>
Με τέτοια φούρια που ξεπηδάνε τώρα τελευταία οι 70s heavy rock μπάντες, πολύ φοβάμαι ότι δε θα αργήσει ο καιρός όπου τα μανιτάρια θα είναι είδος προς εξαφάνιση.
Οι ROYAL THUNDER μπορεί να προσαρτήθηκαν στο κύμα του ψυχεδελικού heavy rock αργότερα από μπάντες όπως οι WITCHCRAFT και GRAVEYARD, ωστόσο, δε δίστασαν να χαράξουν από νωρίς τη δική τους γραμμή, η οποία μάλιστα περνάει μέσα από ουκ ολίγες μουσικές επιρροές. Αν συνυπολογίσουμε και το παρελθόν που κουβαλάει η Mlny Parsonz με τα διάφορα μπλεξίματά της με παραθρησκευτικές οργανώσεις και καταχρήσεις, το πακετάκι δένει ιδανικά για το απόλυτο occult βιωματικό background της μπάντας.
Προσοχή! Μη σπεύσετε να συγκρίνεται με μιας τους ROYAL THUNDER με τους (όχι άδικα) υπερδημοφιλείς BLUES PILLS, μόνο και μόνο επειδή πέσανε στο τραπέζι στοιχεία όπως heavy rock και γυναίκα στα φωνητικά. Εκτός από το γεγονός ότι η Elin Larsson δεν αντιγράφεται, η όλη φιλοσοφία της μπάντας πλησιάζει προς έτερα μεγάλα συγκροτήματα, όπου οι κυρίες βρίσκονται μπροστά από το μικρόφωνο. Έτσι λοιπόν, οι ROYAL THUNDER βρίσκονται πιο κοντά στα βήματα των THE DEVIL’S BLOOD, BLOOD CEREMONY και JEX THOTH, όπου τα πράγματα γίνονται πιο σκοτεινά, παρά στο ονειρικό ξεφάντωμα των BLUES PILLS.
Από την πρώτη στιγμή, οι οιωνοί για τη μπάντα ήταν θετικοί. Το ομότιτλο ΕΡ που κυκλοφόρησε στο τέλος του 2010, τους έδωσε την απαραίτητη ώθηση, ώστε να υπογράψουν στην Relapse. Το “CVI” που το διαδέχθηκε, προσωπικά δεν με έπεισε, κρίνοντας το σημείο από όπου ξεκίνησαν. Πέρα από το “Blue”, που ξεχώριζε εμφανώς από τα υπόλοιπα κομμάτια, τόσο οι συνθέσεις, όσο και η παραγωγή, έμειναν σε χαμηλά επίπεδα. Όλα αυτά όμως, έρχονται να ανατραπούν με το “Crooked doors”. Οι συνθέσεις γίνονται πιο μεστές, η παραγωγή φαντάζει σαφώς πιο προσεγμένη, ενώ η φωνή της Mlny αποκτά το μεγαλύτερο εύρος που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Τι κι αν πολλές μελωδίες (στη φωνή και στην κιθάρα) είναι παρμένες από classic rock ύμνους μεγαθηρίων όπως DIO, BLACK SABBATH και LED ZEPPELIN, το αποτέλεσμα είναι αυτό που δικαιώνει το ασίγαστο πάθος του δίδυμου Mlny Parsonz – Josh Weaver για ένα γνήσιο ταξίδι πίσω στο χρόνο.
Προσπαθώντας να διακρίνω κάποια τραγούδια που ξεχωρίζουν, κατέληξα ότι τελικά δεν υπάρχει το σημείο εκείνο που θα πεις ότι αυτός ο δίσκος παραπατάει προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Από την αρχή έως το τέλος και μέσα από διαφορετικά πρίσματα τη φορά, το “Crooked doors” καταφέρνει να σε σαγηνέψει με τα δεκάδες παρακλάδια που περιπλέκονται μέσα από heavy rock/neofolk/psychedelic/blues επιρροές. Όμως ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε για αυτόν το δίσκο, είναι με το να τον ακούσετε! Σπεύσατε.
8/10
Νίκος Ζέρης
