Και μπαίνουμε δυναμικά σε βαριά συναισθηματικά σοκάκια με τους Αυστραλούς SLEEPMAKESWAVES.
Αν τους γνωρίζετε, σίγουρα τους αγαπάτε. Αν όχι, πρόκειται για ένα συγκρότημα που κινείται στο χώρο του ορχηστρικού post rock, με επιρροές σαφέστατα από του τους τιτάνες του χώρου, αλλά κατά κύριο λόγο από πιο «σκληρές» μπάντες του ήχου, όπως οι RUSSIAN CIRCLES, AND SO I WATCHED YOU FROM AFAR και ROSSETA.
Για κάποιο παράδοξο λόγο που ονομάζεται “related videos” του παλιού YouTube, η πρώτη μου επαφή με το post rock ήταν αυτοί εδώ οι κύριοι. Προφανέστατα λοιπόν, η καινούρια τους δουλειά, “Love of cartography”, ήταν κάτι που ανέμενα με ενθουσιασμό, καθώς οτιδήποτε άλλο έχουν κυκλοφορήσει δεν με απογοήτευσε ούτε στο ελάχιστο. Μα τι λέω, εδώ με έκαναν να ανακαλύψω και να αγαπήσω ένα ολόκληρο είδος μουσικής.
Στο δια ταύτα λοιπόν, το ιδιαίτερα ονειρικό και ταξιδιάρικο (όπως και ο τίτλος άλλωστε) εξώφυλλο, προδιαθέτει ιδιαίτερα θετικά. Και η προδιάθεση γίνεται αμέσως πράξη με το εναρκτήριο κομμάτι, “Perfect detonator”. Οι SLEEPMAKESWAVES δε ντρέπονται καθόλου να ορμήσουν μπλέκοντας ηλεκτρονικούς ήχους, παθιασμένες κιθάρες, που μετά θα «σβήσουν» με τις πανέμορφες μελωδίες που μόνο αυτοί ξέρουν να γράφουν και να αφήσουν το υπόλοιπο κομμάτι να διακατέχεται από την αλληλεπίδραση αυτών των δύο μοτίβων, ενώ σε παρόμοιο και λίγο πιο εύθυμο κλίμα κινείται και το “Traced in constellations”. Μετά την ευχάριστη παύση του μονόλεπτου “Singularity”, περνάμε στο κρεσέντο μουσικής οργής που εκδηλώνεται στο κομμάτι “Emergent”, που ξεκινώντας χαλαρά, εξελίσσεται σε μία πάλη κιθάρας, κρουστών και samples, με έναν τρόπο ανεξήγητο. Και κάπως έτσι περνάμε στην κορύφωση του δίσκου, με τα 4 επόμενα κομμάτια να σηματοδοτούν το πώς πρέπει να γράφει μια μπάντα των καιρών μας post rock. Από τη μία, τα πιο χαλαρά “Great northern” και “A little spark”, από την άλλη, το εξωπραγματικά παθιασμένο και προσωπικό αγαπημένο “The stars are stigmata” και το εξίσου διπολικά (από άποψη έντασης) όμορφο “Something like avalanches”, είναι συνθέσεις, που χωρίς την παραμικρή υπόνοια στίχου, ξεχωρίζουν και σου μένουν ανεξίτηλες. Μαθήματα δίνει και το “How we built the ocean”, στο οποίο εμφανίζονται και τα χαρακτηριστικά sample/spoken parts του ιδιώματος. Και κάπου εκεί στο τέλος, εμφανίζεται και το πανέμορφο, γαλήνιο κομμάτι (με ένα βίαιο ξέσπασμα/εκπληξούλα για το τέλος) “Your time will come again”, ιδανικό για το κλείσιμο όλης της πανδαισίας ήχου που προηγήθηκε.
Το “Love of cartography” είναι πραγματικά μία αξιέπαινη κυκλοφορία στο χώρο του, όπως φυσικά και οι ίδιοι οι SLEEPMAKESWAVES και ότι καλύτερο έχω ακούσει για φέτος στο είδος. Η παραγωγή του άψογη, ο ήχος του κρυστάλλινος, οι συνθέσεις του προσεγμένες μέχρι αηδιαστικής λεπτομέρειας, η αίσθηση του ταξιδιώτη εκ των ουρανών που σημειώνει και «χαρτογραφεί» την ομορφιά του κόσμου από κάτω του, νοητικά και μουσικά, τα samples τοποθετημένα ακριβώς εκεί που πρέπει, όλα τους απογειώνουν τη συγκεκριμένη δουλειά. Το μόνο που το κρατάει λίγο κάτω από το τέλειο, είναι ότι οι SLEEPMAKESWAVES το έχουν καταφέρει ήδη (κι αυτό ονομάζεται “One day you will teach me how to let go of my fears” – που ίσως θα έπρεπε να είναι από τα πρώτα προτεινόμενα κομμάτια για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με τον ήχο). Ελπίζω, πως μια μέρα η αφεντιά τους θα πάρει την αναγνώριση που τους αξίζει και μην ξεχνάτε, σύντομα θα περάσουν κι από τα μέρη μας!
9 / 10
Ειρήνη Τάτση
