"/>
Το θέμα είναι ότι από εκεί και κάτω, περισσότερα είναι τα αδιάφορα, παρά τα ενδιαφέροντα τραγούδια. Αυτό το “Guns ‘R’ Us” (τι στο καλό, αναφορά στους Guns N’ Roses έκαναν;) για παράδειγμα, είναι εκνευριστικό σε σημεία, τα “Dead on” και “What else” αδιάφορα, ενώ το “Like a loaded gun”, νομίζω ότι με κερδίζει λόγω των «αναφορών» στο “Son of a bitch”. Δεν χρειάζεται να τα πάρω track by track τα τραγούδια, αφού και μόνο ότι είναι 15 στον αριθμό, καταλαβαίνεις ότι γίνεται του filler το κάγκελο.
Το “Bad habits die hard”, είναι συμπαθητικό (βγήκε και single), ενώ το “Stone evil”, με κέρδισε έστω και προσωρινά με τα “Balls to the wall” vibes. Σίγουρα όμως, εδώ και χρόνια, μένω με την απορία, για ποιον λόγο να επανηχογραφήσουν το “Generation clash” που υπήρχε στο “Eat the heat”, ονομάζοντάς το “Generation clash II”. Θεωρούσαν ότι είναι τέτοια τραγουδάρα που χαντακώθηκε από τον Reece; Χρόνιο αναπάντητο ερώτημα.
Στα συν του δίσκου οι κιθάρες και τα σόλο του Wolf Hoffmann, στα μείον η πολύ έντονη προσπάθεια, ίσως και λίγο επιτηδευμένη, αν με ρωτάτε, να βάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα trademark gang vocals. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την πιο μοντέρνα προσέγγιση του ήχου τους. Άλλωστε μοντέρνα ήταν και η προσέγγιση στο “Blood of the nations”, που το λατρεύω όσο λίγους δίσκους των ACCEPT. Το μεγάλο πρόβλημα στο δίσκο, δεν ήταν ο εκμοντερνισμός, αλλά οι πολλές μέτριες συνθέσεις. Άλλωστε υπάρχουν κάποια τραγούδια, που είναι πραγματικά αξιόλογα. Η συνθετική κατηφόρα, όμως, που είχαν πάρει, κορυφώθηκε στο επόμενο άλμπουμ τους, το “Predator”, αλλά αυτό είναι μια ιστορία που θα την πούμε σε δύο χρόνια από τώρα… Σίγουρα, το “Death row”, είναι από τους δίσκους που είχα να επισκεφτώ πολλά χρόνια και ξανακούγοντάς τον, κατάλαβα ότι υπήρχε σοβαρός λόγος γι’ αυτό…
Σάκης Φράγκος
