>
Θα μας έπαιρνε 1500 χρόνια να κάτσουμε και να αναλύσουμε το ντεμπούτο των DEAD CONGREGATION, “Graves of the Archangel”, τόσο μουσικά, όσο και -κυρίως- σε σημαντικότητα. Το θέμα που δημιουργείται, είναι το πώς διαδέχεσαι έναν τέτοιο δίσκο/ακρογωνιαίο λίθο και μάλιστα, μετά από τόσα μεγάλο χρονικό διάστημα που φυσιολογικά αυξάνει την προσμονή, αλλά και τις απαιτήσεις του κοινού.
Οι Αθηναίοι λοιπόν, με το δεύτερο άλμπουμ τους, δείχνουν γιατί είναι πραγματικά πολύ μεγάλη μπάντα. Η βάση του “Promulgation of the fall”, είναι η ίδια με τον προκάτοχό του, δηλαδή το σκοτεινό, βλάσφημο αμερικάνικο death metal στα χνάρια των INCANTATION και των IMMOLATION. Η μπάντα όμως δε μένει στάσιμη, αλλά επιδεικνύει πρόοδο και εξέλιξη και έτσι, παρά την κοινή αφετηρία με το “Graves…”, τα άλμπουμ είναι αρκετά διαφορετικά, με τη δική του, μοναδική ταυτότητα το καθένα. Ο τελευταίος χαρακτηρισμός θα σήκωνε συζήτηση βέβαια, δεδομένου του ότι πολλές πλέον μπάντες παίζουν κοντά σε αυτό τον ήχο. Η διαφορά είναι ότι ελάχιστες -αν όχι καμία- δείχνουν τη συνθετική ευφυΐα και την κλάση των DEAD CONGREGATION, ούτε και αξιοποιούν της επιρροές τους με αυτό τον τρόπο, δηλαδή ως αφετηρία για κάτι που ακούγεται τόσο προσωπικό σαν ήχος και συνολικά σαν αποτέλεσμα.
Ο δίσκος εντυπωσιάζει σε όλα τα επίπεδα, δείχνοντας μια μπάντα που δεν αφήνει απολύτως τίποτα να πέσει κάτω. Το πρώτο που γίνεται αντιληπτό είναι το καταιγιστικό drumming, αναδεικνυόμενο από μία άψογη παραγωγή. Οι εναλλαγές και τα riff ακούγονται καλοδουλεμένα και τοποθετημένα εκεί που πρέπει, με τη μεγάλη διαφορά να γίνεται πλέον από τη lead κιθάρα. Τα μεγαλόπνοα riff (όπως αντίστοιχα υπήρχαν στα “Teeth into red” και “Graves of the Archangels”) όπως στο “Nigredo”, αλλά και η χρήση κλιμάκων που ομοιάζουν με βυζαντινές, δίνουν πολύ στην ατμόσφαιρα, ενώ οι στίχοι ανταμείβουν αυτούς που θα ασχοληθούν, βυθίζοντάς τους και ολοκληρώνοντας την εμπειρία της ακρόασης.
Μεγαλόπνοο έργο, που διατηρεί με ευκολία τους DEAD CONGREGATION στην κορυφή του σημερινού death metal και επαναξιολογεί τα όρια για το πόσο πειστικό και ατμοσφαιρικό (με την κυριολεκτική του έννοια) μπορεί να ακούγεται ένα τέτοιου είδους άλμπουμ.
8.5 / 10
Νίκος Χασούρας
