“The jester charms”
Η νέα δουλειά των IN FLAMES, το “Siren charms”, για μία ακόμη φορά, έχει διχάσει τον κόσμο, αφού είναι δεδομένα –για μία ακόμη φορά- αρκετά διαφορετικό από τους προηγούμενους δίσκους τους κι εδώ κι ένα μήνα υπάρχει συνεχώς κόσμος που «διαλέγει πλευρές» σχετικά με το στρατόπεδό του: Αν είναι υπέρ ή κατά αυτής της τακτικής. Στην άλλη άκρη του τηλεφώνου ήταν ο τραγουδιστής του γκρουπ κι εν πολλοίς υπεύθυνος γι’ αυτήν την στροφή του ήχου των IN FLAMES, ο οποίος με απόλυτη ειλικρίνεια κι ευθύτητα απάντησε ακόμα και σε σκληρές ερωτήσεις που του απευθύναμε. Άσχετα αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει ο δίσκος των IN FLAMES, η συνέντευξη αυτή είναι πολύ χρήσιμο να διαβαστεί, ιδιαίτερα αν είστε μουσικοί οι ίδιοι…
Καλησπέρα Σάκη. Μόλις μιλούσα πάλι με κάποιον από την Ελλάδα…
Καλά τα τηλεφωνήματα, αλλά θα σας δούμε ποτέ για συναυλία στην Ελλάδα;
Δεν μπορώ να κάνω κάτι εγώ γι’ αυτό. Θέλουμε πολύ να έρθουμε πάλι, αλλά φαίνεται ότι κανείς διοργανωτής δεν μας έχει καλέσει όλα αυτά τα χρόνια, οπότε δεν μπορώ να πάρω εγώ κάποιον τηλέφωνο και να του πω: «Είμαι διαθέσιμος, καλέστε με για συναυλία»!!! (γέλια) Αυτό το πράγμα με την Ελλάδα, δεν έχει προηγούμενο. Μέχρι που ήμασταν στην Ελλάδα και ακυρώθηκε η συναυλία την ίδια μέρα… (σ.σ. και ποιος δεν θυμάται αυτές τις επικές στιγμές)…
Είσαι ικανοποιημένος από την ανταπόκριση που έχει το “Siren charms” από τον Τύπο αλλά και τους οπαδούς; Το άλμπουμ σας, για παράδειγμα, πήρε καλύτερη θέση στο Billboard, αλλά πούλησε λιγότερα αντίτυπα από το προηγούμενο…
Όλα τα άλμπουμ όμως πουλάνε λιγότερο! (γέλια) Μου φαίνεται ότι η μουσική έχει αρχίσει και γυρνά πάρα πολύ στο streaming και στο downloading, οπότε είναι το ίδιο για όλους. Πιστεύω ότι ο δίσκος μας «κρατάει πολύ» και χρειάζεται πολλές ακροάσεις. Δεν παρακολουθώ τι λέει ο κόσμος, αφού κάθε φορά, με κάθε δίσκο των IN FLAMES, ακούω τα ίδια πράγματα, σε πολλούς αρέσει, σε πολλούς δεν αρέσει, πολύ κουβέντα γενικώς για τους IN FLAMES… Προσωπικά είναι ικανοποιημένος με το δίσκο και το Σάββατο που ξεκινά η περιοδεία μας (σ.σ. η συνέντευξη δόθηκε στις 22/9), εκεί θα δούμε πραγματικά πόσο άρεσε στον κόσμο το “Siren charms”. Πρέπει να σου πω πάντως, ότι γράφω μουσική για μένα. Μη με παρεξηγήσεις, αγαπάω τους οπαδούς μας, αφού είναι αυτοί που με κάνουν να παίζω τη μουσική μου σε όλον τον κόσμο και μου δίνουν την ευκαιρία να κάνω επάγγελμα το χόμπι και το πάθος μου. Πρέπει όμως να γράφω μουσική για μένα, για να είμαι εγώ ικανοποιημένος…
Αν με ρωτάς, θεωρώ ότι θα είχαμε πολύ καλύτερη μουσική τα τελευταία χρόνια, αν οι περισσότεροι καλλιτέχνες έκαναν αυτό που ήθελαν αυτοί κι όχι αυτό που θέλουν οι οπαδοί τους…
Κι εμένα η άποψή μου είναι ότι πρέπει, ως μουσικός, να κάνεις ότι στο διάολο θέλεις. Αυτός είναι ο λόγος που λάτρεψα το metal και το hardcore από την πρώτη στιγμή, επειδή πιστεύω ότι σου δίνουν τη δυνατότητα να κάνεις ότι θέλεις. Και μετά μπήκα μέσα στο χώρο και ξαφνικά μπήκαν οι κανόνες: «δεν πρέπει να κάνεις αυτό», «δεν πρέπει να κάνεις εκείνο», «δεν πρέπει να λες ότι το συγκρότημά σου ανήκει σ’ αυτό το ιδίωμα» κι ένα σωρό άλλες βλακείες… Ποτέ δεν υπέγραψα κάποιο χαρτί που να λέει ότι θα κάνω κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Για μένα, η μουσική είναι πάθος. Δεν μπορώ να απαντήσω βέβαια για άλλους, απλά λέω αυτό που κάνω εγώ.
Για ποιο λόγο αφήσατε τις ανεξάρτητες metal εταιρίες που ήσασταν (Nuclear Blast και Century Media που ήσασταν στον προηγούμενο δίσκο), για να πάτε σε μία πολυεθνική, όπως η Sony; Έχεις εντοπίσει κάποιες διαφορές στον τρόπο που δουλεύουν;
Κοίτα, το συμβόλαιό μας με τη Century Media είχε λήξει, ήταν για ένα άλμπουμ. Οπότε μπήκαμε στο στούντιο χωρίς να έχουμε εταιρία. Είχαμε αποφασίσει πρώτα να ηχογραφήσουμε το δίσκο και μετά να δούμε σε ποια εταιρία θα πάμε. Ενδιαφέρθηκαν κάποιες εταιρίες, αλλά δεν είχαμε δουλέψει ποτέ με μία εταιρία τόσο μεγάλη όσο η Sony. Ο A&R (σ.σ. το βασικότερο πράγμα σ’ αυτού του είδους τις εταιρίες), μας έπεισε ότι πιστεύει στο συγκρότημα, πραγματικά γουστάρει τη μουσική μας και είπαμε «τι στο καλό, ας πάμε εκεί να δούμε τι μπορεί να γίνει». Ακόμα δεν μπορούμε να ξέρουμε αν κάναμε τη σωστή επιλογή, αυτό άλλωστε θα φανεί σε 1-2 χρόνια από τώρα, αλλά θέλω η μουσική μας να είναι προσβάσιμη σε όλον τον κόσμο και να μην βρίσκεται στα πίσω ράφια των καταστημάτων. Ποιος ξέρει τι θα συμβεί; Πάντως έχουμε αλλάξει πολλές εταιρίες τα τελευταία χρόνια και είναι γραμμή μας να μην υπογράφουμε μακροχρόνια συμβόλαια, να μη μένουμε σε μία εταιρία για πάντα…
Οι IN FLAMES είναι σίγουρα ένα συγκρότημα που αλλάζει από δίσκο σε δίσκο. Θεωρείς ότι το “Siren charms” έχει μία πιο δραστική αλλαγή και πως πιστεύεις ότι θα επηρεάσει αυτό τους παλιότερους οπαδούς σας;
Οι παλιότεροι οπαδοί μας επηρεάζονται απ’ όλα τα τελευταία άλμπουμ μας, στην πραγματικότητα (γέλια).
Πιστεύεις ότι οι οπαδοί σας εξελίσσονται μαζί με το συγκρότημα ή φεύγουν κι έρχονται καινούργιοι;
Έχω συναντήσει πάρα πολλά είδη οπαδών. Κάποιους που είναι καινούργιοι, κάποιους που είναι παλιοί και ακολουθούν μόνο αυτά που κάναμε στις πρώτες μας ημέρες, αλλά και κάποιους που μας ακολουθούν σε όλες τις φάσεις της καριέρας μας. Αγαπώ τους οπαδούς μας, αφού αυτοί μου έδωσαν τη δυνατότητα να μεταδώσω τη μουσική μου σε όλον τον κόσμο, αλλά όταν γράφω μουσική δεν έχω στο μυαλό μου τι θα πουν εκείνοι. Οι IN FLAMES έχουν έναν μοναδικό τρόπο έκφρασης. Σε όλη μου την ενήλικη ζωή, υπήρξα μέρος αυτού του γκρουπ. Μιλάμε για 11 δίσκους, από τους οποίους συμμετείχα στους 10, αφού δεν ήμουν στο “Lunar strain” και θέλω να ακούγομαι διαφορετικός. Αν είσαι πρόθυμος να μας ακούσεις, θα βρεις κάτι που να σου αρέσει. Αν έχεις αποφασίσει εκ των προτέρων ότι δεν σου αρέσει ο δίσκος, τότε σίγουρα δεν θα βρεις τίποτα ενδιαφέρον στη μουσική των IN FLAMES. Συνεχώς μου γίνονται ερωτήσεις για παλιούς και νέους οπαδούς. Όταν είχαμε βγάλει το “Whoracle”, έπρεπε να το υπερασπιστώ σε σχέση με το “The jester race”. Τι στο διάολο ήταν τόσο διαφορετικό πια; Δέκα δίσκους αργότερα και δέχομαι τις ίδιες ερωτήσεις απ’ όλον τον κόσμο…
Μπορεί να μην έχεις τους οπαδούς σας στο μυαλό σου όταν γράφεις το δίσκο, τους έχεις όμως μέσα στο δίσκο, αφού συμμετέχουν στο “Rusted nail” τραγουδώντας!!! Γιατί το κάνατε αυτό; Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι θέλατε να έχετε μαζί σας τους οπαδούς σας, λόγω της δραστικής αλλαγής στον ήχο σας.
Τα παιδιά αυτά βρίσκονταν στο στούντιο όταν ηχογραφούσαμε και σκεφτήκαμε ότι θα είχε πλάκα να τους βάλουμε να τραγουδήσουν. Ήταν όλοι τους μέλη του Jesterhead fan club μας. Ξέρεις, δεν κάνουμε κάποιο meeting γύρω από κάποιο τραπέζι πριν ξεκινήσουμε να γράφουμε δίσκο, ότι πρέπει να κάνουμε αυτό κι εκείνο. Πολλά από αυτά που κάνουμε, τα σκεφτόμαστε εκείνη τη στιγμή. Δεν έχω σκοπό να υπερασπιστώ τη μουσική μου απέναντι από τον καθένα. Είτε σου αρέσει είτε όχι. Δεν έχω τίποτα να αποδείξω σε κανέναν. Έχω φτάσει ήδη πολύ πιο μακριά απ’ ότι πίστευα ποτέ μου με αυτό το συγκρότημα, έχω κάνει δέκα δίσκους με τους IN FLAMES και είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος.
Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα από metal συγκροτήματα που πήγαν σε πολυεθνικές εταιρίες, άλλαξαν τον ήχο τους, αλλά τελικά δεν κέρδισαν τίποτε απολύτως. Οι εταιρίες είχαν πολύ μεγαλύτερα γκρουπ να ασχοληθούν, δεν έγινε η απαραίτητη προώθηση και τα σχήματα έχασαν και παλιούς οπαδούς τους. Σκεφτήκατε ποτέ αυτήν την πιθανότητα;
Εγώ νομίζω ότι πρέπει να ακούς τη μουσική ενός CD κι όχι αυτό που γράφει στην πίσω πλευρά του. Δεν μπορώ να μιλήσω για άλλα συγκροτήματα, εμείς όμως τον δίσκο μας, τον γράψαμε πριν υπογράψουμε σε κάποια εταιρία. Οπότε ο δίσκος αυτός θα ακουγόταν ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι, ακόμα κι αν ήμασταν στη Century Media ή τη Nuclear Blast. Καταλαβαίνω όμως απόλυτα αυτό που θέλεις να μου πεις…
Για να είμαι ανοιχτός μαζί σου, έχω δει συγκροτήματα όπως οι PARADISE LOST ή οι CRADLE OF FILTH αλλά και αρκετά άλλα, να πηγαίνουν σε πολυεθνικές εταιρίες, να αλλάζουν τον ήχο τους, να μην χρησιμοποιούν τη μασκότ τους για παράδειγμα και διάφορα άλλα και τελικά ελάχιστα χρόνια αργότερα να ομολογούν ότι έκαναν τεράστιο λάθος με όλες αυτές τις κινήσεις τους και να προσπαθούν να αναπληρώσουν το χαμένο χρόνο… Είναι χρήσιμο να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων και δεν θα ήθελα να δω τους IN FLAMES σε μία τέτοια κατάσταση.
Ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου. Η εταιρία μας, όπως σου είπα, δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τη μουσική μας, αλλά ποιος ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον;
Ωραία, ας το σταματήσουμε εδώ λοιπόν (γέλια). Τι σας έκανε να πάτε σε στούντιο στο Βερολίνο να ηχογραφήσετε το δίσκο;
Είχαμε το δικό μας στούντιο στο Γκέτεμποργκ, αλλά δεν ήμασταν σχεδόν ποτέ εκεί και το πουλήσαμε! Εγώ δουλεύω ως A&R σε μία δισκογραφική στη Στοκχόλμη κι είχε γίνει μία σχετική συνάντηση με A&R απ’ όλον τον κόσμο στο Βερολίνο και πήγα να δω στα στούντιο αυτά ένα φίλο που, ο οποίος τελικά έκανε και τη μίξη στο άλμπουμ μας. Το στούντιο αυτό είχε τεράστια ιστορία κι εκεί είχαν ηχογραφήσει πολλοί ιστορικοί καλλιτέχνες τους δίσκους τους. Θεώρησα ότι το να είμαστε μακριά από το σπίτι και τους φίλους μας, σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, θα μπορούσε να μας δώσει έμπνευση κατά κάποιο τρόπο και θα κάνει το άλμπουμ μας καλύτερο.
Στο “Siren charms”, κάνεις περισσότερα καθαρά φωνητικά από ποτέ. Μήπως χρειάστηκε να κάνεις κάποια μαθήματα;
Όχι. Έχω κάνει μόνο δύο μαθήματα το 1997, ίσα για να μάθω πώς να αναπνέω. Πιστεύω ότι αν πάω στο American Idol ή στο Greek Idol ή σε κάποιο άλλο απ’ αυτά τα παιχνίδια, δεν θα περνούσα ούτε τα αρχικά τεστ!!! (γέλια) Δεν φιλοδοξώ να γίνω ο καλύτερος τραγουδιστής στον κόσμο, έχω όμως τον προσωπικό μου τρόπο έκφρασης και μπορώ να εκφράζω τα συναισθήματά μου με τρόπο που νομίζω ότι κανένα μάθημα φωνητικής δεν θα μπορούσε να μου μεταδώσει.
Πως ήταν που κάνατε ακουστικό show για πρώτη φορά πριν λίγες μέρες;
Από τη μία τρομακτικό, από την άλλη διασκεδαστικό! Ήταν σίγουρα μία μοναδική εμπειρία, την οποία δεν είχαμε ξαναδοκιμάσει, αλλά είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον να διαμορφώσεις τα κομμάτια σου σε ακουστική μορφή και ήταν πάρα πολύ ωραίο να έχεις τους οπαδούς σου τόσο κοντά, ώστε να μπορείς κυριολεκτικά να τους μιλήσεις. Εντελώς διαφορετικό από το να είσαι σε μία τεράστια σκηνή, με μπαριέρες μπροστά σου και τεράστιους ενισχυτές με εκκωφαντικά ντραμς πίσω σου.
Στο listening session του “Soundtrack to your escape”, φορούσες ένα μπλουζάκι της Ferret Music και είχες πει στον συντάκτη μου, Κώστα Αλατά, που είχε βρεθεί εκεί, ότι σου αρέσουν πολλά metalcore/hardcore σχήματα. Πως βρίσκεις αυτή τη σκηνή σήμερα;
Μου αρέσουν πάρα πολλά, διαφορετικά είδη μουσικής… Φυσικά είμαι πολύ πιο κοντά στο heavy metal και παλιότερα όλα έπρεπε να είναι πιο γρήγορα και πιο σκληρά.
Αυτό που ήθελα βασικά να σε ρωτήσω, είναι πως βλέπεις αυτήν τη «Σουηδική επιδρομή» στον ήχο των αμερικάνικων metalcore σχημάτων εδώ και πολλά χρόνια, για την οποία κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό είναι υπεύθυνοι οι IN FLAMES;
(γέλια) Δεν με ενδιαφέρει. Αν ο κόσμος γουστάρει αυτό που κάνουμε κι επηρεάζεται απ’ αυτό, είναι φανταστικό, αλλά δεν είναι κάτι που θα με κάνει να αισθάνομαι μεγαλύτερος και καλύτερος από κάποιον άλλο. Είμαι πάντως περήφανος για όλα αυτά που έχουμε κάνει και που μας ξέρουν σε όλον τον κόσμο, όπως κι άλλες μπάντες βέβαια…
Έχεις τη δική σου δισκογραφική εταιρία, οπότε έχεις μία πιο ολοκληρωμένη άποψη για τη σημερινή μουσική. Πως βλέπεις το μέλλον αυτής της δουλειάς και πως είναι να είσαι ταυτόχρονα και μουσικός και label manager;
Είναι καταπληκτικά να είσαι label manager και A&R και να μπορείς να δώσεις στις νεότερες μπάντες μία προοπτική για την καριέρα τους. Πρέπει τα γκρουπ να καταλάβουν ότι η εταιρία δεν είναι εχθρός τους και το λέω εγώ που βρίσκομαι και στις δύο πλευρές. Από οικονομικής άποψης, δεν είναι και η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει, αλλά αγαπάω πάρα πολύ τη μουσική ώστε να μείνω μακριά της. Δεν μπορώ να κάθομαι σπίτι και να μην κάνω τίποτα όταν δεν έχω υποχρεώσεις με τους IN FLAMES, ούτε να δουλέψω σε τράπεζα. Η μουσική είναι το πάθος μου.
Μιλώντας ως label manager κι όχι ως μουσικός, πως βλέπεις την απόφαση των U2 να δώσουν το άλμπουμ τους δωρεάν στον κόσμο;
Μα δεν το έδωσαν δωρεάν. Αφού πήραν πάρα πολλά εκατομμύρια (γέλια)…
(γέλια) Οκ, απάντησες επακριβώς στην ερώτησή μου!!!
Οι οπαδοί το πήραν δωρεάν, αλλά εκείνοι έβγαλαν έναν σκασμό λεφτά. Αυτό είναι εντελώς ηλίθιο όμως… Τέλος πάντων, ας μη μιλήσω άλλο γι’ αυτό…
Πηγαίνοντας στο θέμα των συναυλιών, προβλέπεται να παίζετε τραγούδια από τα πρώτα άλμπουμ σας, τα οποία ακούγονται αρκετά διαφορετικά από τα πιο πρόσφατά σας;
Όταν γράφαμε τα τραγούδια των πρώτων δίσκων, δεν είχαμε στο μυαλό μας την προοπτική να τα παίζουμε live. Μας εντυπωσίαζε το γεγονός ότι μπορούσαμε να βάζουμε πάρα πολλά layers με κιθάρες, όμως στα live αυτό δεν μπορούσε να αποδοθεί όπως έπρεπε. Να σου πω την αλήθεια, πολλές φορές παίζουμε παλιά μας κομμάτια live, αλλά δεν τα καταλαβαίνουν ούτε και οι παλιοί οπαδοί μας, όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται αυτό. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή, το πιο παλιό άλμπουμ που θα παίζουμε, θα είναι το “Colony”. Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει στην πορεία. Όταν παίζουμε live, έχουμε 90’ στη διάθεσή μας και πρέπει να χωρέσουμε εκεί μέσα τραγούδια από 11 δίσκους ενώ παράλληλα έχουμε και πολύ καινούργιο υλικό το οποίο θέλουμε να παρουσιάσουμε. Μπορεί το “Siren charms” να είναι οι IN FLAMES του 2014, αλλά δεν ξεχνάμε την ιστορία μας, γιατί αν δεν υπήρχε ο πρώτος δίσκος κι όλοι οι επόμενοι, δεν θα είχαμε φτάσει στο “Siren charms”. Όλα τα άλμπουμ μας τα θεωρώ εξίσου σημαντικά και νομίζω ότι είχαμε μία φυσική εξέλιξη. Η μόνη βασική αρχή που κρατάμε, είναι ότι μας ενδιαφέρει η μελωδία, είτε αυτή έχει να κάνει με πλήκτρα, είτε με φωνητικά, είτε με κιθάρα.
Αν έπρεπε να διαλέξεις τρεις δίσκους, που είναι πιο σημαδιακοί για την καριέρα των IN FLAMES τη στιγμή που μιλάμε, ποιους θα διάλεγες;
Θα έλεγα σίγουρα το “The jester’s race”, όπου λάβαμε μεγάλη αναγνώριση από το underground και ήταν η πρώτη φορά που ήμασταν σε μεγάλη εταιρία, όπως η Nuclear Blast. Επίσης είναι και το πρώτο μου άλμπουμ με το συγκρότημα, οπότε είναι και πολύ κοντά στην καρδιά μου. Θα έλεγα επίσης το “Reroute to remain”. Όταν βγήκε ο καθένας είχε διαφορετική άποψη για το πώς ακουγόταν, μέχρι που βγήκαμε περιοδεία με τους SLIPKNOT κι έλεγαν ότι μοιάζει με SLIPKNOT, παρότι είχε γραφτεί πριν την περιοδεία (γέλια). Όπως και να έχει, ακούγοντάς το τώρα, βρίσκω ότι έχει καταπληκτικά μελωδικά death metal τραγούδια. Επίσης ήταν το πρώτο άλμπουμ που δεν ηχογραφήσαμε στα Fredman Studios, αλλά πήγαμε στον Daniel Bergstrand. Προφανώς θα μπορούσα να διαλέξω το πρόσφατό μας, αλλά εγώ θα πω το “Songs of a playground fading”, επειδή ήταν το πρώτο άλμπουμ μας χωρίς τον Jesper Stromblad και αποδείξαμε μαζί με τον Bjorn Gelotte, ότι μπορούμε να γράψουμε και μόνοι μας μουσική για τους IN FLAMES, όπως και στο παρελθόν.
Ευχαριστώ πάρα πολύ και σας εύχομαι καλή τύχη. Ελπίζω να τα πούμε και πάλι κάποια στιγμή από κοντά.
Εγώ ευχαριστώ κι εύχομαι να απολαύσεις το “Siren charms”. Καλό βράδυ.
Σάκης Φράγκος
www.inflames.com
Line-up:
Anders Friden – φωνητικά
Bjorn Gelotte – κιθάρα
Peter Iwers – μπάσο
Daniel Svensson – ντραμς
Niclas Engelin – κιθάρα
Δισκογραφία:
“Lunar strain” (1994)
“The jester race” (1996)
“Whoracle” (1997)
“Colony” (1999)
“Clayman” (2000)
“Reroute to remain” (2002)
“Soundtrack to your escape” (2004)
“Come clarity” (2006)
“A sense of purpose” (2008)
“Sounds of a playground fading” (2011)
“Siren charms” (2014)
