"/>
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν πως το “Burn” είναι ένα άλμπουμ που λάμπει, ακόμα και σήμερα, για την ποικιλία του στα μουσικά του ακούσματα, αλλά και για την ποιότητα που πρόσφερε στην μπάντα. Από στιβαρό heavy rock, σε blues και ατόφιο hard, έως σε έντονες funky στιγμές, δεν το βαριέσαι ποτέ και όσο πιο πολύ το ακούς, ακόμα και σήμερα, τόσο πιο πολύ βρίσκεις νέα στοιχεία μέσα του, αλλά και ένα διαχρονικό ύφος ανανέωσης και φρεσκάδας. Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να είναι το άλμπουμ το οποίο το διασκέδασαν πιο πολύ απ’ όλα όσα είχαν φτιάξει μέχρι τότε αλλά και από όλα όσα έφτιαξαν στο μέλλον. Για μένα δεν υπάρχει ούτε ένα filler εδώ, αφού ακόμα και το “A 200”, έχει ενδιαφέρον.
Ενδιαφέρον επιπλέον παρουσιάζει το γεγονός πως το κεντρικό riff του ομώνυμου τραγουδιού προέρχεται από το “Fascinating rhythm” των George και Ira Gershwing από το 1941 και όσοι νομίζετε ότι λέω σαχλαμάρες δεν έχετε παρά να το ψάξετε στο διαδίκτυο. Απλά ρε παιδί μου το “Burn” δεν είναι άλμπουμ για κολλημένους που θέλουν μια μπάντα να μην απομακρύνεται ποτέ από τα χαρακώματα της και να τολμήσει να εμπλουτίσει τον ήχο της με κάτι πιο καινούργιο. Άλλες μπάντες -και λογικό είναι- δεν το τόλμησαν ποτέ στην καριέρα τους και δεν μπορεί κάποιος να τους κατακρίνει γ’ αυτό. Υπήρξαν όμως, μπάντες που τόλμησαν και έκαναν το βήμα, άλλοι πετυχημένα άλλοι όχι. Το “Burn” ανήκει σαφώς στην πρώτη περίπτωση και μισό αιώνα από την κυκλοφορία του, πανάθεμά με, ακούγεται τρομερά πιο φρέσκο από πολλές δουλειές των DEEP PURPLE που κυκλοφόρησαν δεκαετίες μετά…
Την αιρετική μου άποψη θα την πω κι ας με λέτε περίεργο… Μπορεί τα “In rock” και “Machine head” δικαίως να θεωρούνται ως ογκόλιθοι του hard rock και τρομερά επιδραστικά άλμπουμ, μα σήμερα ακούγονται πολύ outdated. Κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ισχύει για το “Burn”. Το γιατί απλά το καταλαβαίνεις κάθε φορά που το ακούς. Άλλωστε “Mistreated” ποτέ και κανείς δεν ξανάγραψε…
Δημήτρης Σειρηνάκης
