Πολλοί έχουν ζηλέψει κατά καιρούς την δόξα των ΟΜ. H (πικρή) αλήθεια όμως είναι, πως ακόμα περισσότεροι είναι εκείνοι που έχουν φάει τα μούτρα τους, προσπαθώντας να αντιγράψουν το συνδυασμό οργανικής και ατμοσφαιρικής τελειότητας που ενυπάρχει στη μουσική των OM. Επειδή όμως προσωπικότητες σαν τον Al Cisneros δε βγαίνουν κάθε μέρα, ευτυχώς υπάρχουν ακόμη συγκροτήματα που απλά προσπαθούν να χτίσουν το όνομά τους, προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα από τις βασικές επιρροές τους.
Οι Καναδοί ZAUM ανήκουν σαφέστατα σε αυτή την κατηγορία. Αποτελούμενοι από δυο μόλις μέλη (μπάσο και drums), που έχουν θητεύσει στο παρελθόν σε underground μπάντες σαν τους IRON GIANT και SHEVIL, φιλοδοξούν μέσα από το ντεμπούτο τους, με τίτλο “Oracles”, να κάνουν ακόμα πιο γνωστό έναν ήχο, που οι ίδιοι αποκαλούν ως “Middle Eastern mantra doom”. Πατώντας το play και ακούγοντας με προσοχή το εναρκτήριο “Zealot”, κλείνεις τα μάτια και νιώθεις να βυθίζεσαι αργά και σταθερά στα άδυτα ενός κόσμου, πλημμυρισμένου από ατελείωτους αμμόλοφους και ερεβώδεις μορφές της Ανατολίτικης μυθολογίας και παράδοσης.
Οι συγκρίσεις με τους OM των “Conference of the birds” και “Pilgrimage”, είναι βεβαίως κάτι παραπάνω από εύλογες και αναπόφευκτες, καθώς ελλείψει κιθαριστικών riffs, η ογκώδης παραμόρφωση των μπασογραμμών είναι εκείνη που διατηρεί συνεχώς τον πρώτο λόγο, ωστόσο, το μουσικό καραβάνι του “Oracles” στηρίζεται ουσιαστικά σε μια ευρεία γκάμα ανατολίτικων/ψυχεδελικών στοιχείων, τα οποία με την συνδρομή ορισμένων synths και ambient επιρροών από τους YOB και THE WOUNDED KINGS, χαρίζουν στον ήχο της μπάντας έναν άκρως εθιστικό και διαλογιστικό τόνο. Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνουν και τα υπόλοιπα τρία κομμάτια του δίσκου και ειδικά το “Peasant of Parthia”, όπου o ψαλμωδικός τόνος των φωνητικών και των στίχων ενισχύει ακόμα περισσότερο τον αέρα ανατολίτικης μυσταγωγίας που κατακλύζει το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου.
Κάθε ξεχωριστή ακρόαση του “Oracles” ισοδυναμεί, αναμφίβολα, με μια εθιστική πνευματική εμπειρία. Αν μάλιστα σε κάποια σημεία του άλμπουμ, οι ZAUM κατέβαλλαν λίγη παραπάνω προσπάθεια, ώστε να εμβαθύνουν περισσότερο το έτσι κι αλλιώς απαιτητικό ύφος τους, τότε σίγουρα θα κάναμε λόγο για ένα πραγματικά αψεγάδιαστο και αξιοζήλευτο άλμπουμ. Επειδή όμως πρόκειται για την πρώτη τους δουλειά, θέλω να πιστεύω ότι έχουν κρατήσει κάβα τα (ακόμα) καλύτερα για το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα.
7.5 /10
Πάνος Δρόλιας
