>
H ψαρωτική μπασιά a la “Wrathchild” στο εισαγωγικό ομώνυμο κομμάτι του νέου, τέταρτου άλμπουμ των παραγωγικών Ολλανδών VANDERBUYST, δεν έχει συνέχεια, μιας και όπως είναι γνωστό, το power trio αρέσκεται σε ευθυτενές κλασικοροκάδικο hard, που ναι μεν μας ταξιδεύει στα 70’s μουσικά αλλά –προς τιμήν του- δεν πιθηκίζει… Τα παλικάρια δεν διστάζουν να βάλουν μελωδίες στις συνθέσεις τους που δεν θα ήταν εντελώς αταίριαστες σε hard rock σχήματα του δεύτερου μισού των 80’s από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, από την άλλη, όμως, είναι αυτή η άκρως πειστική και ζεστή παραγωγή που δεν επιτρέπει καμία επιπλέον συζήτηση περί του εμπορικού του θέματος. To “At the Crack of Dawn” θ’ αποδειχθεί ότι περιέχει πολύ ιδιαίτερο και δυσκολοχώνευτο υλικό για όσους ανέκαθεν δυσκολευόντουσαν με πιο κλασικά hard rock ακούσματα και είναι σχεδόν σίγουρο πως θα εκτιμηθεί μόνο από όσους έχουν ακόμα σε περίοπτη θέση τα 70’s δισκάκια τους.
Οι VANDEBUYST δεν φέρνουν την επανάσταση στην δισκογραφία, είναι προς τιμήν τους που κινούνται με συνέπεια και σεβασμό σε ότι κάνουν, δεν λαικίζουν και δεν αρέσκονται σε βαρύγδουπες δηλώσεις, είναι δουλευταράδες, ικανοί συνθέτες, παίζουν με βάση το συναίσθημα και όχι με γνώμονα να αυξήσουν εν μία νυκτί τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Κάτι που βεβαίως δεν πρόκειται να συμβεί… Να το θέσω όσο πιο απλά μπορώ και με μοναδικό γνώμονα να “τσιγκλίσω” λίγο τα αισθητήρια όσων επέλεξαν να σταθούν σ’ αυτή την κριτική. Διαθέτουν κάτι από την σπιρτάδα των THIN LIZZY, ολίγη από την σκληρή πλευρά των KISS, VAN HALEN, την μεγαλοπρέπεια των UFO, proto metal “αλητεία” για όσους λατρεύουν ένα από τα hype του underground, σολίδια και ριφ για headbanging, κομμάτια που δύσκολα θα βρεις ομοιότητες μεταξύ τους, QUEEN ντόπες, BLAZE (τους φοβερούς Ιάπωνες) εσάνς… Ελπίζω να σας έπεισα…
7 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
