"/>
Γιορτάζοντας το διπλά γιορτινό Σάββατο πέρας εξεταστικής/αρχή καλοκαιριού, δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία για να συνοδέψει τη βραδιά μου από μία συναυλία που δεν ακούστηκε πολύ μεν, έχαιρε πολλών προσδοκιών δε. Κι αυτή δεν ήταν άλλη από την εμφάνιση των BLACK TUSK, άξιων εκπροσώπων του Αμερικάνικου sludge ιδιώματος και πνευματικών αδερφών του μεγάλου John Baizley. Κατηφορίζοντας λοιπόν προς το μικροσκοπικό Death Disco στα στενά του Θησείου, χώρο που δεν είχα ξαναεπισκεφθεί ποτέ για συναυλιακούς σκοπούς, περίμενα πραγματικά τα καλύτερα από το τρίο των BLACK TUSK.
Στο ρόλο του προλόγου, βρισκόταν η πολύ αξιόλογη εγχώρια μπάντα των SADHUS (the smoking community). Το αρρωστημένο και σκοτεινό sludge τους γέμισε με μεγάλη ταχύτητα το χώρο. Αργό, μακρόσυρτο, τσιριχτό, ήρθε να τσιτώσει τα νεύρα μας και να ξεκουράσει τα σώματά μας, παραθέτοντας υπερβολικά προσεγμένες συνθέσεις, με έναν ήχο που αν και δυνατός, ευνοούσε πάρα πολύ το μουσικό ιδίωμα που χαρακτήριζε τη βραδιά (άσχετα που βούιζαν λίγο τα αυτάκια μας μετά, αλλά άξιζε τον κόπο). Μετά από σαράντα λεπτά βαλτωμένων riffs και παθιασμένων με έναν ψυχωτικό τρόπο φωνητικών και κρουστών, οι SADHUS μας αποχαιρέτησαν χαμογελαστοί κι ευχαριστημένοι, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.
Κι έπειτα δε μεσολάβησαν πολλά. Οι BLACK TUSK αποδεικνύονται από τα πρώτα λεπτά τύποι φιλικοί, μετρημένοι, χωρίς περιττό προσωπικό για soundcheck, χωρίς τουπέ, χωρίς τίποτα πέρα από την απλότητα τους. Κι αφού ο Jonathan μας ρίχνει ένα χαστούκι φορώντας μπλούζα NEUROSIS και θυμίζοντας μας όσα προηγήθηκαν πριν δύο μέρες στο ιστορικό τούτο live (διαβάστε εδώ), το soundcheck τελείωσε σε ελάχιστα λεπτά και ξεκίνησε ο ανεμοστρόβιλος. Οι BLACK TUSK απέδειξαν περίτρανα ότι είναι μια μπάντα που ξέρει να χειρίζεται τη σκηνή και τη μουσική της στο έπακρο. Με μια σκηνική παρουσία αξιομνημόνευτη, παρότι που και οι 3 τους έχουν αναλάβει χρέη φωνητικών, την σταράτη μουσική τους που δε σου δίνει τα ψυχολογικά περιθώρια να μείνεις ακίνητος δευτερόλεπτο, η διάθεση τους που σε 3 λεπτά σε κάνει να νιώσεις κι εσύ χαρούμενος. Η ενέργειά τους έκανε μια σκηνή 5 τετραγωνικών μέτρων το πολύ, να μοιάζει με χώρο καλοκαιρινού φεστιβάλ. Με επιλογές που εκτείνονταν σε όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους, καθώς και οριακά αλάνθαστο και γεμάτο πάθος παίξιμο, κέρδισαν το σεβασμό από κάθε μέλος του κοινού (το οποίο μετά βίας προσέγγιζε τα 80-100 άτομα).
Τα συμπεράσματα μου είναι ότι το βράδυ του Σαββάτου βιώσαμε ένα live από μια μπάντα ανθρώπινη, που έχει τα φόντα να καταφέρει κάτι πολύ μεγάλο, τόσο γιατί η μουσική τους έχει πέραση, όσο και γιατί έχουν τη διάθεση να δώσουν ένα τρομακτικά διασκεδαστικό show για 10 παρέες. Κι αυτό γιατί οι ίδιοι είναι μια παρέα κι είναι κάτι που περνάει σε κάθε τους κίνηση. Η τιμιότητά τους από κάθε πλευρά (τιμών, συναυλίας, προσωπικής επαφής με όλο τον κόσμο) με εξέπληξε ευχάριστα και μου άφησε την καλύτερη γεύση, και μια ελπίδα ότι οι BLACK TUSK θα βρουν σύντομα τη στήριξη που τους αξίζει.
Κείμενο και φωτογραφίες: Ειρήνη Τάτση
