"/>
Δεν είναι τυχαίο ότι για πολλά χρόνια δεν έβρισκαν καν δισκογραφική εταιρία να βγάλει τους δίσκους τους και τους έβγαζαν οι ίδιοι, παρότι το ύφος που έπαιζαν πουλούσε στη χώρα τους, την Αμερική, σαν ζεστό κουλούρι. Από μόνο του αυτό κάτι σημαίνει. Φαντάζεστε να μην άλλαζαν ύφος και να γίνονταν αυτό το ΤΕΡΑΣΤΙΟ σχήμα που γέμιζε αρένες για πλάκα; Έχει σχέση το παίξιμο του Dimebag τότε και τώρα; Ολόκληρη σχολή δημιούργησε ο συγχωρεμένος που τόσο λείπει στη μουσική όχι μόνο με το παίξιμο αλλά και με ολόκληρη την περσόνα του… Για τα ντραμς του Vinnie Paul, θα σας άρεσε να ακούτε το basic παίξιμό του κι όχι αυτό για το οποίο οι σπουδαιότεροι ντράμερ στον κόσμο έλεγαν ότι το παίξιμό του με τα πόδια υπήρξε σεμιναριακό; Ο Terrence Lee, υπηρετεί σωστά το ύφος, χωρίς να έχει όμως το κάτι ξεχωριστό.
Διαφωνώ πλήρως με το γεγονός ότι σχεδόν από την περίοδο του “Cowboys from hell” το συγκρότημα, αγνοεί μέχρι και κρύβει την αρχή της καριέρας του. Διαφωνώ με το ότι ποτέ δεν πρόκειται πλέον να επανεκδοθούν αυτά τα άλμπουμ, που είναι η μουσική που έπαιζαν όταν ήταν έφηβοι και κανείς δεν πρέπει να ντρέπεται για τη μουσική που βγάζει όταν ξεκινά, όσο διάσημος και να γίνει, όσο και να έχει αλλάξει.
Από εκεί όμως, μέχρι το να παρουσιάζονται ως «δισκάρες», όταν την εποχή τους ήταν του πεταματού, κυριολεκτικά, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το να το παίζεις μάγκας επειδή το άκουσες στο YouTube ή το κατέβασες από τα torrents, δεν προσθέτει εκατοστά. Το “Projects in the jungle”, είναι ένας άοσμος δίσκος, χωρίς προσωπικότητα, που ακούγοντάς τον, καταλαβαίνει κανείς για ποιον λόγο άλλαξαν πλήρως ρότα οι PANTERA μετά από μερικά χρόνια.
Σάκης Φράγκος
