>
Πραγματικά, βγάζω το καπέλο στους OVERKILL, αφού είναι μία μπάντα που υπάρχει πάνω από 30 χρόνια και παραμένουν «αληθινοί» όσο ελάχιστοι, δισκογραφώντας αδιαλείπτως, ακόμα και σε περιόδους που η μουσική που έπαιζαν δεν ήταν αυτό που θα ονομάζαμε «του συρμού», τουναντίον μάλιστα.
Οι OVERKILL, δεν έκαναν ποτέ διάλειμμα, ποτέ δεν έκαναν εκπτώσεις στη μουσική τους, παρέμειναν πιστοί στο όραμά τους, εξ ου και το γεγονός ότι το “White devil armory”, είναι ο 18ος δίσκος τους!!! Εκτιμώ δε απεριόριστα, το γεγονός ότι μετά από τόσους σημαντικούς δίσκους, από το 2010 που κυκλοφόρησαν το “Ironbound” από τη Nuclear Blast, δείχνουν να περνάνε μία δεύτερη νεότητα, αφού και το “The electric age” που ακολούθησε ήταν σε παρόμοιο επίπεδο, αλλά και το “White devil armory”, το οποίο κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.
Αν δεν τους ήξερα, θα στοιχημάτιζα ότι επρόκειτο για ένα γκρουπ από πιτσιρικάδες, τίγκα στην ενέργεια και την όρεξη για μουσική. Απεναντίας, έχουμε τον Bobby “Blitz” και τον D.D. Verni, «παιδαρέλια» 50+ Μαΐων και με 35 χρόνια στην πιάτσα, να βάζουν τα γυαλιά στους επίδοξους διαδόχους τους και να τους δείχνουν ότι θα πρέπει να φτύσουν αίμα για να μπορέσουν να τους ξεπεράσουν. “Armorist”, “Pig”, “Bitter pill”, “Freedom rings”, “King of the rat bastards”, “Down to the bone”, είναι τραγούδια που εκλύουν την ενέργεια από δύο και τρία συγκροτήματα από πιτσιρικάδες που το παίζουν «άγριοι» και προσπαθούν να αντιγράψουν τα κλισέ από γκρουπ που μεγαλούργησαν όταν οι ίδιοι δεν είχαν γεννηθεί.
Όταν το αυθεντικό ζει και βασιλεύει, οι νεόκοποι –δυστυχώς- θα πρέπει να περιμένουν τη σειρά τους ή ακόμα καλύτερα, να προσπαθήσουν ΠΟΛΥ περισσότερο να τους φτάσουν και γιατί όχι να τους ξεπεράσουν. Το “White devil armory”, δεν είναι του ίδιου επιπέδου με το “Ironbound”, είναι όμως πάρα πολύ κοντά στην ποιότητά του και πολύ θα γούσταρα να ξαναέβλεπα τον “Blitz” και την παρέα του live για μία ακόμη φορά, όσο κι αν ακόμα μου λείπει ο Bobby Gustafson με τη μουστάκα του και τα εξαιρετικά του σόλο που στοίχειωσαν την εφηβεία μου…
8 / 10
Σάκης Φράγκος
