Έχουμε λατρέψει το όνομα των Καναδών στη χώρα μας, ιδιαίτερα με τις πρώτες τους προσπάθειες που καταξίωσαν τον Jeff Waters ως κυρίαρχο των τεχνικών ριφ στο χώρο του power/thrash. O ίδιος όμως φρόντισε να υποβαθμίσει ό,τι έχτισε δισκογραφικά την πρώτη εξαετία ύπαρξης των ANNIHILATOR μέσα στην επόμενη εικοσαετία που ακολούθησε. Με ατυχείς επιλογές και ελάχιστες συνθετικές εξάρσεις, έχει μειώσει το ενδιαφέρον του κόσμου για τις δουλειές του, παρότι έχει επιχειρήσει να επαναφέρει κάποια από τα αρχικά μέλη, παρότι έχει προσπαθήσει να κρατήσει κάποιους μουσικούς ακόμη κι αν δεν βοηθούν το status της μπάντας, παρότι έχει συνειδητά δουλέψει στο να ξανα-ακουστεί όπως στα πρώτα άλμπουμ, παρότι έχει δοκιμάσει και να φέρει πολλούς γνωστούς μουσικούς να συμβάλλουν σε κάποιο άλμπουμ.
Παρόλα αυτά τα πειράματα, παρόλες τις μετριότητες, η αξία του ως μουσικός, παραμένει αδιαμφισβήτητη και ο σεβασμός που του αρμόζει πρέπει να του αποδίδεται ακόμα κι αν οι τελευταίες του απόπειρες είναι κατώτερες.
Αυτά ως εισαγωγή. Πώς όμως είναι το “Suicide society”; Αν έχετε παρακολουθήσει τα τελευταία του βήματα, τότε σίγουρα θα κρατάτε μικρό καλάθι. Ιδιαίτερα αφού ο συνοδοιπόρος του Dave Padden, τραγουδιστής και δεύτερος κιθαρίστας τα τελευταία 12-13 χρόνια, δεν συνεχίζει με την μπάντα κάτι που ξανα-ταρακουνά τις ισορροπίες και μετριάζει τις απαιτήσεις. Αλλά τελικά, αυτές οι χαμηλές προσδοκίες, με βοήθησαν στο να το ευχαριστηθώ περισσότερο απ’ όσο περίμενα.
Μουσικά, το άλμπουμ έχει κάποιες καλές εκπλήξεις. Τραγούδια όπως το “Narcotic avenue” (καλά το σόλο του γ@@@ει και σπέρνει) με την έκδηλη αναφορά του σε ναρκομανείς , το “Break, enter” που μιλά για διάρρηξη στο σπίτι του Waters πριν από καιρό και το “Creepin’ again” παρουσιάζουν τους ANNIHILATOR έτσι όπως θέλω να τους θυμάμαι, με τεχνικά αλλά και καταιγιστικά ριφ, καλές ταχύτητες και ιδέες που ακροβατούν ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν και το παρών (αν και κάπου αναμασημένες). Έκπληξη είναι και το groove-άτο, άκρως κολλητικό όμώνυμο τραγούδι που ανοίγει το δίσκο, που στην αρχή μου άφησε μεγάλη απορία, αλλά τελικά με κέρδισε.
Διάσπαρτα, θα ανακαλύψουμε και άλλα trademarks, όπως στο κομμάτι που μιλάει για εθισμούς, το “The one you serve” και έχει κάτι από το “King of the kill” με αρκετή δόση από “All for you”, ή ένα κιθαριστικό μέρος από τις μέρες του “Alice in hell”, κάτι που έχει προσπαθήσει και παλαιότερα. Η παρέα του Waters αποδίδει άριστα τα τεχνικά μέρη της, με τον μπασίστα Cam Dixon να επιστρέφει μετά το “King of the kill” και τον ντράμερ Mike Harshaw να συνεχίζει για δεύτερο άλμπουμ.
Αυτό που βρήκα να με χαλάει περισσότερο απ’ όλα στο “Suicide society” είναι η φωνή του Waters που έχει πάλι αναλάβει και το μικρόφωνο. Ναι, έκανε μαθήματα όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος (σύντομα θα διαβάσετε και την συνέντευξή μας), ναι έχει προσπαθήσει να δώσει χαρακτήρα, αλλά δυστυχώς δεν έχει την προσωπικότητα που χρειάζονται τα κομμάτια. Έτσι κάποια (βλέπε “Death scent” με τα OPETH (????) περάσματα, “Snap”, “Narcotic avenue”) να μένουν σε χαμηλά επίπεδα. Πιστεύω πως τα ίδια τραγούδια (όπως το δυναμικό “My revenge”) με έναν δυναμικό τραγουδιστή, με παθιασμένες εκτελέσεις (βλέπε Aaron Randall, Coburn Pharr) θα έπαιρναν άλλη αίγλη και το “Suicide society” θα είχε ανέβει κι άλλο στην υπόληψή μου. Το άλλο που ρίχνει σε σημεία το όλο αποτέλεσμα, είναι η εμμονή του να ενσωματώσει στοιχεία από άλλα πετυχημένα συγκροτήματα της νεώτερης ιστορίας, που δεν ταιριάζουν στους ANNIHILATOR και δεν βοηθούν τον εκσυγχρονισμό του ήχου τους. Θα αποφύγω περισσότερα ονόματα, αλλά νομίζω οτι εύκολα θα το καταλάβετε.
Παρόλα αυτά όμως, πρέπει να το περιγράψω ως την καλύτερή τους στιγμή από την εποχή του “Criteria for a black widow” και πρέπει να παραδεχτούμε πως το δεξί χέρι του Jeff Waters παραμένει μοναδικό. Άλλωστε ο ίδιος είναι οι ANNIHILATOR και όσο γράφει τα πάντα, η ταυτότητα θα παραμένει στον ήχο τους, έστω κι αν δεν υπάρχει η ποιότητα που θέλουμε σε όλες του τις συνθέσεις και σε κάθε του κυκλοφορία. Το άλμπουμ, είναι από τις πιο προσωπικές του στιγμές, για όλους τους γνωστούς λόγους, αλλά επιπλέον επειδή η φωνή του βάζει και την πιο χαρακτηριστική σφραγίδα στον ήχο του.
Με λίγα λόγια το “Suicide society” ακούγεται εύκολα, με σχετικά μικρή διάρκεια και μόλις 9 τραγούδια και 46 λεπτά, αξίζει κάποια απανωτά ακούσματα για να καταλάβει κανείς τις συνθετικές ιδέες του και να απολαύσει τα σόλο του Waters, ενώ σίγουρα υποβαθμίζεται από τα φωνητικά του. Ηχητικά είναι άψογο, με φοβερό ήχο στις κιθάρες και μια καλή μίξη στα υπόλοιπα και με χώρο για να λάμψουν κάποιες από τις καλές και παρανοϊκές ιδέες του Καναδού. Εγώ ξαναπατάω play πάντως…
7 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Υ.Γ. Αν δεν κάνω λάθος, θα υπάρξει και έκδοση με ηχογραφημένες πρόβες για την επερχόμενη περιοδεία, από πολλά κομμάτια με τον Waters στα φωνητικά, αλλά δεν γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες.
