"/>
Μέσα στη γενικότερη λειψανδρία από ποιοτικά νέα σχήματα που τίνει να γίνει καθεστώς εδώ και κάμποσο καιρό στο χώρο του παραδοσιακού doom metal, οι SERPENT VENOM κατάφεραν πριν από σχεδόν τρία χρόνια να πιστοποιήσουν με το πολύ καλό ντεμπούτο τους, “Carnal altar”, ότι αποτελούν ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα της πάλαι ποτέ κραταιάς βρετανικής doom σκηνής.
Κουβαλώντας στις πλάτες του την εμπειρία, αλλά και την έξτρα ώθηση, που αποκόμισε μέσα από συναυλιακές εμφανίσεις στο πλευρό ονομάτων σαν τους TROUBLE και PENTAGRAM, το τετραμελές σχήμα με έδρα το Λονδίνο, συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε με το “Carnal altar”, σερβίροντας ένα δίσκο που περικλείει ακριβώς όλα όσα λατρεύει να ακούει κάθε αγνός doom οπαδός. Κυρίαρχη θέση κατέχουν ξανά οι (ως επί το πλείστον) χαμηλές ταχύτητες, από κοινού με μια καταθλιπτική-πεσιμιστική ατμόσφαιρα, που όσο προχωράει το άλμπουμ, καταφέρνει και αφήνει όλο και πιο έντονα το noir αποτύπωμά της.
Ωστόσο, το κυριότερο ατού του “Of things seen & unseen”, δεν είναι άλλο από την δυναμική της riff-ολογίας του, η οποία παρότι δεν αποστασιοποιείται εντελώς από το χαλύβδινο καλούπι των CATHEDRAL και SAINT VITUS, θέτει, ίσως για πρώτη φορά, γερές βάσεις προκειμένου να αποκτήσει το δικό της αναγνωρίσιμο χαρακτήρα.
Όσον αφορά το τελευταίο κομμάτι, μάλιστα, κάτι παραπάνω από καταλυτική αποδεικνύεται η συνεισφορά του νέου κιθαρίστα της μπάντας, Roland Scriver, όπως επίσης και η παρουσία του Chris Fielding (ELECTRIC WIZARD, CONAN) πίσω από την κονσόλα, που αναδεικνύει το μέγεθος και τον όγκο της ηχητικής βαρύτητας που σφιχταγκαλιάζει το σύνολο του δίσκου.
Όσο για τους υπόλοιπους τρεις, όχι μόνο δεν περιορίζονται σε ρόλο κομπάρσου αλλά ουσιαστικά είναι εκείνοι που κάνουν τη μπάντα να πατάει πιο γερά στα πόδια της, διασφαλίζοντας τόσο τη δομική, όσο και τη συνθετική ισορροπία σε κομμάτια-highlights όπως τα “The lords of life” και “Pilgrims of the sun”. Ειδικά ο τραγουδιστής, Garry Ricketts, εκπλήσσει με τηνφωνητική πρόοδο και τον τρόπο που χρωματίζει τα “Death throws at dawn” και “Burning free”, παρότι ομολογουμένως δεν διαθέτει χροιά και εύρος αντάξιο των πρωτοκλασάτων ερμηνευτών του είδους.
Σε μια χρονιά δίχως μεγάλες συγκινήσεις για τους λάτρεις του υπέρβαρου doom ήχου (ελπίζουμε να μας διαψεύσουν οι επικείμενες κυκλοφορίες των YOB και ELECTRIC WIZARD), οι SERPENT VENOM καταφέρνουν να κάνουν ακόμα πιο ξεκάθαρο το μουσικό τους στίγμα, με ένα άλμπουμ, που παρά την άκρατη μονολιθικότητά του, αντικατοπτρίζει τη δημιουργική εξέλιξη και την δυναμική τους, ως ένα από τα νέα ονόματα του χώρου. Απομένει μόνο να δούμε αν το επόμενο βήμα τους θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό.
7.5/10
Πάνος Δρόλιας
