"/>
Η κορωνίδα του δίσκου όμως, ανήκει στον αρχηγό Steve Harris και το μνημειώδες “Rime of the ancient mariner”, το οποίο κλείνει με τον πλέον επικό και εμφατικό τρόπο το άλμπουμ. Γνωστή στους περισσότερους η ιστορία που αφηγείται στα δεκατρία λεπτά του, είναι επηρεασμένο από το ομώνυμο ποίημα του Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ «Η μπαλάντα του γέρου ναυτικού». Οι στίχοι του αναφέρουν την ιστορία ενός καπετάνιου ο οποίος σκότωσε ένα άλμπατρος και από το σημείο εκείνο και μετά το καράβι του οδηγήθηκε νότια από καταιγίδες και ανέμους εξαιτίας μιας θρυλικής θαλασσινής κατάρας και τα γεγονότα τα οποία ακολούθησαν μέχρι την απόλυτη λύτρωση η οποία έρχεται στο τέλος του κομματιού. Αν έπρεπε κάποιος να δείξει σε κάποιον, την ουσία της μουσικής των IRON MAIDEN, τότε η επιλογή του θα έπρεπε να είναι μεταξύ του “Rime of the ancient mariner” και του “Hallowed by Thy Name”, τόσο απλά.
Εξαιρετικό φυσικά είναι και το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, το οποίο με την μουσική και τους στίχους του σε μεταφέρει στην αρχαία Αίγυπτο, με μεστό το άρωμα της Ανατολής που αποπνέει και το οποίο σε συνδυασμό με το πανέμορφο και μεγαλοπρεπές εξώφυλλο του Derek Riggs, το οποίο χαρίζει από τα αποδυτήρια ένα πρώτο γκολ για τους MAIDEN. Η αλληγορία του κομματιού προφανής. Ο ανθρώπινος εγωισμός, ο οποίος δεν έχει όρια, όμως, όπως όλα, έχει τέλος. Θέλοντας και μη.
Καμία φορά, όταν γράφεις για κάτι το οποίο σε έχει στιγματίσει από την προεφηβική ακόμα ηλικία σου, προσπαθείς μέσα από λέξεις να αποτυπώσεις συναισθήματα τα οποία σου γεννήθηκαν με το πρώτο άκουσμα ενός άλμπουμ που λίγα μπορούν να συγκριθούν μαζί του. Η πρώτη φορά που είδες το “Live after death”, η πρώτη φορά που άκουσες τον περίφημο λόγο του Sir Winston Churchill να προμηνύει την μάχη μέχρις εσχάτων εναντίον των δυνάμεων του άξονα και άνοιγε υπό την συνοδεία των ήχων από τις μηχανές των εμβληματικών Spitfire της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας κάθε συναυλία των MAIDEN στα πλαίσια της “World slavery tour” που ακολούθησε την κυκλοφορία του “Powerslave”.
Δυστυχώς, δεν είναι πάντα οι λέξεις αρκετές για να περιγράψουν την ψυχική αναταραχή που από τότε, εκείνη την πρώτη φορά, ακόμα συντελείται με το άκουσμα των πρώτων νοτών, όποτε για νιοστή φορά «γυρίζει» το “Powerslave” στο πικ-απ. Όμως τι χρειάζονται τα λόγια όταν μιλάει η μουσική; Up the Irons!
Φανούρης Εξηνταβελόνης
