Δεν είναι και κανένα μυστικό, ότι οι Russell Allen (SYMPHONY X) και Jorn Lande (JORN, ex-MASTERPLAN και πολλούς άλλους), είναι από τις σπουδαιότερες φωνές στο χώρο του metal και σίγουρα από τις δύο αγαπημένες μου. Το ντεμπούτο τους, “The battle”, ήταν καταπληκτικό, με πολλά τραγούδια που άντεξαν στο χρόνο, οι επόμενες δύο προσπάθειές τους (“The revenge”, και “The showdown”) όμως, ακολουθούσαν μία έντονα φθίνουσα πορεία, με το “The showdown”, να είναι το λιγότερο μέτριο…
Ο βασικός λόγος για τη φθίνουσα πορεία του project που αναφέραμε, δεν ήταν άλλος από το «ξεζούμισμα» του μοναδικού συνθέτη, του Magnus Carlsson, τον οποίο, κατά την προσφιλή της τακτική, η Frontiers είχε φροντίσει να τον βάλει να γράφει 5-6 δίσκους το χρόνο και πρακτικά είναι αδύνατο να γράφεις 50 καλά τραγούδια κάθε χρόνο, όπως και να λέγεσαι και όσο ταλέντο να έχεις. Αφού τον έκαψαν τον Carlsson για τα καλά, ανέθεσαν την αποστολή στον Timo Tolkki, ο οποίος ανέλαβε εκτός από τη σύνθεση των τραγουδιών, την κιθάρα, το μπάσο και τα πλήκτρα. Ειλικρινά, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτήν την κίνηση, αφού ο –συμπαθής κατά τ’ άλλα Timo- μας έχει δώσει δείγματα τρομακτικής αστάθειας, αφού για κάθε καλό άλμπουμ του, έχουμε δίσκους που είναι απαράδεκτοι, όπως το “Trinity” των REVOLUTION RENAISSANCE, το σόλο του άλμπουμ “Saana”, το –κατά τ’ άλλα supergroup- SYMFONIA (με Matos, Kusch κτλ), αλλά και το πρόσφατο “Angel of the apocalypse” με τους AVALON… Ευτυχώς, ο Tolkki αυτή τη φορά μπόρεσε να γράψει αξιοπρεπή κομμάτια, τα οποία η φωνή και των δύο αυτών καλλιτεχνών τα απογειώνει, οπότε τα μέτρια γίνονται καλά και τα απλώς καλά γίνονται πολύ καλά. Νομίζω ότι αυτό που προσπάθησε να κάνει ο Tolkki, είναι να «πατήσει» πάνω σε επιτυχημένες πατέντες του παρελθόντος ή σε δικά του μεγάλα τραγούδια και να ακολουθήσει τον «ασφαλή δρόμο». Έτσι λοιπόν, έχουμε το “Down from the mountain” που είναι ένα δεύτερο “Hunting high and low”, το “Lady of winter” που νομίζεις ότι ακούς το “Edge of thonrs” κ.ο.κ.
Συνολικά, τολμώ να πω ότι το “The great divide” ήταν αρκετά καλύτερο απ’ ότι υπολόγιζα πριν το ακούσω, με τους Allen και Lande να απογειώνουν οποιαδήποτε σύνθεση τους δόθηκε και το αποτέλεσμα να είναι σαφώς ανώτερο από τα δύο προηγούμενα πονήματά τους, τα οποία ήταν αποκαρδιωτικά για το βεληνεκές τους ως τραγουδιστές. Αν αρέσκεστε στο μελωδικό metal, θα μπορούσε να είναι μία από τις βασικές σας επιλογές.
7 / 10
Σάκης Φράγκος
