>
Εικοσιέξι χρόνια πορείας στον κόσμο του επικού heavy metal. Έξι δίσκοι που υπηρετούν και προτάσσουν το όραμα του δημιουργού, μακριά από επιτηδευμένες νότες και «δήθεν», καλλιτεχνικές και κοινωνικές, «στάσεις ζωής». Αυθεντικότητα και ευθύτητα, ατόφιος και καθαρός χαρακτήρας. Αυτοί είναι οι BATTLEROAR, για αυτό τους ακούω και τους εκτιμώ, εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες…
Μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια, αυτό το σημαντικό μέρος της ζώσας ιστορίας του ελληνικού επικού ήχου, επανέρχεται στη δισκογραφία με το “Petrichor” και το κάλεσμα για την επίσημη προακρόασή του, μας έφερε στα Manos Backline Studios. Έναν εξαιρετικά οργανωμένο χώρο, το «αρχηγείο» της Manos Backline Services, όπου μια μπάντα μπορεί να βρει πραγματικά τα πάντα όσον αφορά τον εξοπλισμό της, για οποιαδήποτε περίσταση.
Βέβαια, «επίσημη προακρόαση» είχαμε μόνον «στα χαρτιά». Καθώς όλοι οι παρόντες, υπό οποιαδήποτε ιδιότητα, ήταν άνθρωποι πολύ κοντινοί του γκρουπ, η πρόσκληση είχε επί της ουσίας άλλον σκοπό: Να βρεθούμε αυτοί οι φίλοι και γνωστοί και να τα πούμε, όπως θα βρισκόμασταν για έναν μεσημεριανό καφέ. Κάτι που εκτιμήθηκε από όλους και έδειξε τους δεσμούς που μπορούν να υπάρξουν, όταν εκλείπει κάθε κακόβουλο συναίσθημα.
Τι σημαίνει “Petrichor” («Πετριχώρ») αλήθεια; Πρόκειται για μια σύνθετη ονομασία, που προκύπτει από τον συνδυασμό των λέξεων «πέτρα» και «ιχώρ», δηλαδή της πέτρας με το χρυσό υγρό που έρεε στις φλέβες των θεών αντί αίματος, για να περιγράψει την οσμή που αναδύεται από το έδαφος, όταν πέφτουν πάνω του οι σταγόνες της βροχής. Αυτήν την υπέροχη μυρωδιά του νωπού χώματος…
Πάμε όμως στο διά ταύτα, που είναι κι αυτό που αφορά τον αναγνώστη. Όπως είδαμε στο Rock Hard Festival τον περασμένο Σεπτέμβριο, οι BATTLEROAR του 2026, έχουν μια ριζικά ανανεωμένη σύνθεση και τον αρχηγό Κώστα Τζώρτζη (κιθάρα), πλαισιώνουν οι Μιχάλης Καρασούλης (φωνητικά), Ζακ Κοτσίκης (κιθάρα), Λουκάς Λιμπερτός (μπάσο), Γιώργος Τσινάνης (τύμπανα), ενώ επέστρεψε και τυπικά πια, δηλαδή και στο studio, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (βιολί). Ένα line-up το οποίο θεωρώ πως είναι από τα καλύτερα που είχαν ποτέ.
Στο “Petrichor” λοιπόν, ακούμε τα παρακάτω κομμάτια…
1.“The Last Mythkeeper” (Intro)
2. “The missing note”
3. “Atē, Hybris, Nemesis”
4. “Legacy of suffering (Flagellants)”
5. “The Earth remembers, the rain forgives”
6. “What is best in life?”
7. “Chaosbane”
8. “Wiled the Myth”
9. “Storm inside” (CD bonus track)
… την εξαίσια, «ζεστή» παραγωγή έχουν επιμεληθεί οι Κώστας Τζώρτζης, Θύμιος Κρίκος (INNERWISH), Στάθης Παυλάντης (REFLECTION) και Στάμος Βασιλάκης, στη μίξη είναι ο Arthur Rizk (ETERNAL CHAMPION, SUMERLANDS), ενώ το artwork έχει φιλοτεχνηθεί από τον Mars Triumph (TRIUMPHER).
Η διάρκειά του, κατιτίς παραπάνω από 53 λεπτά. Συνεπώς, γίνεται λόγος για μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Στοιχείο που εγκυμονεί κινδύνους, αλλά όχι για όσους είναι ικανοί. Αυτοί, μπορούν να το λάβουν σαν χρυσή ευκαιρία ώστε να μεγαλουργήσουν και οι BATTLEROAR, δίχως την παραμικρή αμφιβολία, είναι παραπάνω από ικανοί.
Όλα τα κομμάτια, είναι «ένα κι ένα». Ο χαρακτήρας της μπάντας είναι «παρών», με πολύ έντονο «αποτύπωμα». Οι εξωγενείς επιρροές, έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Θα πιάσεις μεν ένα επιμεταλλωμένο THIN LIZZY riff εδώ, ένα αντίστοιχο BOLT THROWER εκεί, αλλά η γενική εικόνα που έχει ο δίσκος, είναι πεντακάθαρη: Επικό heavy metal, λιτό, δωρικό, χωρίς φκιασίδια, φρου-φρου, αρώματα και κορδελάκια, με αφηγηματική δομή, έντονη μελαγχολία, που δεν «γονατίζει» μπροστά στα «κλισέ» του είδους.
Οι BATTLEROAR είναι σε top κατάσταση, το βιολί του Παπαδιαμάντη έχει ηγετικό ρόλο και ο νεοφερμένος όχι στη μπάντα, αλλά στο ιδίωμα το ίδιο (!), Μιχάλης Καρασούλης, χαρίζει εκπληκτικές ερμηνείες. Η φωνή του έχει έντονο μεσογειακό ταπεραμέντο και μου θυμίζει έναν πιο «μπρούσκο» Gabriele “Nightcomer” Grilli, τον πρώτο δηλαδή τραγουδιστή των σπουδαίων DOOMSWORD, με τους οποίους οι BATTLEROAR είναι θαρρώ πιο κοντά από κάθε άλλη μπάντα, όσον αφορά τις κοινές αναφορές.
Από τραγούδια, ενώ είναι όλα σε top επίπεδο, ξεχώρισα λίγο παραπάνω, για την ώρα, το τεράστιο (υπό όλες τις έννοιες) “Atē, Hybris, Nemesis”, με την υπέροχη εισαγωγή που θυμίζει ελληνική, έντεχνη μουσική (ναι, ναι και μπράβο!), το “Chaosbane” που είναι κάτι σαν συνέχεια, λογικά, του έπους “Dyvim Tvar” (έχει και παρμένα μέρη από το εκείνο το κομμάτι, ως φόρο τιμής, οπότε καταλαβαίνεις τι γίνεται) και το λυρικότατο “The Earth remembers, the rain forgives”.
Είμαι από αυτούς που λένε πως απολύτως ασφαλή συμπεράσματα δεν μπορούν να βγουν σε μια προακρόαση. Ωστόσο, αυτή η πρώτη «επαφή» είναι ιδιαιτέρως σημαίνουσα, αφού είναι αυτή που δημιουργεί το αρχικό θετικό ή αρνητικό συναίσθημα στον ακροατή και του «ρυθμίζει» τον τρόπο με τον οποίο θα περάσει, ΑΝ περάσει, στις επόμενες ακροάσεις.
Με αυτές λοιπόν τις πρώτες, δικές μου εντυπώσεις, αλλά και μετά από όσα συζητήσαμε μεταξύ μας όσοι θα καλούμασταν να καταθέσουμε τη γνώμη μας επίσημα και δημόσια, μπορώ να διακινδυνεύσω μια πρόωρη τοποθέτηση και να πω ότι το “Petrichor” είναι το πληρέστερο, αρτιότερο, πιο «καλλιτεχνικό» αν θες, άλμπουμ των BATTLEROAR, το οποίο μόνο θα μεγαλώνει, όσο περνά ο καιρός.
Ένα πραγματικό μανιφέστο επικής μουσικής, μια θριαμβευτική επιστροφή.
Καλώς ορίσατε και πάλι, Swordbrothers!
Δημήτρης Τσέλλος
