>
Ένα από τα, προσωπικά τουλάχιστον, μικρά διαμάντια του 2012, ήταν το ντεμπούτο των SOEN, της μπάντας του σπουδαίου drummer Martin Lopez (ex- OPETH, ex- AMON AMARTH) και του επίσης σπουδαίου μπασίστα Steve DiGiorgio (TESTAMENT, CHARRED WALLS OF THE DAMNED, ex- ICED EARTH, ex- DEATH). To “Cognitive”, ήταν ένα πολύ ωραίο άλμπουμ, με τη μουσική του να είναι πολύ κοντά, αλλά και σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένη, από αυτή των TOOL. Τόσο πολύ, που αν κάτι το χάλαγε, ήταν η πολύ μικρή προσωπικότητα που έβγαζε η μπάντα, παρά τα τεράστια ονόματα που είχε στη σύνθεσή της.
Τώρα, οι SOEN, επαρνέρχονται με τη δεύτερη δουλειά τους, ονόματι “Tellurian”, έχοντας αρκετές και σημαντικές αλλαγές, τόσο ηχητικά, όσο και στη σύνθεση όμως.
Το πρώτο που πρέπει να αναφέρουμε, είναι η αποχώρηση του DiGiorgio (πολλές υποχρεώσεις με τόσες μπάντες που συμμετέχει) και η αντικατάστασή του από τον Stefan Stenberg, ο οποίος δεν αφήνει με την απόδοσή του να φανεί κάποια τεράστια διαφορά, καλύπτοντας επάξια το μεγάλο, είναι η αλήθεια, κενό.
Δε ξέρω αν αυτή η αποχώρηση επηρέασε τόσο πολύ τον ήχο του συγκροτήματος, στο “Tellurian” πάντως οι SOEN προσπαθούν να «απαγκιστρωθούν» από την τόση πολύ TOOL-ίτιδα. Οι επιρροές είναι παραπάνω από εμφανής και πάλι, όμως πλέον η μουσική τους είναι ένας συνδυασμός και συγκροτημάτων όπως οι KARNIVOOL, KATATONIA (των πιο ατμοσφαιρικών/πειραματικών κομματιών τους), αλλά και OPETH της εποχής του Lopez (της «χρυσής εποχής»), χωρίς τα brutal φωνητικά. Progressive rock, neo-prog metal, post, λυρισμός, όλα αρτιστικά δομημένα, με πολύ ωραία παιξίματα και όμορφες ενορχηστρώσεις, με βάση τη δημιουργία ατμόσφαιρας, ενώ τα «ξεσπάσματα» βρίσκονται εκεί, χωρίς όμως να αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό της μπάντας, που προτιμάει να κινείται σε mid tempo ταχύτητες καθόλη τη διάρκεια του άλμπουμ.
Αυτό που με ενόχλησε στο “Tellurian”, είναι δυστυχώς τα φωνητικά. Κάτι που δε με είχε ενοχλήσει στον πρώτο δίσκο. Είναι στιγμές που νομίζεις ότι ο Joel Ekelof (των WILLOWTREE) λες και βαριέται να τραγουδήσει. Αρκετά μονοδιάστατος, με καλή χροιά μεν, αλλά όχι τόσο καλή που να σε «κρατάει», όπως πχ του Akerfeldt, τoυ Renske ή του Keenan. Ένα ακόμα αρνητικό, είναι η παραγωγή, η οποία παρότι έχει μία πολύ δυνατή ομάδα από πίσω της, με τον βραβευμένο με Grammy, David Bottrill (KING CRIMSON, MUSE, SMASHING PUMPKINS, TOOL), να έχει κάνει τη μίξη και τον επίσης βραβευμένο με Grammy, Adam Ayan να έχει κάνει το mastering, δεν είναι αυτή που θα «απογειώσει» το τελικό αποτέλεσμα. Λίγο μπερδεμένη, αρκετά μουντή, με άστοχες μεμονωμένες επιλογές ήχων σε κάποια όργανα, θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερη, χωρίς πάντως να είναι κακή για κανένα λόγο.
Στα κομμάτια πάντως, δεν υπάρχει κάποιο που να μπορείς να το πεις filler. Κάποια είναι αρκετά παρόμοια, αλλά δένουν ωραία στη συνολική ατμόσφαιρα, με τη μπάντα να έχει μαζεμένα τα καλύτερα από αυτά προς το τέλος του δίσκου, όπως το OPETH-ικό (σαν κατάθεση του Lopez) “Ennui”, με ένα εισαγωγικό riff που έχουμε ΠΟΛΛΑ χρόνια να ακούσουμε από τους OPETH, αλλά και το “Void” που το ακολουθεί. Αυτά τα δύο, μαζί με το “Pluton” που θυμίζει και KATATONIA επίσης, είναι οι τρείς καλύτερες στιγμές του “Tellurian”.
Οι SOEN δεν κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ καλύτερο του ντεμπούτου τους, αλλά ένα άλμπουμ προσπάθειας περισσότερο προσωπικοποίησης της μουσικής τους και ως ένα μεγάλο βαθμό τα καταφέρνουν μια χαρά. Η ποιότητα δε λείπει ούτε από αυτή την κυκλοφορία, όμως κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, με πρωταρχικά τα φωνητικά. Όπως και να ‘χει, σας προτείνω να ακούσετε το “Tellurian” είτε με ακουστικά, είτε αρκετά δυνατά (όχι πολύ) σε ένα άδειο ηχητικά χώρο, για να το απολαύσετε ακόμα καλύτερα.
Και μία παρατήρηση: Ο Martin Lopez είναι ένας πολύ αδικημένος drummer κατά την ταπεινή μου άποψη. Πέραν της τεχνικής του αρτιότητας (ακόμα θυμάμαι την εμφάνισή του με τους OPETH στο ΡΟΔΟΝ), έχει καταπληκτική μουσική αντίληψη και πανέξυπνους ρυθμούς και γυρίσματα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι OPETH την περίοδο που ήταν αυτός στη μπάντα (από το “My arms…” ως και το “Ghost reveries”) έβγαλαν όλα τα διαμάντια τους, αφού έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στο συγκρότημα. Δεν είναι τυχαία επίσης και η σταθερά πτωτική τους πορεία μετά την αποχώρησή του.
7/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
