Από τις πολύ αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς, τουλάχιστον για μένα προσωπικά, είναι και αυτή των Νορβηγών AUDREY HORNE. Το περσινό άλμπουμ τους, “Youngblood”, ήταν από τα κορυφαία του 2013 (κατέληξε και στην 8η θέση της σχετικής μας λίστας στο Rock Hard) και «έλιωσε» στο CD player μου.
Για όσους δεν γνωρίζουν, η μπάντα είναι η εναλλακτική άποψη των Thomas Tofthagen (κιθάρα, SAHG) και Arve Isdal (κιθάρα, ENSLAVED/DEMONAZ/I), οι οποίο όμως παρατάνε το doom και Viking metal και μας παρουσιάζουν την πιο μελωδική, rock και νοσταλγική πολλές φορές πλευρά του μουσικού τους εαυτού.
Στον πέμπτο λοιπόν δίσκο τους, οι AUDREY HORNE συνεχίζουν την άκρως πετυχημένη συνταγή του προκατόχου του. Φρεσκάδα, ενέργεια, έντονες αναφορές στο rock των 70s, 80s, αλλά και (πολύ λιγότερο) των 90s, χωρίς όμως να είναι σε αυτή την κατηγορία των συγκροτημάτων που απλά κοπιάρουν μέχρι αηδίας πολλές φορές τον ήχο του τότε, καθώς τον έχουν φέρει στο σήμερα και με εξαιρετικό τρόπο. Οι επιρροές από THIN LIZZY είναι και πάλι εδώ, όπως και αυτές από IRON MAIDEN (στα κιθαριστικά δίσολα ειδικά), αλλά σε μικρότερο βαθμό. Το rock n roll feeling υπάρχει διάσπαρτο, από την άλλη όμως, το άλμπουμ είναι περισσότερο προς το hard rock, παρά το heavy metal, όπως ήταν το “Youngblood”.
Οι βασικές διαφορές των δύο, κατά τα άλλα αρκετά παρόμοιων άλμπουμ, είναι ότι εδώ, οι Νορβηγοί δε ρισκάρουν τόσο πολύ στην αλλαγή του ήχου όπως έκαναν στο “Youngblood” σε σχέση με το “Audrey horne” (το οποίο παραμένει το αγαπημένο μου άλμπουμ τους), καθώς πατάνε πάνω στις ίδιες φόρμες, με μία διαφοροποίηση στην αισθητική, αφού όπως προανέφερα είναι περισσότερο hard rock, παρά metal. Ειδικά ο ήχος στις κιθάρες, είναι αισθητά διαφορετικός. Η δεύτερη διαφορά, είναι ότι ενώ έχoυν κάποια πάρα πολύ καλά τραγούδια, όπως το “Holy roller”, το τίγκα THIN LIZZY “Out of the city”, το groove-άτο “Volcano girl” με το ρεφραίν να θυμίζει κάπως το “Heaven and hell” των BLACK SABBATH, το 70s melodic και ταξιδιάρικο “Gravity”, αλλά και το up tempo “Waiting for the night”, του οποίου η εισαγωγή θυμίζει λίγο “Hangar 18” από MEGADETH και το ρεφραίν μόλις μπαίνει νομίζεις ότι ακούς μία πιο γρήγορη εκδοχή του “Teenage idol” των BLACKFOOT, έχουν και κάποια που θα μπορούσαν να είναι και fillers (“Tales from the crypt”, “Diamond” και “Into the wild” με την cow-bell να κάνει την εμφάνισή του, χωρίς όμως τον μόνο αποδεκτό τρόπο: στα χέρια του Will Ferrell) και κάποια λιγότερα καλά, όπως το εναρκτήριο, αλλά και το τελευταίο (“Wolf in my heart” και “Boy wonder” αντίστοιχα).
Μπορεί το “Pure heavy” να μην φτάνει στα επίπεδα του “Young blood” ή του “Audrey horne”, ούτε να δικαιώνει ιδιαίτερα τον τίτλο του, όμως είναι ένας ακόμη καλός δίσκος από τους Νορβηγούς, που καταφέρνουν με τον ιδιαίτερο ήχος τους να σε κάνουν να περνάς καλά. Και αυτό είναι πάντα ωραίο στη μουσική. Αλλά αποδεδειγμένα ξέρουμε ότι μπορούν πολύ καλύτερα από αυτό.
7 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
