Ακόμα θυμάμαι τη μαζική καμπάνια που είχε γίνει για το “Glory to the brave”των HAMMERFALL τη χρονιά που είχε βγει. Απίστευτη διαφήμιση, απίστευτη προώθηση για πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα κι όχι μόνο, για ένα δίσκο που όπως απέδειξε η ιστορία, άξιζε και με το παραπάνω. Η συνέχεια των Σουηδών, με το “Legacy of kings”, ήταν σχεδόν εξίσου καλή και στη συνέχεια της καριέρας τους, πάσχιζαν να αποδείξουν ότι δεν ήταν μία φωτοβολίδα. Μπορεί στην Ελλάδα να μην τους έχουμε εδώ και πολλά χρόνια σε τρομερή υπόληψη, η αλήθεια είναι ότι σε αρκετές χώρες όμως είναι superstars με τρομερή δημοφιλία και πολύ υψηλές πωλήσεις. Η αλήθεια όμως, επίσης, είναι ότι δίσκοι όπως τα “Threshold”, “No sacrifice, no victory” και “Infected”, οι τρεις τελευταίοι τους δηλαδή, ήταν εξαιρετικοί για σουβέρ και τίποτα παραπάνω.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι οι HAMMERFALL, αποφάσισαν να κάνουν διάλειμμα ενός έτους, πήραν τις ανάσες τους, ανανεώθηκαν κι έκαναν στροφή στο παρελθόν, όπως πλέον συνηθίζουν πάρα πολλές μπάντες. Συνειδητοποίησαν ότι ο πιο φυσιολογικός δρόμος για να πάρουν τα πάνω τους, είναι να βασιστούν στην επιτυχία του ντεμπούτου τους. Πήγαν λοιπόν στα Fredman Studios, με παραγωγό τον Fredrik Nordström, για πρώτη φορά μετά το “Legacy of kings”, κάλεσαν εκ νέου τον Andreas Marschall, ο οποίος είχε σχεδιάσει τη μασκώτ τους, τον Hector, να τους σχεδιάσει το εξώφυλλο και γενικότερα έκαναν ότι περνά από το χέρι τους να γυρίσουν πίσω το χρόνο και να μας μεταφέρουν στα τέλη της δεκαετίας του ’90, με μία λίγο πιο μοντέρνα προσέγγιση.
Στο δια ταύτα, από μουσικής άποψης, βρίσκω ότι είναι σαφώς καλύτερο από τους τρεις, τουλάχιστον, τελευταίους τους δίσκους. Μπορεί όμως να έχει κάποια αρκετά αξιόλογα κομμάτια, όπως το “Hearts on fire” του δίσκου, το “We won’t back down” (ένα από τα κομμάτια που κάνει φωνητικά και ο James Michael των SIXX A.M., με τον οποίο ηχογράφησε τα φωνητικά ο Joacim Cans), το “Bushido”, το “Origins”, το “Live life loud”, αυτό όμως δεν κάνει αυτόματα και το δίσκο «μνημείο του heavy metal» όπως προσπαθούν να μας τον παρουσιάσουν (και πολύ καλά κάνουν). ΟΚ, καλύτερος από τις προηγούμενες δουλειές τους ναι, σε καμία περίπτωση όμως δεν φτάνει τους δύο πρώτους δίσκους τους. Όλα τα κλισέ του heavy metal, εμφανίζονται με χονδροειδή τρόπο για μία ακόμη φορά στους στίχους, στο ντύσιμο, οπουδήποτε, κάτι που για εμένα κάνει την ακρόαση ακόμα πιο δύσκολη. Έτσι και τύχει να διαβάσετε τους στίχους του “We won’t back down” για παράδειγμα, θα αναγουλιάσετε από την παντελή έλλειψη πρωτοτυπίας και κλισαδούρας, με ομοιοκαταληξίες που εμφανίζονταν σε όλα τα κλασικομέταλλα τραγούδια πριν από 30 και πλέον χρόνια… Για κάποιον λόγο οι HAMMERFALL, δεν κάνουν εδώ και χρόνια κλικ στους Έλληνες οπαδούς, εν αντιθέσει με τους Γερμανούς ή τους Σουηδούς για παράδειγμα. Θέμα ιδιοσυγκρασίας; Τους θεωρούμε “false”; Ακούγονται πολύ τέλειοι στα αυτιά μας; Δεν ξέρω να απαντήσω… Όπως και να έχει, βρίσκω ότι το “(r)Evolution”, για μία ακόμη φορά δεν είναι ο δίσκος που θα ξαναβάλει τους HAMMERFALL στον μεταλλικό χάρτη του ελληνικού κοινού, είναι όμως σίγουρα ένα βήμα στη σωστή κατεύθυνση.
6 / 10
Σάκης Φράγκος
Υ.Γ. Αυτό το ξανθό μαλλί του Oscar Dronjak δεν πρόκειται να το συνηθίσω ποτέ τελικά…