεργετικά μπορούν να λειτουργήσουν.
Magnum Set List:
”Live ‘Til You Die’’
‘’Black Skies’’
‘’Freedom Day’’
‘’Dance Of The Black Tattoo’’
‘’Blood Red Laughter’’
‘’Unwritten Sacrifice’’
‘’How Far Jerusalem’’
‘’Les Morts Dansant’’
‘’Falling For The Big Plan’’
‘’All England’s Eyes’’
‘’Vigilante’’
‘’Kingdom Of Madness’’
Encore:
‘’The Spirit’’
‘’Sacred Hour’’
Αμέσως μετά, στην 4Sound Stage, το festival είχε κλείσει τους δύο πρώην τραγουδιστές των Iron Maiden, σε μια εμφάνιση στην οποία δόθηκε ο χαρακτήρας του battle. Οι Blaze Bayley και Paul Di’Anno κάνουν καριέρα τόσα χρόνια κυρίως λόγω της πρώην παρουσίας τους στο θρυλικό 
Βρετανικό συγκρότημα, ενώ κάποιες προσωπικές δουλειές τους ξεπετάγονται επίσης κατά καιρούς. Η αρχή έγινε με τον Blaze Bayley να αποδίδει μερικά κομμάτια από τα ‘’X Factor’’ και ‘’Virtual XI’’ και σαφώς ξεσήκωσε το κοινό, όντας σίγουρα ο αξιοπρεπέστερος από τους δύο. Και αυτό γιατί όταν εμφανίστηκε ο Paul Di’Anno απογοητευτήκαμε πλήρως. Χωρίς καν να κουνηθεί από τη βάση του drum set και με ορισμένες αδικαιολόγητες λογοδιάρροιες χωρίς ουσία, τραγούδησε κάποια κομμάτια από τα ‘’Killers’’ και ‘’Iron Maiden’’, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έπεισε. Μάλλον το αντίθετο. Στο τελείωμα, τα ‘’Running Free’’ και ‘’Iron Maiden’’ ακούστηκαν και με τους δύο επί σκηνής, αλλά τελικά αυτό που όλοι φοβόμασταν ως μια αποκαρδιωτική εμφάνιση, αποδείχτηκε αληθινό.
Τα κάστανα από τη φωτιά ανέλαβαν να βγάλουν οι Queensryche, οι headliners της ημέρας, και τα κατάφεραν πάρα πολύ καλά. Μετά την κουραστική διαμάχη των υπόλοιπων μελών με τον Geoff Tate, ακολουθώντας την αποχώρηση του τελευταίου από την μπάντα πριν δύο χρόνια, τα ηνία πίσω από το μικρόφωνο έχει αναλάβει ο Todd La Torre (ex-Crimson Glory) και περιμέναμε να δούμε πόσο θετικά ή αρνητικά έχει επηρεάσει το συγκρότημα η παρουσία του. Τελικά θα μέναμε με το στόμα ανοιχτό, μιας και η αναγέννηση της μπάντας συνέβαινε μπροστά στα μάτια μας. Παρά τη, δυνατή για αρκετή ώρα βροχή, το group τα έδινε όλα επί σκηνής και παρουσίασε κομμάτια από όλο το φάσμα της δισκογραφίας του. Από κλασικές εκτελέσεις παρμένες από τα ‘’Operation: Mindcrime’’ και ‘’Empire’’, μέχρι κομμάτια από το νέο δίσκο ‘’Queensryche’’, αλλά και στοιχειωμένες συνθέσεις όπως αυτή του ‘’Queen Of The Reich’’, που βρήκε τον εκφραστή του μέσα από την εκπληκτική φωνή του Todd La Torre. Ήταν σίγουρα μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις του festival, μία από τις καλύτερες εμφανίσεις και το ιδανικό τελείωμα για την πρώτη ημέρα.
Queensryche Set List:
‘’Nightrider’’
‘’Breaking The Silence’’
‘’Walk In The Shadows’’
‘’The Whisper’’
‘’En Force’’
‘’Spore’’
‘’Warning’’
‘’Silent Lucidity’’
‘’Where Dreams Go To Die’’
‘’A World Without’’
‘’Guitar Solo/The Needle Lies’’
‘’NM 156’’
‘’The Lady Wore Black’’
‘’My Empty Room/Eyes Of A Stranger’’
‘’Empire’’
Encore:
‘’Queen Of The Reich’’
‘’Jet City Woman’’
‘’Take Hold Of The Flame’’
Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014
Η προηγούμενη ημέρα προκάλεσε ακριβώς αυτό που μαρτυρά το όνομά της, το απόλυτο warm-up και η πρώτη γεμάτη του φετινού Sweden Rock Festival μας βρίσκει να ξυπνάμε με όρεξη για ακόμα περισσότερα. Ένα χορταστικό πρωινό και η ευχάριστη οδική διαδρομή προς το Norje μας γεμίζουν με την extra απαιτούμενη ενέργεια και σύντομα βρισκόμαστε μπροστά στην Rock Stage για να παρακολουθήσουμε το πρώτο group της ημέρας.
Δεν είναι άλλο από το νέο συγκρότημα του Jake E Lee (ex-Ozzy Osbourne, ex-Badlands), τους Red Dragon Cartel. Εμφανώς γερασμένος, με αρκετές ρυτίδες στο πρόσωπο, ο θρυλικός κιθαρίστας κάνει την εμφάνισή του και αμέσως ο κόσμος παίρνει φωτιά, μιας και το εναρκτήριο cover στο ‘’Ultimate Sin’’ είναι σίγουρα πασίγνωστο σε όλους. Η συνέχεια άνηκε σε αρκετές ακόμα διασκευές από τους Badlands, αλλά και συνθέσεις από το ολοκαίνουριο ομώνυμο album της μπάντας. Μια μπάντα που αποτελείται από πολύ καλούς μουσικούς, οι οποίοι πλαισιώνουν ιδανικά το μεγάλο όνομα και υποστηρίζουν με τον καλύτερο τρόπο τις συνθέσεις του. Δυστυχώς, αρκετά προβλήματα στον ήχο δεν επέτρεψαν στο live τους μια συνεχή, δυναμική ροή, αφού χρειάστηκε να σταματήσουν 4 φορές για να φτιαχτεί ο ενισχυτής που συνδεόταν με την κιθάρα του Jake E Lee. Έτσι, φανερά νευριασμένος τελείωσε το set λίγο νωρίτερα από το αναμενόμενο, με ένα ακόμα cover στο ‘’Bark At The Moon’’ να σηματοδοτεί τη λήξη και να αφήνει στο κοινό ανάμεικτα συναισθήματα, για τα οποία σαφώς και η μπάντα ευθύνεται στον μικρότερο βαθμό.
Να μας ζεστάνουν και πάλι ανέλαβαν οι Δανοί Pretty Maids που ανοίγουν την Festival Stage και ομολογώ πως το κατάφεραν με το παραπάνω. Η ενέργεια που αποπνέει επί σκηνής η επιβλητική παρουσία του Ronnie Atkins είναι παροιμιώδης και μαζί του παρασέρνει και το υπόλοιπο group ώστε να στηθεί και το πάρτι ακριβώς από κάτω. Οι κομματάρες διαδέχονταν η μία την άλλη, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας τους και μεγάλο μέρος του κοινού παραληρούσε. Οι Pretty Maids απέδειξαν και πάλι ότι ‘’σκοτώνουν’’ live και νομίζω πολύ λίγοι μπορούν να το αμφισβητήσουν αυτό. Μας μετέφεραν αρμονικά από τα δυνατά τους κομμάτια στις μελωδικές μπαλάντες και πάλι πίσω, έκλεισαν με τo απίστευτο ‘’Future World’’ και μας άφησαν να τραγουδάμε ακόμα και όταν είχαν αποχωρήσει.
Pretty Maids Set List:
‘’Mother Of All Lies’’
‘’Nuclear Boomerang’’
‘’Final Day Of Innocence’’
‘’Red, Hot And Heavy’’
‘’My Soul To Take’’
‘’I.N.V.U.’’
‘’I See Ghosts’’
‘’Please Don’t Leave Me’’ (John Sykes Cover)
‘’Yellow Rain’’
‘’Rodeo’’
‘’Little Drops Of Heaven’’
‘’Back To Back’’
‘’Future World’’
Ακολουθούμε το δρόμο προς την Sweden Stage πλέον, όπου η θρυλική Robin Beck ετοιμάζεται να εμφανιστεί. Ήταν η πρώτη φορά που είχα την τύχη να δω την πριγκίπισσα του AOR ζωντανά και πραγματικά δεν θα έχανα με τίποτα την ευκαιρία. Μπορεί να κοντεύει τα 60, αλλά αυτό δεν της 
φαίνεται καθόλου και στο πλευρό του συζύγου της James Christian (House Of Lords) που είχε αναλάβει το μπάσο, έδωσε στο κοινό ένα best of set με επιτυχίες από το παρελθόν και το παρόν, καθώς και τις διασκευές που κάποτε την έκαναν γνωστή. Πραγματικά συγκινητική, όμως μία πολύ δυνατή μπόρα μας αναγκάζει να φύγουμε γρηγορότερα απ’ ότι υπολογίζαμε, αναζητώντας καταφύγιο στα πιο απίθανα μέρη, ακόμα και στις τουαλέτες. Ευτυχώς η βροχή δεν κράτησε πολύ, ίσα-ίσα για να μας κάνει λίγο μούσκεμα (άτιμη βόρεια Ευρώπη..!!) και γρήγορα στεκόμαστε και πάλι στην Festival Stage για να παρακολουθήσουμε τους Black Stone Cherry από το Kentucky των Η.Π.Α. Αυτό το κλασικό southern hard rock που πρεσβεύουν είναι ιδανικό για festival τέτοιου είδους και στη μιάμιση ώρα που είχαν στη διάθεσή τους τα έδωσαν όλα. Ο γράφων νοιώθει διπλά ικανοποιημένος από αυτό το live, αφού ευτύχισε να ακούσει ζωντανά και το ‘’Hell & High Water’’, το κομμάτι που δεν παίζουν πολύ συχνά και ήταν αυτό που τον έκανε να μάθει και να λατρέψει τους Black Stone Cherry. Φυσικά δεν ήταν το μόνο highlight της εμφάνισης, αφού οι πιτσιρικάδες απέδειξαν και πάλι ότι το έχουν πάνω στο σανίδι, με ενέργεια και την απαραίτητη πώρωση και σίγουρα ανυπομονούμε να τους ξαναδούμε.
Πολλές μαρτυρίες φίλων και γνωστών που έχουν δει ζωντανά τους Tesla, μιλάνε για ένα από τα καλύτερα live που έχουν δει ποτέ και οδεύοντας προς την Rock Stage για να παρακολουθήσω για πρώτη φορά τους Αμερικανούς, είχα μεγάλη περιέργεια να δω αν οι φήμες αληθεύουν. Μιάμιση ώρα μετά έμενα να κοιτάω με το στόμα ανοιχτό το συγκρότημα να αποχωρεί, μην πιστεύοντας σε τι είχα μόλις υπάρξει μάρτυρας. Έμπειροι, επαγγελματίες και πάνω απ’ όλα καλλιτέχνες και μουσικοί, οι Tesla πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή και ήταν σαν να πάτησαν αμέσως ένα κουμπί που ξεσήκωσε το κοινό. Ένας Jeff Keith να αλωνίζει τη σκηνή σαν 20χρονος, με την χαρακτηριστική, γεμάτη γρέζι φωνή του να αντηχεί στην ατμόσφαιρα και ένας Frank Hannon να μαγεύει τις κιθάρες υποστηρίζοντας τα κομμάτια όπως τους αξίζει. Ένα group δουλεμένο, καλά προβαρισμένο, ένας σκέτος δυναμίτης επί σκηνής, που μας θυμίζει γιατί αγαπάμε αυτή τη μουσική. Αν όχι η καλύτερη εμφάνιση του festival κατ’ εμέ, σίγουρα μέσα στις τρεις καλύτερες. Αν έπαιζαν και το ‘’Paradise’’ που μανιωδώς ζητούσαμε, τότε δεν θα υπήρχε καν αμφιβολία για την πρωτιά.
Tesla Set List:
‘’I Wanna Live’’
‘’Hang Tough’’
‘’Heaven’s Trail (No Way Out)’’
‘’Mama’s Fool’’
‘’Into The Now’’
‘’MP3 (Too Much Technology)’’
‘’The Way It Is’’
‘’What You Give’’
‘’Signs’’ (Five Man Electrical Band Cover)
‘’Love Song’’
‘’Gettin’ Better’’
‘’Modern Day Cowboy’’
Encore:
‘’Little Suzi’’ (Ph.D. Cover)
‘’Cumin’ Atcha Live’’
Το schedule του festival μας ενημερώνει ότι σύντομα ο Alice Cooper θα ξεκινήσει την συνέντευξη τύπου στο press tent και σπεύδουμε για να πιάσουμε καλή θέση, ώστε να θαυμάσουμε τον μοναδικό Alice να δίνει ένα ακόμα show, καθιστός αυτή τη φορά. Απολαυστικός, με αστείρευτο και σαρκαστικό humor όπως πάντα, έδωσε μια συνέντευξη τύπου που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό ως την καλύτερη που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. 
Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις, ήταν ευχάριστος, ανέλυσε ιστορίες και αστείες στιγμές του παρελθόντος και μας έκανε να νιώθουμε ότι είναι πιο κοντά στο κοινό, παρά στο πάνθεον της ιστορίας του rock. Μάλιστα ήταν τόσο περιγραφικός και περιφραστικός που επέκτεινε την συνέντευξη τύπου κατά περίπου 10 λεπτά και έτσι χρειάστηκε να τρέξουμε για να μην χάσουμε την έναρξη της εμφάνισης του καλού του φίλου Rob Zombie στην Rock Stage. Παραμείναμε σε spooky ατμόσφαιρα, αλλά με πολύ πιο σκληρή μουσική υπόκρουση, αφού ένας πολυτάλαντος κιθαρίστας σαν τον John 5 είναι πολύ δύσκολο να περιοριστεί σε απλές συνθέσεις. Από την άλλη, ο αεικίνητος Rob βρισκόταν σε κάθε σημείο της σκηνής, παραδίδοντας ένα show που δεν εκπλήσσει τους μυημένους, αλλά συναρπάζει το φρέσκο, άμαθο μάτι. Με μια μίξη προσωπικών του δουλειών, αλλά και διασκευών από την White Zombie εποχή, μας έκανε να θέλουμε να χτυπηθούμε σαν τρελοί, ενώ το ‘’Lords Of Salem’’ εκπλήρωσε μία ακόμα προσωπική, συναυλιακή μου επιθυμία. Έκλεισε με το κλασικό ‘’Dragula’’ και παρέδωσε την σκυτάλη στον έτερο εκπρόσωπο του shock rock, ώστε να κλείσει δυνατά την ημέρα.
Μία συναυλία του Alice Cooper είναι πάντα ένας λόγος να νιώθεις ασφαλής για την ποιότητα που πρόκειται να παρακολουθήσεις. Μία ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση, ένα show βγαλμένο από τα πιο άρρωστα βάθη του μυαλού του θείου Alice, γεμάτο με αίμα, παράνοια και φυσικά εκτελέσεις (κανονικές, όχι απλά εκτελέσεις κομματιών). Διαχρονικές επιτυχίες σαν τα ‘’House Of Fire’’ (έλα ένα-ένα τα συναυλιακά απωθημένα να εκπληρώνονται!!), ‘’No More Mr. Nice Guy’’ και ‘’Under My Wheels’’ μας οδηγούν στο κομμάτι της παράνοιας, με αλλεπάλληλα ευτράπελα και αστεία sketches να λαμβάνουν χώρα επί σκηνής, ενώ ο Alice Cooper και το συγκρότημα τα δίνουν όλα πάνω σε αυτή. Άξιοι αναφοράς φυσικά οι μουσικοί, πάντα διαλέγει τους καλύτερους, με την ελληνικής καταγωγής Orianthi Panagaris να κλέβει την παράσταση ως το μόνιμο πείραγμα του κυρίου Cooper, ενώ άλλη διάσταση δίνει στα κιθαριστικά μέρη και η επιστροφή του Ryan Roxie.
Ακούγοντας το ‘’Welcome To My Nightmare’’, εκτός από την ανατριχίλα που προκαλεί, καταλαβαίνουμε ότι το βίαιο, τρελό και αιματηρό κομμάτι της συναυλίας αρχίζει και μέσα από ψυχιατρεία, τέρατα, πειράματα, εφιάλτες και δολοφονίες καταλήγουμε σε μία ακόμα εκτέλεση του Alice Cooper με την πολυαγαπημένη του γκιλοτίνα. Η ανάσταση δεν αργεί να έρθει και αυτή τη φορά ο θείος Alice επιλέγει να αναστήσει και άλλους νεκρούς μαζί του, ξεγελώντας το πεπρωμένο. Οι διασκευές σε Doors, Beatles, Jimi Hendrix και Who συνοδεύονται από τις ανάλογες ταφόπλακες με το όνομα των νεκρών μουσικών από αυτές τις μπάντες και η αναφορά στις ηλικίες θα κλείσει με το πάντα απαραίτητο ‘’I’m Eighteen’’. Το τεράστιο hit ‘’Poison’’ μας προμηνύει το τέλος και αφού το κουδούνι χτυπάει, τότε ξέρουμε ότι ‘’School’s Out’’ for ever. Ο Rob Zombie ανεβαίνει και αυτός στη σκηνή για να συμμετάσχει στη μεγάλη γιορτή και να σκάσει τα πολύχρωμα μπαλόνια που κυκλοφορούν στο κοινό.
Με τον πιο εμφατικό και διασκεδαστικό τρόπο κλείνει και αυτή η εμφάνιση του Alice Cooper (ποτέ, μα ποτέ δεν βαριέμαι να τον βλέπω live) και μαζί της και η πρώτη μεγάλη ημέρα του festival. Έχουμε ακόμα δύο γεμάτες ημέρες, πολλά συγκροτήματα που ανυπομονούμε να δούμε και αμέτρητες στιγμές να ζήσουμε, σε ένα 4ήμερο που έχει ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο. Η ξεκούραση όμως είναι απαραίτητη, γιατί χωρίς δυνάμεις δεν θα μπορέσουμε να ευχαριστηθούμε και πολλά.
Alice Cooper Set List:
‘’Hello Hooray’’ (Judy Collins Cover)
‘’House Of Fire’’
‘’No More Mr. Nice Guy’’
‘’Under My Wheels’’
‘’I’ll Bite Your Face Off’’
‘’Billion Dollar Babies’’
‘’Caffeine’’
‘’Department Of Youth’’
‘’Hey Stoopid’’
‘’Dirty Diamonds’’
‘’Welcome To My Nightmare’’
‘’Go To Hell’’
‘’He’s Back (The Man Behind The Mask)’’
‘’Feed My Frankenstein’’
‘’Ballad Of Dwight Fry’’
‘’Killer’’
‘’I Love The Dead’’
‘’Break On Through (To The Other Side)’’ (The Doors Cover)
‘’Revolution’’ (The Beatles Cover)
‘’Foxy Lady’’ (The Jimi Hendrix Experience Cover)
‘’My Generation’’ (The Who Cover)
‘’I’m Eighteen’’
‘’Poison’’
Encore:
‘’School’s Out’’ (With Rob Zombie)
Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014
Η τρίτη ημέρα ήταν και η εθνική ημέρα της Σουηδίας, η οποία πέφτει πάντα μέσα στο Sweden Rock Festival και οι Σουηδοί την γιορτάζουν δεόντως. Υπήρξαν κάποιες εκδηλώσεις σε όλο το χώρο, με τον εθνικό ύμνο της χώρας να διασκευάζεται και πάλι σε rock έκδοση από τον κιθαρίστα Janne Schaffer. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να παρακολουθήσουμε το γεγονός, αλλά και για εμάς το festival ξεκινά εορταστικά, μιας και οι πρώτες δύο μπάντες που θα βλέπαμε, είχαν τους ειδικούς τους επετειακούς λόγους που εμφανίζονταν.
Η πρώτη από αυτές είναι οι Talisman, οι οποίοι έκαναν ένα one-off reunion προς τιμήν του αδικοχαμένου Marcel Jacob. Με τον Jeff Scott Soto στα φωνητικά και τον Johan Niemann να αναλαμβάνει το μπάσο, μας παρουσίασαν μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος, σε ένα κλίμα αφιέρωσης προς την ψυχή και δημιουργό του group. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και σε μία μόνο ώρα δεν θα προλάβαιναν να ικανοποιήσουν τους πάντες, αλλά με συνθέσεις όπως τα ‘’Mysterious (This Time It’s Serious)’’, ‘’Dangerous’’ και το mega hit ‘’I’ll Be Waiting’’, κανείς δεν έμεινε δυσαρεστημένος. Η απόδοση ήταν υψηλότερη του αναμενομένου, δεδομένου και ότι οι πρόβες δεν ήταν πάρα πολλές, αλλά θα θέλαμε να ακούσουμε και ένα ‘’Day By Day’’ για να ανέβουν λίγο οι εντάσεις. Τουλάχιστον το τραγούδησε a cappella μόνο για εμάς ο Soto, όταν τον βρήκαμε αργότερα μέσα στην ημέρα. Χαλάλι!
Talisman Set List:
‘’Break Your Chains’’
‘’Colour My XTC’’
‘’Fabricated War’’
‘’Mysterious (This Time It’s Serious)’’
‘’Tears In The Sky’’
‘’Sorry’’/’’Just Between Us’’
‘’If U Would Only Be My Friend’’
‘’Frozen’’ (Madonna Cover)/’’Crazy’’
‘’Dangerous’’
‘’I’ll Be Waiting’’
Encore:
‘’Standin’ On Fire’’
Το δεύτερο group με επετειακή εμφάνιση δεν ήταν άλλοι από τους Αμερικανούς Q5. Μια μπάντα που αν είχε συνεχίσει και μετά το δεύτερο album ‘’When The Mirror Cracks’’, πιστεύω ότι θα είχε γίνει πολύ μεγαλύτερη και γνωστή. Τα περισσότερα μέλη συνεργάζονται ακόμα υπό το όνομα Nightshade, αλλά θα έκαναν πολύ λίγες εμφανίσεις ως Q5 και μία από αυτές ήταν στο φετινό festival. Το set τους περιείχε όλες τις μεγάλες επιτυχίες της μπάντας, μεταξύ των οποίων τα ‘’Lonely Lady’’ και ‘’Steel The Light’’, αλλά υπήρχαν και πολλά Nightshade κομμάτια, κάτι που προκαλούσε κοιλιά στο live, μιας και οι περισσότεροι δεν τα γνώριζαν. Κατά τη γνώμη μου, αφού κάνεις reunion υπό το όνομα Q5, καλό θα ήταν να επικεντρωθείς στους δύο αυτούς ιστορικούς δίσκους, αφού όλοι σχεδόν γι’ αυτό το λόγο έρχονται να σε δουν. Ένα ακόμα αρνητικό εντοπίστηκε στη φωνή του τραγουδιστή Jonathan Scott K., η οποία εμφανέστατα δεν ήταν και στα καλύτερα επίπεδα. Τουλάχιστον καταφέραμε να τους δούμε και αυτούς ζωντανά και να διαγράψουμε ένα ακόμα όνομα από αυτή τη λίστα. Για ιστορικούς και μόνο λόγους είμαστε χαρούμενοι!
Η συνέχεια επιβάλλει ξεκούραση και ανάκτηση δυνάμεων, ενώ ο ήλιος που επικρατεί για μία ακόμη φορά στην εθνική ημέρα της Σουηδίας (τι διάολο, συμφωνία με το Asgård έχουν κάνει;;) μας καίει αλύπητα. Έτσι, θα παρακολουθήσουμε τους Σουηδούς Electric Boys από σχετικά μακρινή απόσταση και καθιστοί στο γρασίδι. Όσο για το group, επικεντρώθηκε κυρίως σε νεότερες δουλειές, ενώ δεν έλειψαν και κάποια κλασικά κομμάτια που ξεσήκωσαν το κλίμα. Μεστή και αρκετά καλή εμφάνιση, αλλά είμαι σίγουρος πως αν τελικά έπαιζαν οι Lynch Mob, τους οποίους και αντικαθιστούσαν, τα πράγματα θα ήταν ακόμη πιο ευχάριστα.
Η Rock Stage έχει σειρά και ένα ακόμα συγκρότημα που θα βλέπαμε για πρώτη φορά. Ο τραγουδιστής Tony Harnell επέστρεψε και πάλι και οι Νορβηγοί TNT είναι αυτόματα ένα σκαλί πιο πάνω. Από το πρώτο δευτερόλεπτο γινόμαστε μάρτυρες αυτού του δώρου που έχει δώσει ο ύψιστος στον Αμερικανό και για τη συνέχεια προμηνύεται ένα απολαυστικό 90λεπτο. Ξεκίνησαν με κομμάτια από το πιο φρέσκο ‘’New Religion’’, αλλά γρήγορα πέρασαν σε κλασικότερα και πιο ανατριχιαστικά, όπως τα φοβερά ‘’Tonight I’m Falling’’, ‘’Intuition’’ και η μοναδική μπαλάντα ‘’End Of The Line’’. Η φωνή του Harnell ήταν συνεχώς στα ύψη, ο Ronni Le Tekro έδινε ρέστα στις κιθάρες και εμείς από κάτω μέναμε να κοιτάμε αποσβολωμένοι. Το κλείσιμο του κανονικού set με το επικό ‘’Seven Seas’’ μας φέρνει προς το τέλος και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι μετά και τις τελευταίες νότες του ‘’10.000 Lovers (In One)’’ όλοι έφυγαν απόλυτα ευχαριστημένοι και γεμάτοι από αυτή την εμφάνιση των Νορβηγών hard rockers.
TNT Set List:
‘’Invisible Noise’’
‘’She Needs Me’’
‘’As Far As The Eye Can See’’
‘’My Religion’’
‘’Tonight I’m Falling’’
‘’Guitar Solo’’
‘’End Of The Line’’
‘’Intuition’’
‘’Caught Between The Tigers’’
‘’Downhill Racer’’
‘’Seven Seas’’
Encore:
‘’Forever Shine On’’
‘’Northern Lights’’
‘’10.000 Lovers (In One)’’
Αμέσως μετά στην press tent, οι headliners της ημέρας Black Sabbath θα έδιναν μία press conference και σπεύδουμε για μια καλή θέση. Δυστυχώς, σε αντίθεση με τον απόλυτα διασκεδαστικό Alice Cooper, οι Βρετανοί μάλλον θεωρούν διαδικαστικές τέτοιες συνεντεύξεις τύπου και έκαναν τα πάντα για να τελειώνουν το συντομότερο. Μονολεκτικές απαντήσεις, σχεδόν καθόλου όρεξη και ένας Ozzy Osbourne για τον οποίο χρειαζόμαστε διερμηνέα για να καταλάβουμε τι λέει. Τουλάχιστον αργότερα που θα ανέβαιναν στη σκηνή τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο απογοητευτικά. Αυτά όμως θα τα δούμε αργότερα. Για την ώρα ετοιμαζόμαστε να δώσουμε ακόμα μία ευκαιρία σε ένα group που μας έχει απογοητεύσει πολλάκις στο παρελθόν. Οι W.A.S.P. του Blackie Lawless εμφανίζονται στην Rock Stage και γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι αυτή η συναυλία δεν διαφέρει και πολύ από τις προηγούμενες. Ένας Blackie υπέρβαρος περισσότερο από ποτέ, η φωνή να βγαίνει με το ζόρι και να υποστηρίζεται από προ-ηχογραφημένα μέρη και 
τους Doug Blair και Mike Duda σε κιθάρα και μπάσο και φυσικά το ίδιο set-list με πολλές φορές ακριβώς τα ίδια λόγια. Πραγματικά έχω γράψει πολλές φορές για τις εμφανίσεις των W.A.S.P. και τους λόγους που όσο τους αγαπώ δισκογραφικά, τόσο με απογοητεύουν στα live. Είπα να τους δώσω ακόμα μία ευκαιρία λόγω της συγκυρίας να παίζουν στο festival, αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν υπάρχει σωτηρία και θα μείνουμε για πάντα με την γλυκιά ανάμνηση της εμφάνισης τους στα πλαίσια του ‘’Crimson Idol’’ tour το 2007.
Το συγκρότημα που δημιούργησε τον όρο ‘’heavy metal’’, οι μυθικοί Black Sabbath είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν στην Festival Stage και έχουμε πιάσει ήδη περίοπτη θέση για να τους απολαύσουμε. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρω να ξαναδώ το group μετά την περιπέτεια της υγείας του Tony Iommi πριν από δύο χρόνια, αλλά να που ο iron man επιβεβαιώνει το προσωνύμιο του και είναι εκεί για να τιθασεύσει την Gibson του. Δίπλα του φυσικά ο αγέρωχος Geezer Butler και ο αειθαλής Ozzy, συνοδευόμενοι από τον πολύ καλό και αλάνθαστο Tommy Clufetos πίσω από το drum kit. Μία απολύτως επαγγελματική και για μία φορά ακόμα, ιστορική εμφάνιση θα ακολουθούσε, όπου οι τεράστιοι Black Sabbath παρουσίασαν ένα μίγμα θρυλικών κομματιών με συνθέσεις από το πιο πρόσφατο album τους ‘’13’’.
Δεν περιμένουμε βέβαια να οργώνουν τη σκηνή από τη μία άκρη ως την άλλη, δεν το επιτρέπει και η ηλικία φυσικά, αλλά και μόνο το γεγονός ότι 45 χρόνια μετά έχουμε την ευκαιρία να ακούμε κομμάτια όπως τα ‘’Iron Man’’, ‘’Black Sabbath’’ και ‘’Children Of The Grave’’ ζωντανά από τους ανθρώπους που τα παρήγαγαν, είναι από μόνο του φανταστικό. Ο Ozzy φαινόταν να το διασκεδάζει και με το παραπάνω, ενώ κάθε τόσο πήγαινε στο μικρόφωνο ανάμεσα στα κομμάτια και φώναζε ‘’coo coo’’ στο κοινό, το οποίο φυσικά ανταποκρινόταν στο κάλεσμα του madman αναλόγως. Κάπως έτσι φτάσαμε πολύ γρήγορα στο κλείσιμο με το διαχρονικό ‘’Paranoid’’ και τον κόσμο να χοροπηδά συνεχώς. Μία ακόμα εμφάνιση των θρύλων του heavy metal είχε φτάσει στο τέλος της και οι περισσότεροι θεατές αποχωρούν απόλυτα ικανοποιημένοι.
Black Sabbath Set List:
‘’War Pigs’’
‘’Into The Void’’
‘’Snowblind’’
‘’Age Of Reason’’
‘’Black Sabbath’’
‘’Behind The Wall Of Sleep’’
‘’N.I.B.’’
‘’Fairies Wear Boots’’
‘’Drum Solo’’/’’Rat Salad’’
’’Iron Man’’
’’God Is Dead?’’
‘’Children Of The Grave’’
Encore:
‘’Sabbath Bloody Sabbath Intro’’/’’Paranoid’’
Για εμάς φυσικά η ημέρα δεν τελειώνει εδώ, αφού μένουν δύο ακόμα μπάντες στο πρόγραμμά μας. Η πρώτη από αυτές είναι οι Ιταλοί cult heavy metalers Death SS στην 4Sound Stage. Νωρίτερα μέσα στην ημέρα, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον εμπνευστή και front-man του group Steve Sylvester και είχαμε 
ήδη πάρει μια ιδέα για το τι θα παρακολουθήσουμε. Ο υποφαινόμενος θα έβλεπε για δεύτερη φορά ζωντανά τους Ιταλούς και φυσικά θα το απολάμβανε δεόντως, μιας και πρόκειται για μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες μου. Το horror και το erotic στοιχείο συνδυάζονται αρμονικά επί σκηνής και τα ‘’σατανικά’’ κομμάτια των Death SS αντηχούν στην ατμόσφαιρα. Από τα ‘’Where Have You Gone?’’ και ‘’Hi-Tech Jesus’’ φτάνουμε στο απόλυτα συναυλιακό ‘’Let The Sabbath Begin’’ και στο κλείσιμο με το ‘’Heavy Demons’’, ενώ κατά διαστήματα η θεατρικότητα του show επέβαλλε ακόμα και γυμνές γυναικείες εμφανίσεις επί σκηνής, σε πολλούς ρόλους από καλόγριες μέχρι vampires. Πολλοί Σουηδοί αργότερα είχαν να λένε γι’ αυτό, αλλά δυστυχώς δεν ξέρω πόσοι από αυτούς θυμούνται έστω και μια νότα από τα κομμάτια.
Το τελείωμα ανήκει στους συμφωνικούς Therion και τα πάντα επικά και δημιουργικά live τους. Το οπερετικό στοιχείο είναι το βασικό στις εμφανίσεις τους, με αρκετούς τραγουδιστές να υποστηρίζουν επάξια το εγχείρημα του Christofer Johnsson σε παρόν και παρελθόν. Ο Thomas Vikström και η κόρη του Linnea βρίσκονται πίσω από τα μικρόφωνα, ενώ είδαμε και για πρώτη φορά ζωντανά τη νέα τραγουδίστρια του group Sandra Laureano, η οποία άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων. Ένα ακόμα συναυλιακό απωθημένο εκπληρώθηκε με την εκτέλεση του ‘’Asgård’’, ενώ το κλείσιμο με το ‘’To Mega Therion’’ αποτέλεσε το ωραιότερο κερασάκι σε πολλές συνεχόμενες, αλλά και ευχάριστες ώρες. Το κρεβάτι είναι μονόδρομος, αφού η κούραση έχει αρχίσει να μας καταβάλλει και θέλουμε να είμαστε φρέσκοι για την τέταρτη και τελευταία μέρα του φετινού festival.
Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014
Το πρωινό της τελευταίας μέρας επικρατεί ένας πολύ ζεστός ήλιος και γενικώς ο καιρός δείχνει να έχει επιστρέψει και πάλι στο πλευρό μας για τα καλά. Αυτή η όμορφη εικόνα διαγράφει κάθε μορφή κούρασης και γρήγορα βρισκόμαστε στο όχημα παίρνοντας το δρόμο προς τα εδάφη του Norje για τελευταία φορά φέτος. Εδώ να αναφέρω πως η κίνηση από και προς το χώρο του festival ήταν και πάλι ελάχιστη, πράγμα που με κάνει να απορώ κάθε χρόνο για το πώς διοχετεύονται όλα αυτά τα αυτοκίνητα μέσα από τους μικρούς και στενούς δρόμους της περιοχής. Ένα μόνιμο μυστήριο!
Ακόμα δεν έχουμε ξυπνήσει καλά-καλά και με τον καφέ ανά χείρας ετοιμαζόμαστε να παρακολουθήσουμε ένα ακόμα exclusivity του festival. Οι Αμερικανοί hair metalers Madam X είναι και πάλι μαζί και ετοιμάζονται να μας παρουσιάσουν το πολύ επιτυχημένο και μοναδικό τους album ‘’We Reserve The Right’’, σχεδόν ολόκληρο. Η μπάντα αποτελείται και πάλι από τα αυθεντικά της μέλη, τις Maxine και Roxy Petrucci σε κιθάρες και drums αντίστοιχα, καθώς και τον γιγαντιαίο μπασίστα Chris Doliber, που φέρει δικαίως το προσωνύμιο ‘’Godzilla’’. Ο Bret Kaiser είναι πίσω από το μικρόφωνο και το πάρτι δεν αργεί να αρχίσει. Από την έναρξη μέχρι και το τέλος με τη μεγάλη τους επιτυχία ‘’High In High School’’ ήταν απόλυτα αξιοπρεπείς, παρά τα πολλά χρόνια που έχουν να δραστηριοποιηθούν σαν συγκρότημα, ενώ ακούσαμε και ένα νέο κομμάτι με τίτλο ‘’Another 80’s Rock Song’’, πράγμα που δείχνει πως είναι έτοιμοι για νέες περιπέτειες, είτε γιατί το γουστάρουν και τους έλειψε, είτε επειδή άδειασαν οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί.
Στη συνέχεια θα κάνουμε ένα πέρασμα και από την Rockklassiker Stage, την μικρή σκηνή του festival, για να δούμε το set των Σουηδών The Night Flight Orchestra. Αποτελούμενοι από μέλη πολλών εγχώριων μπαντών, παίζουν ένα πολύ ωραίο 70’s rock, το οποίο περιέχεται στο μοναδικό album που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα και ονομάζεται ‘’Internal Affairs’’. Πολύ λίγος κόσμος βρίσκεται εκεί, αλλά ακόμα και αυτοί οι λίγοι τυχεροί είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε σχεδόν ολόκληρο το δίσκο ζωντανά. Έκλεισαν με το 
καλύτερο ίσως κομμάτι τους ‘’West Ruth Ave.’’ και εμείς φεύγουμε τρέχοντας για να προλάβουμε όσο το δυνατόν περισσότερο από την εμφάνιση των Danger Danger στην Festival Stage. Οι Αμερικανοί παίζουν το δυναμικό ‘’Bang Bang’’ την ώρα που καταφθάνουμε και μέχρι το τέλος του set τους παρέμειναν σε πολύ υψηλά επίπεδα απόδοσης. Ο Ted Poley είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους hard rock front-men που κυκλοφορούν εκεί έξω και το απεδείκνυε με κάθε του κίνηση. Άνετος πάνω στη σκηνή, ξεσήκωνε τον κόσμο σε ένα ατελείωτο sing along και το διασκέδαζε δεόντως. Το κλείσιμο με το ‘’Naughty Naughty’’ φυσικά μας βρήκε με ένα πλατύ χαμόγελο, να σκεφτόμαστε πότε θα έχουμε και πάλι την ευκαιρία να δούμε το group ζωντανά. Ευτυχώς αυτή η μέρα δεν αργεί και τόσο…
Danger Danger Set List:
‘’Rock America’’
‘’Boys Will Be Boys’’
‘’Hearts On The Highway’’
‘’Don’t Blame It On Love’’
‘’Bang Bang’’
‘’Beat The Bullet’’
‘’I Still Think About You’’
‘’Crazy Nites’’
‘’Monkey Business’’
‘’Naughty Naughty’’
Ένα διάλλειμα κρίνεται απαραίτητο και αναζητούμε το κατάλληλο φαγητό και ποτό για να το γεμίσουμε, πριν φτάσει η ώρα να πάμε και πάλι στην Festival Stage για τους Y&T του Dave Meniketti. Όσο γερασμένος φαίνεται εμφανισιακά, άλλο τόσο αγέραστος παραμένει φωνητικά και με αυτό τον τρόπο κάνει κάθε live των Αμερικανών μοναδικό. Στην μιάμιση ώρα που βρισκόμασταν εκεί, είδαμε τους Y&T να αποδίδουν ζωντανά μερικά από τα πιο γνωστά κομμάτια τους, με τον κατάλογο να μην έχει τελειωμό ύστερα από 40 χρόνια ιστορίας. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για την απόδοσή τους, όσοι τους έχουν δει ξέρουν και έτσι μετά και το μοναδικό ‘’Forever’’, με το οποίο μας αποχαιρέτησαν, οδεύουμε προς την Rock Stage και τους Within Temptation. Ένα πλούσιο και παραμυθένιο σκηνικό γεμάτο φωτιές καλωσορίζει το group επί σκηνής και η αγγελική φωνή της Sharon Den Adel δεν αργεί να ακουστεί μετά τις πρώτες νότες του ‘’Let Us Burn’’. Το set τους είχε ποικιλία και κομμάτια από σχεδόν όλα τα album τους, όμως σαφέστατα αυτό που ξεχωρίζει είναι η φωνή και η εμφάνιση αυτής της σειρήνας, που αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου να κοιτά και να μην χορταίνει. Πραγματικά ανεβάζει το συγκρότημα τουλάχιστον 10 σκάλες πάνω. Οι εκτελέσεις των ‘’Stand My Ground’’, ‘’Mother Earth’’ και ‘’Ice Queen’’ ήταν σίγουρα τα highlights και κάπως έτσι η δεύτερη φορά που έβλεπα τους Ολλανδούς έφτανε στο τέλος της.
Ένα ακόμα μεγάλο και ιστορικό όνομα κάνει την εμφάνισή του στην Rock Stage και αυτός δεν είναι άλλος από τον Billy Idol. Η τελευταία φορά που τον παρακολούθησα ήταν πριν από 4 χρόνια στο Download Festival της Αγγλίας και θυμάμαι πως τότε είχα εκπλαγεί από την απόδοση και την ενέργειά του. Αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο έντονος και δυναμικός, αλλά το αποτέλεσμα ήταν και πάλι άρτιο. Σε αυτό βοηθάει βεβαίως πάρα πολύ η παρουσία του Steve Stevens στις κιθάρες, αφού μιλάμε για έναν πολύ έμπειρο και ταλαντούχο κιθαρίστα που δίνει το βάρος στη μουσική, όταν ο Billy Idol ασχολείται με το performing. Όλες οι μεγάλες επιτυχίες ακούστηκαν, με σημαντικότερες ίσως τα ‘’Rebel Yell’’ και ‘’White Wedding’’, ενώ δεν έχασε και την ευκαιρία να διασκευάσει και μερικά κομμάτια από την προηγούμενη μπάντα του, τους Generation X. Παρ’ όλα αυτά, επικράτησαν ανάμεικτα συναισθήματα μετά και το κλείσιμο με το ‘’Mony Mony’’ και ελπίζω αυτό να μην είναι η αρχή του τέλους για τον Billy, ο οποίος έδειχνε ολίγον κουρασμένος και άκεφος σε αρκετές στιγμές.
Billy Idol Set List:
‘’Postcards From The Past’’
‘’Cradle Of Love’’
‘’Dancing With Myself’’ (Generation X Cover)
‘’Flesh For Fantasy’’
‘’One Breath Away’’
‘’Ready Steady Go’’ (Generation X Cover)
‘’Sweet Sixteen’’
‘’Whiskey And Pills’’
‘’Eyes Without A Face’’
‘’L.A. Woman’’ (The Doors Cover)
‘’Blue Highway’’
‘’Rebel Yell’’
Encore:
‘’White Wedding’’
‘’King Rocker’’ (Generation X Cover)
‘’Mony Mony’’ (Tommy James & The Shondells Cover)
Όταν βλέπεις μία τεράστια Αμερικάνικη σημαία να περιμένει πάνω στην Rock Stage και από τα μεγάφωνα ακούγονται μουσικές του Αμερικάνικου νότου, τότε δεν θέλει και πολύ φαντασία για να καταλάβεις ότι ο Ted Nugent πρόκειται να εμφανιστεί σύντομα. Προσωπικά, διαφωνώ κάθετα με τις απόψεις του περί ανθρώπινης ελευθερίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατοχής όπλων, κυνηγιού και δικαιωμάτων των ζώων και δεν έχω καμία διάθεση να τον γνωρίσω από κοντά. Η μουσική του όμως και μόνο μου αρέσει αρκετά και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που βρίσκομαι εκεί. Και σε αυτό το κομμάτι με ικανοποίησε απόλυτα. Αρκετά γραφικός βέβαια επί σκηνής, απέδωσε μερικά από τα πιο γνωστά του κομμάτια live, από τα οποία σίγουρα ξεχώρισαν τα ‘’Stormtroopin’’, ‘’Stranglehold’’ και ‘’Cat Scratch Fever’’, ενώ δεν παρέλειψε να μας τονίσει και την εθνική του υπερηφάνεια, προλογίζοντας το ‘’The Great White Buffalo’’, με το οποίο και έκλεισε το set του. Διφορούμενος χαρακτήρας σίγουρα, που όμως ξέρει πολλά καντάρια μουσική.
Το τελευταίο συγκρότημα του festival κουβαλά μια σύντομη, αλλά πολύ επιτυχημένη ιστορία. Δεν πάνε πολλά χρόνια απ’ όταν οι Volbeat έπαιζαν σε μικρά clubs μπροστά σε 100 και 200 άτομα. Πέντε καταπληκτικούς δίσκους και 
μερικά χρόνια μετά, καταλαμβάνουν μία από τις θέσεις των headliners στα μεγαλύτερα festival της Ευρώπης. Η εξέλιξή τους είναι τρομερή, η απήχηση ακόμη μεγαλύτερη και αυξανόμενη και νιώθω περήφανος που τους παρακολουθώ απ’ όταν ξεκίνησαν αυτή τους την πορεία.
Πάντα πιο ταπεινοί απ’ όσο ίσως θα επέβαλλε η επιτυχία τους, μας πετάνε τη μία κομματάρα μετά την άλλη σε ρυθμό πολυβόλου και δεν παίρνουμε ανάσα κυριολεκτικά. Οι αναφορές στις μεγαλύτερες επιρροές τους δεν λείπουν και πάλι, με το “Sad Man’s Tongue” να αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών. Ο Michael Poulsen είναι ο απόλυτος αρχηγός του group και η ηγετική του εμφάνιση είναι κάτι παραπάνω από εμφανής, ενώ και η πρόσφατη προσθήκη του Rob Caggiano στις κιθάρες, μόνο καλό έκανε στους Δανούς. Μέσα από medley και δυναμικές εκτελέσεις θα μας περάσουν από σχεδόν όλες τις δουλειές τους και θα φτάσουν στο encore που περιέχει και τα ‘’Guitar Gangsters & Cadillac Blood’’ και ‘’The Mirror And The Ripper’’, με τα οποία θα αφήσουν τη σκηνή, ακούγοντας το κοινό να ζητάει και άλλο.
Volbeat Set List:
‘’Doc Holliday’’
‘’Hallelujah Goat’’
‘’Boa (JDM)’’
‘’Lola Montez’’
‘’Ring Of Fire’’ (Johnny Cash Cover)/’’Sad Man’s Tongue’’
‘’Heaven Nor Hell’’
‘’A Warrior’s Call’’
‘’16 Dollars’’
‘’Dead But Rising’’
‘’Fallen’’
‘’A Broken Man And The Dawn’’/’’Mary Ann’s Place’’/’’Rebel Monster’’/’’Making Believe’’
‘’Evelyn’’ (With LG Petrov)
‘’Radio Girl’’
‘’Cape Of Our Hero’’
‘’Maybellene I Hofteholder’’
‘’Still Counting’’
Encore:
‘’Pool Of Booze, Booze, Booza’’
‘’The Hangman’s Body Count’’
‘’Guitar Gangsters & Cadillac Blood’’
‘’The Mirror And The Ripper’’
Κάπως έτσι φτάνει στο τέλος του και το φετινό Sweden Rock Festival. Για μία ακόμη φορά μας προσέφερε αξέχαστες, μοναδικές και ξεχωριστές εμφανίσεις που δύσκολα θα βλέπαμε αλλού ζωντανά και αυτό δύσκολα το ξεχνάμε. Το ίδιο δύσκολα αμφισβητούμε και την ικανότητα του συγκεκριμένου festival να δίνει στο κοινό του αυτό που ζητάει και για το οποίο πληρώνει αδρά. Και δεν αμφιβάλλουμε ότι και του χρόνου θα προσελκύσει και πάλι τα καλύτερα συγκροτήματα που περιοδεύουν, ενώ θα καταφέρει και πάλι να μας δελεάσει με εμφανίσεις που χαρακτηρίζονται “must see’’. Το έχει κερδίσει αυτό το δικαίωμα και δεν έχουμε κανέναν λόγο να του το αφαιρέσουμε. Και μόνο το γεγονός ότι κάθε χρόνο μετά το festival νοιώθουμε γεμάτοι από συναυλίες και για λίγο καιρό δεν έχουμε καμία διάθεση να πάμε σε άλλες, κάτι λέει. Βέβαια φίλοι μου, η ασθένεια είναι ανίατη και σαν ναρκωτικό σύντομα απαιτεί την δόση του. Οπότε ύστερα από λίγους μήνες θα σκεφτόμαστε και πάλι με λησμονιά και ανυπομονησία τα ατελείωτα λιβάδια του Norje, αν δεν το κάνουμε ήδη…
Και τώρα τα βραβεία:
Καλύτερη εμφάνιση: Tesla. Νομίζω είναι κοινή άποψη των περισσοτέρων…
Χειρότερη εμφάνιση: Paul Di’Anno vs Blaze Bayley. Ειδικά ο Di’Anno δεν μπορεί με τίποτα και παρέσυρε και τον ολίγον πιο αξιοπρεπή Bayley στο χαμό…
Καλύτερο set-list: Alice Cooper. Τα συμπεριέλαβε όλα και δημιούργησε ένα άρτιο show για τα μάτια μας μόνο…
Ομορφότερη παρουσία επί σκηνής: Sharon Den Adel, Within Temptation. Από φωνή… κορίτσι και από κορίτσι… φωνάρα!!
Βραβείο ‘’βαριέμαι που ζω και παίζω ακόμα’’: Eddie Jackson, Queensryche. Με αυτό το μόνιμα απλανές και βαριεστημένο ύφος επί σκηνής, δεν μας έπεισε και τόσο ότι το διασκεδάζει…
Βραβείο ‘’παππού να είχα την ενέργειά σου’’: Bob Catley, Magnum. Θυμίζει πολύ αυτούς του παππούδες που βλέπουμε να χορεύουν σαν τζόβενα στις εκδηλώσεις και φαίνεται να το διασκεδάζει. Trademark φιγούρα το ‘’μαζεύω μήλα ενώ τραγουδάω’’…
Βραβείο ‘’η φωνή σου σπάει κόκκαλα’’: Tony Harnell, TNT. Όταν έπιανε τις high notes με τόση άνεση, θέλαμε να προσκυνήσουμε…
Ο πιο άσχημος μουσικός: Ken Hammer, Pretty Maids. Σαν αποτυχημένος κάτοχος ράντσου στο νοτιοδυτικό Texas έχει καταλήξει. Με παράτησαν τα νιάτα και τα παρατάω και εγώ…
Μεγαλύτερη αποκάλυψη του festival: Queensryche. Σίγουρα δεν περιμέναμε τέτοια αναγέννηση…
Βραβείο ‘’που ήσασταν εσείς βρε παιδιά’’: Q5. Τους ξετρυπώσανε και τους ανάγκασαν να θυμηθούν τα περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα να κλαις…
Βραβείο ‘’πέρναγα απ’ έξω και είπα να παίξω’’: Electric Boys. Τόσο γρήγορα που τους βρήκαν για να αντικαταστήσουν τους Lynch Mob, μάλλον απ’ έξω θα πέρναγαν…
Καλύτερη διασκευή στο festival: ‘’Frozen’’ (Madonna Cover) by Talisman. Ομόφωνα από όλη την παρέα. Η δημοκρατία πάνω απ’ όλα…
Βραβείο ‘’αφού δεν την παλεύεις, γιατί δεν τα παρατάς;’’: Paul Di’Anno. Νομίζω δικαιωματικά και ομόφωνα…
Η πιο εκκεντρική εμφάνιση: Ronni Le Tekro, TNT. Μια λευκή στολή σε μίγμα ινδιάνου, hipster και ‘’καρεκλά’’ της δεκαετίας του ’80. Που πήγε και τη βρήκε..;;
Βραβείο ‘’θέλω να παίξω και δεν με αφήνουν’’: Jake E. Lee. Ο κακομοίρης ήθελε, αλλά οι ενισχυτές είχαν άλλη άποψη…
Βραβείο ‘’εγώ απλά συμπληρώνω τη μπάντα’’: Johan Niemann, Talisman. Ο μεγάλος Marcel Jacob δεν αντικαθίσταται, αλλά κάποιος έπρεπε να παίξει και το μπάσο…
Βραβείο ‘’τιμημένα γηρατειά’’: Black Sabbath. Όσα χρόνια και να περάσουν, they still deliver…
Η πιο cult εμφάνιση: Death SS. Εύκολα και μακράν του δεύτερου…
Βραβείο καγκουριάς: Billy Idol. Ο Cristiano Ronaldo βρισκόταν στη Βραζιλία, οπότε κάποιος έπρεπε να βγάλει τη μπλούζα και να σφίξει τους μύες του. ΟΚ Billy, αλλά μήπως έχεις μεγαλώσει λίγο..;;
Βραβείο ‘’πετάω ότι έχω και δεν έχω στο κοινό’’: Madam X. Άξιοι ανταγωνιστές οι Alice Cooper και Danger Danger, αλλά το να ασχολείσαι για περίπου ένα 5λεπτο με το πέταγμα αντικειμένων στη μέση του set, πρώτη φορά το βλέπω…
Βραβείο ‘’να έρθετε και του χρόνου’’: Alice Cooper. Ποιος βαριέται τον θείο Alice, πείτε μου ποιος..;;
Η μεγαλύτερη γραφικότητα: Ted Nugent. OK, είσαι περήφανο Αμερικανάκι, το καταλάβαμε…
Η πιο συγκινητική στιγμή: Talisman. Οι αναφορές στον Marcel Jacob κατά τη διάρκεια της συναυλίας έδειξαν σίγουρα τον απαιτούμενο σεβασμό και εκτίμηση που υπάρχει ακόμα στο πρόσωπό του…
Η καλύτερη ατάκα: Alice Cooper. (Αναφερόμενος στο σκηνικό όπου είχε βρεθεί να κρατάει ένα γεμάτο περίστροφο απέναντι από τον Elvis Presley) <<The little devil on my shoulder was screaming ‘’kill him..!!’’, but there was the little angel on my other shoulder who was saying ‘’nooo…just wound him..!!’’>>
Χρήστος Δουλγεράκης
