"/>
Το πρώτο κομμάτι, “Saint Vitus”, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ούτε για τις punk/hardcore επιρροές τους αλλά ούτε και για την lo-fi φιλοσοφία του δίσκου με τις κιθάρες όλες με feedback και βρώμικο ήχο, το μπάσο χαμένο κάπου στο βάθος και τα ντραμς να ακούγονται λίγο καλύτερα από εκείνα του “St. Anger” (το μπάσο-τύμπανο είναι λες και θα εκραγεί από στιγμή σε στιγμή). Ακόμα και η φωνή του Scott Reagers φαίνεται να είναι κάτι μεταξύ Jello Biafra και Bobby Liebling. Garage rock με τα όλα του.
Από εκεί και πέρα, ο ρυθμός χαμηλώνει και το doom αρχίζει πια να ξεδιπλώνει τα πλοκάμια του και τα riffs α λα Tony Iommi επιτέλους παρουσιάζονται μπροστά μας συνοδευόμενα με πολύ wah wah και fuzz. “The Psychopath” είναι το πιο σκοτεινό, doomy κομμάτι του δίσκου όπου τα δυνατά, λαμπερά θα έλεγα, φωνητικά του Reagers δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα αντίθεση… και τι να πούμε για τα σόλο του Dave Chandler στην κιθάρα. Από τα καλύτερα doom κομμάτια όλων των εποχών. Ο δίσκος τελειώνει με το δεύτερο καλύτερο κομμάτι, για μένα, του δίσκου, “Burial at Sea”. Φαντάζομαι κάποιους κύριους σαν τον Leif Edling ή τον Tom Gabriel Warrior να έχουν λιώσει αυτό το κομμάτι στο πικάπ τους τότε.
Μπορεί η όποια αναγνώριση που είχαν, να ήρθε κατόπιν με τον Wino στα φωνητικά, αλλά αυτός ο δίσκος δεν παύει να είναι ένα βασικό κομμάτι της ιστορίας του doom.
Γιώργος Γκούμας
