Τα έχουμε πει ξανά και ξανά για τους BEGGARS. Τους θεωρώ από τα πιο «τίμια» και σκληρά εργαζόμενα εξέχοντα μέλη αυτού που ονομάζουμε «ελληνική σκηνή». Οργώνουν την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη για συναυλίες, δουλεύουν ακατάπαυστα, γράφουν δίσκους με αξιοθαύμαστη συνέπεια και ποιότητα. Για όσους τυχόν παραξενεύεστε, πρόκειται για τους πρώην BEGGAR’S BLUES DIARY, οι οποίοι αποφάσισαν να συντομεύσουν το όνομά τους, κάνοντάς το έτσι όπως πραγματικά τους αποκαλεί ο κόσμος.
Τα βασικά στοιχεία τους, είναι και πάλι παρόντα και σ’ αυτό το άλμπουμ. Αλήτικο rock, μουσική που γράφτηκε στο δρόμο για να παίζεται στο δρόμο, από ένα τρίο που σε κάθε νότα του αναδύεται η μυρωδιά του bourbon… Σε σχέση με το “Desperate rock n’ roll”, οι ουσιαστικές διαφορές είναι ξεκάθαρες: Οι συνθέσεις είναι πιο «μεταλλικές» σε αρκετά σημεία, οι ρυθμοί είναι σχετικά πιο ανεβασμένοι, ιδίως στο πρώτο μισό του δίσκου (για κάποιον λόγο μου έχει καρφωθεί ότι το CD τους είναι χωρισμένο έτσι ώστε να έχει μία λογική συνοχή για δίσκος βινυλίου με τέσσερα κομμάτια σε κάθε πλευρά). Δεν υπάρχει, κατά την άποψή μου, κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει όπως για παράδειγμα υπήρχε το “Lunatic” στην προηγούμενη προσπάθειά τους, το “Devil’s highway” όμως είναι πιο συμπαγές σαν συνολικό αποτέλεσμα και ακούγεται μονορούφι.
Κορυφαία σύνθεση, αν και η πιο διαφορετική απ’ όλες, είναι το “Rita” (που μεταξύ μας θα ήθελαν να το είχαν γράψει γκρουπ όπως οι CLUTCH), αλλά και τα πιο uptempo “The lightning” και “I don’t know”, χωρίς τα υπόλοιπα να υστερούν. Μαγκιά τους, που έβγαλαν ένα δίσκο με 8 τραγούδια και συνολική διάρκεια λίγο πάνω από τα 35’, αφού ένιωσαν ότι δεν χρειάζονται fillers σε καμία προσπάθειά τους και προσφέρουν ένα άψογο ηχητικό αποτέλεσμα καθ’ όλη τη διάρκεια της ακρόασης του “Devil’s highway”. Είμαι βέβαιος ότι όλο και κάπου θα τους πετύχετε σε κάποια περιοδεία τους επόμενους μήνες, σε όποια γωνιά της Ελλάδας κι αν βρίσκεστε. Μην χάσετε αυτή την ευκαιρία…
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος
