"/>
Προχωρώντας στο δίσκο οι ταχύτητες είναι καταφανέστατα πεσμένες, χωρίς να λείπει όμως ανά κομμάτια η γνώριμη thrash/ death συνισταμένη του ύφους των Σουηδών. Κομμάτια σαν τα “Reborn”, “Path To Babylon” και “Orgy In Blood” θυμίζουν για ποια μπάντα μιλάμε. Από τη άλλη όμως φαίνεται έντονα το διαφορετικό πρόσωπο του group με τα αργόσυρτα, σχεδόν doom ανά στιγμές κομμάτια (πχ. “Black Forest”) ή με τα ξεκάθαρα μελωδικά (πλην του εναρκτηρίου) “Reincarnation” ή “The Fourth Dimension”. Αναμφίβολα όλα αυτά έδειχναν τη διάθεση της μπάντας να πειραματιστεί και να εμπλουτίσει το ύφος της. Μεγάλο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση ήταν και τα φωνητικά του Tägtgren, όπως προανέφερα. Το στυλ του ηγέτη των HYPOCRISY ήταν αρκετά διαφορετικό από αυτό του προκατόχου του, με τα «σκισμένα» φωνητικά και τα πολλαπλά black ουρλιαχτά να απέχουν παρασάγγας από τα αντίστοιχα πνιχτά και brutal φωνητικά του Bromberg.
Το “The fourth dimension” ήταν ένα συμπαγές και ποιοτικό άλμπουμ, όπως και μια απόλυτα κομβική δουλειά για την πορεία της μπάντας. Αναμφίβολα ξένισε πολλούς από τους μέχρι εκείνη της στιγμή οπαδούς τους, αλλά επίσης αναμφίβολα άνοιξε την πόρτα στο να περάσει η μπάντα σε ένα διαφορετικό και μεγαλύτερο κοινό, όπως επίσης οδήγησε και στο καλλιτεχνικό απόγειό τους.
Θανάσης Μπόγρης
