>
Μία κυκλοφορία EP λόγω του, εξ ορισμού, μικρότερου “όγκου-περιεχομένου”, μπορεί να αντιπροσωπεύει πολλά πράγματα και να υποδηλώνει ένα σωρό διαφορετικά στάδια, τα οποία περνάει ένα συγκρότημα. Μπορεί να περιέχει κατάλοιπα από τον περασμένο δίσκο, τα οποία είναι πλήρως εναρμονισμένα με αυτόν, όπως για παράδειγμα το “Vertikal II” (2013) των CULT OF LUNA. Από την άλλη, ένα EP μπορεί να είναι προπομπός ενός δίσκου, προοικονομώντας ουσιαστικά μια μουσική ανανέωση, όπως το “Ataraxia/Taraxis” (2012) των PELICAN, που κυκλοφόρησε πριν από το εξαιρετικό “Forever becoming”. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μία νέα περίπτωση. Το “Flies to flame”, αν και ηχογραφήθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με το “The anaesthete” (2013), δεν αποτελεί ούτε κομμάτι του, ούτε εξέλιξή του.
Ας ξεκινήσουμε όμως με τα περί-της-ουσίας, από το περιτύλιγμα δηλαδή, πριν φτάσουμε στα ενδότερα. Για δεύτερη συνεχόμενη κυκλοφορία, η μπάντα αλλάζει logo, δείχνοντας έτσι ότι η φάση της αμφιταλάντευσης δε μένει μόνο στα μουσικά όρια. Η επιλογή ωστόσο ακαθόριστων γεωμετρικών σχημάτων στο εξώφυλλο, παραπέμπει ξεκάθαρα στην προ- Anaesthete εποχή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του δίσκου. Το ίδιο το συγκρότημα άλλωστε, είχε αναφέρει πως το “Flies to flame” είναι ένα άκρως πειραματικό εγχείρημα, σε αντίθεση με το “The anaesthete”, όπου η δομή των συνθέσεων είναι πιο ξεκάθαρη. Η 30λεπτη διάρκειά του φανερώνει τη διάθεση της μπάντας να μην κόψει τίποτα από τις ιδέες που θα ξεπήδησαν μέσα από τις πρόβες.
Ακούγοντας ένα χρόνο μετά το “The anaesthete” (την κριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ), θα έλεγα ότι ήμουν λίγο αυστηρός με το συγκρότημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εν λόγω κυκλοφορία δεν ήταν ένα πασιφανές πισωγύρισμα για τους ίδιους. Το EP έρχεται να επιβεβαιώσει όσα είχα γράψει τότε για λάθος αναλογία φωνητικών/μουσικής, αλλά και πιο γήινης ηχητικής προοπτικής. Το “Flies to flame” είναι μία νέα νουβέλα διαστρικής αναζήτησης. Η συνταγή ομοιάζει με αυτή που χρησιμοποιήθηκε στο δεύτερο μισό του “Wake/Lift” (2007), όπου στο προσκήνιο βρίσκονταν ο αιθέριος ήχος της κιθάρας και οι αέναες αντανακλάσεις του στα εγγύς αστρικά νεφελώματα. Όλα αυτά συμβαίνουν στα πρώτα τρία κομμάτια, όπου οι ανθρώπινοι ήχοι βρίσκονται στο παρασκήνιο, είτε προερχόμενοι από μακρινές ομιλίες μέσω ασυρμάτου, είτε από τον ίδιο τον Mike Armine. Οι ισορροπίες αλλάζουν στην κατακλείδα της κυκλοφορίας, με το “Pegasus”, όπου καταγράφεται ένα τρομερό κρεσέντο στην ένταση των συνθέσεων, δίνοντας έτσι την απαραίτητη ώθηση στο “Flies to flame” να απογειωθεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια του ακροατή.
Για όσους γνωρίζουν καλά αυτή τη μπάντα, από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις θα καταλάβουν ότι οι ROSETTA περπατούν σε ασφαλή μονοπάτια. Είναι μία διαδρομή που αρέσκονται να ακολουθούν τόσο οι ίδιοι, όσο και οι οπαδοί τους. Αν πάλι κάποιος γνωρίσει τη μπάντα μέσα από το “Flies to flame”, θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι έχει πολλά ακόμα να ανακαλύψει κατά τη διάρκεια της τριβής του με τη δισκογραφία του συγκροτήματος. Προσωπικά, θεωρώ πως οι ROSETTA κάνουν μια ανακεφαλαίωση με αυτή την κυκλοφορία, ελπίζοντας πάντα πως ο επικείμενος δίσκος (όποτε κι αν βγει) θα είναι ένα βήμα μπροστά από ότι έχουν παρουσιάσει έως τώρα.
7.5/10
Νίκος Ζέρης
