>
Αγαπημένη μπάντα οι INSOMNIUM. Όχι απλά επειδή είναι Φινλανδοί και μουσικά φέρνουν στο μυαλό τις mid-90s και κάτι εποχές του μελωδικού death metal, αλλά κυρίως επειδή το έχουν προσαρμόσει τόσο πολύ στο δικό τους ύφος, αλλά κι επειδή δίσκο με δίσκο εξελίσσονται σαν μπάντα, χωρίς να νιώθουν την ανάγκη να «κάτσουν» πάνω στην επιτυχία κάποιου δίσκου.
Η πρώτη επαφή όλων μας με το έκτο πόνημά τους, “Shadows of the dying sun”, ήταν με το ΕΡ “Ephemeral”, που είχε κυκλοφορήσει το 2013. Σπουδαίο κομμάτι, αλλά αν στηριχθείτε σε αυτό για το τί να περιμένετε από το δίσκο, θα πέσετε πολύ έξω. Το “Revelations”, που κυκλοφόρησε σαν lyric video, είναι κάπως περισσότερο αντιπροσωπευτικό, αλλά και πάλι όχι αρκετό.
Οι Φινλανδοί αποφάσισαν αυτή τη φορά να πάνε τη μουσική τους ακόμα πιο μακριά. Και για αυτό το σκοπό έχουν χρησιμοποιήσει στοιχεία, τα οποία είτε δεν τα περιμέναμε, είτε δεν έκαναν και πολύ συχνά την εμφάνισή τους. Αρχικά και ίσως μεγαλύτερη έκπληξη, τα καθαρά φωνητικά, τα οποία μάλιστα υπάρχουν στα περισσότερα τραγούδια του δίσκου, έχοντας μάλιστα και τραγούδι (“Lose to night”) το οποίο είναι σχεδόν μόνο με καθαρά. Σε πολλά σημεία του άλμπουμ μπαίνουν περισσότερο σε μελωδικές doom/death φόρμες, έχουν μεγάλη ποικιλία τόσο σε tempo, αλλά όσο και σε ύφος, καθώς δεν έχουν τον παραμικρό περιορισμό, είναι πιο σκοτεινοί επίσης σε πολλές στιγμές, ενώ για ακόμα μία φορά δεν τους λείπουν οι πολλές εναλλαγές, τόσο μέσα στο ίδιο κομμάτι, όσο και σε αυτούσια κομμάτια. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η μετάβαση από το “Black heart rebellion”, το οποίο είναι η πιο extreme συνολικά στιγμή του άλμπουμ, στο “Lost to night”, το οποίο είναι ένα κομμάτι τρομερά ασυνήθιστο και αναπάντεχο για INSOMNIUM, καθώς είναι το πιο απαλό κομμάτι που έχουν γράψει και γεμάτο καθαρά φωνητικά. Αυτό που δε λείπει και από αυτό το δίσκο τους, είναι η ιδιαίτερη ικανότητα της μπάντας να γράφει ωραία lead. Η έλευση του νέου κιθαρίστα τους, Markus Vanhala, ο οποίος είχε και ενεργή συμμετοχή στη σύνθεση των κομματιών του δίσκου, δεν αλλοίωσε αυτό το χαρακτηριστικό, αλλά από ότι φαίνεται έφερε και νέες οπτικές στη μουσική της μπάντας.
Το “The primeval dark” που λειτουργεί σαν intro και έχει πολύ ωραία εξέλιξή, το up tempo και μελωδικό “Whie we sleep” (πρώτο βίντεο και δικαιολογημένα), το “Black heart rebellion” που ανέφερα και πιο πάνω, το “The river” με τις πολλές και ωραίες εναλλαγές του, όντας mid tempo κυρίως, φυσικά το “Ephemeral” με το εκπληκτικό ρεφραίν και το mid tempo, μελωδικό αλλά και «μπαλαντοειδές» σε στιγμές “The promethean song”, είναι οι κορυφαίες στιγμές του δίσκου, αλλά και χαρακτηριστικά της ποικιλίας του, με τα υπόλοιπα κομμάτια να ακολουθούν ποιοτικά, με εξαίρεση μόνο τα “Collapsing words” και “Shadows of the dying sun”, τα οποία έχουν κάποιες καλές στιγμές, αλλά δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο.
Δεν είναι εύκολος δίσκος και χρειάζεται τις ακροάσεις του. Η πρώτη ακρόαση με βρήκε κάπως διχασμένο, η δεύτερη μου το έκανε πιο οικείο και με κάθε επόμενη επιβεβαιωνότανε απλά ότι οι INSOMNIUM, όσο και αν πειραματίζονται, το κάνουν καλά! Δε θα ακούσετε «άλλη μπάντα» εδώ. Απλά τους Φινλανδούς ένα βήμα παραπέρα, πιο πειραματικούς από ποτέ, αλλά και με μεγαλύτερη αντίθεση μεταξύ των τραγουδιών. Αυτοί οι τύποι πρέπει να δυσκολευτούν πολύ για να βγάλουν μέτριο ή κακό δίσκο. Έστω κι αν το “Shadows of the dying sun” δε σε «τρελαίνει», είναι ποιοτικότατο.
7.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Y.Γ. Υπέροχο το εξώφυλλο από τον Wille Naukkarinen (κιθαρίστας των GHOST BRIGADE), ο οποίος είχα κάνει τα εξώφυλλα και των “Across the dark” και “One for sorrow”
