Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες, μία «αναστάτωση» σε ότι αφορά τις «υποτιθέμενες» συναυλίες των RAGE στην Ελλάδα. Και βάζω τη λέξη «υποτιθέμενες» σε εισαγωγικά, επειδή ενώ στη Θεσσαλονίκη είχε ανακοινωθεί η συναυλία και είχε ξεκινήσει η προπώληση, στην Αθήνα, ούτε είχε ανακοινωθεί, ούτε είχαν βγει εισιτήρια, οπότε σ’ αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει ακύρωση, αφού ουσιαστικά δεν είχε υπάρξει και συναυλία, για τον οποιονδήποτε λόγο,
Βγήκε λοιπόν ο κιθαρίστας του γκρουπ, ο συμπαθέστατος και καταπληκτικός μουσικός Victor Smolski και δήλωσε ότι του είπε το management τους, ότι στην Ελλάδα η προπώληση ήταν μόλις 5 εισιτήρια!!! Ένα μήνα πριν, αλλά 5 εισιτήρια. Όπως ήταν λογικό, κανείς νοήμων άνθρωπος δεν θα ήθελε να προχωρήσει σ’ αυτήν τη συναυλία με τόσο χαμηλή προπώληση. Μπορεί ο ίδιος ο Smolski, να λέει ότι οι RAGE δεν είναι METALLICA, αλλά ακόμα και με tour bus που ήταν να έρθουν και την όποια αμοιβή τους, τα έξοδα είναι ιδιαίτερα υπολογίσιμα, από τη στιγμή που δεν τιγκάρουν το «Ρόδον» όπως στα 90’s. Παρατηρώ λοιπόν πολύ κόσμο να λέει «ε και σιγά την χαμηλή προπώληση, αφού από το ταμείο θα αγοράζαμε τα εισιτήρια» και διάφορα τέτοια. Καταλαβαίνω απόλυτα την οικονομική κρίση, δεν έχω όμως καμία εμπιστοσύνη ότι ο κόσμος που βγαίνει και ωρύεται για την ακύρωση της συναυλίας, θα έδινε χρήματα για να πάει. Αγαπημένο σπορ του Έλληνα, είναι να κάθεται στον καναπέ του και να σχολιάζει τα θέματα των συναυλιών, ενώ ποτέ στην πραγματικότητα δεν έχει τη διάθεση να πάει. Απλά θέλει να πει το μακρύ και το κοντό του, να βρίσει, να κοροϊδέψει, να αποθεώσει, όλα όμως πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του.
Δεν θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους είναι καλό να υπάρχει δυνατή προπώληση για τις συναυλίες, μόνο και μόνο επειδή οι υγιώς σκεπτόμενοι μπορούν να το καταλάβουν, αλλά κι επειδή στόχος μου είναι να κάνω μία μικρή αναδρομή στο παρελθόν και να θυμηθώ συναυλίες που είχαν πολύ καλές προοπτικές και στην κυριολεξία «πάτωσαν», βάζοντας «μέσα» τους διοργανωτές και κάνοντάς τους να χάσουν αρκετά χρήματα.
Έκατσα και σημείωσα σ’ ένα χαρτί τις πρώτες συναυλίες που μου ήρθαν στο μυαλό από αυτές που πήγα ή από κάποιες που ακυρώθηκαν τελευταία στιγμή. Για παράδειγμα, αυτοί οι IN FLAMES, που υποτίθεται ότι είναι το απωθημένο του ελληνικού κοινού, εγώ θυμάμαι ότι στο αλήστου μνήμης “Makis Open Air”, όπως λέγαμε ειρωνικά το “Athens Open Air” που λίγες μέρες πριν τη διοργάνωσή του, άλλαζε συνεχώς χώρους διεξαγωγής, η προπώληση για την ημέρα που θα έπαιζαν οι IN FLAMES, μαζί τους θα εμφανίζονταν οι ANTHRAX (για πρώτη φορά), οι CHILDREN OF BODOM, οι PAIN OF SALVATION, οι KATATONIA και οι BATTLEROAR. Διόλου άσχημο line-up θα έλεγα, βλέποντάς το ακόμα και τώρα, άσχετα αν η διοργάνωση ήταν για κλάματα. Δεν ήταν όμως αυτή η μοναδική φορά που οι IN FLAMES απέτυχαν να εμφανιστούν στην Ελλάδα, αφού ακόμα θυμάμαι εκείνο το φεστιβάλ που ήταν να γίνει στη Ριζούπολη μαζί με τους TRIVIUM και τον Ronnie James Dio. Μάλιστα ο διοργανωτής είχε φτάσει σε σημείο να προσφέρει σε όποιον παίρνει ένα εισιτήριο κι άλλο ένα δωρεάν, αλλά τελικά η προπώληση δεν έφτασε ούτε έτσι σε επιθυμητά επίπεδα και η συναυλία ακυρώθηκε. Αλήθεια, που ήταν και τότε οι οπαδοί των IN FLAMES, όταν το συγκρότημα ήταν στα ντουζένια του;
Έχουμε τους Πολωνούς extreme metallers, BEHEMOTH, οι οποίοι είναι εξαιρετικά δημοφιλείς στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως πλέον. Ποιοι θυμούνται όμως την πρώτη τους συναυλία, στο An Club, που είχε μέσα μετά βίας 60 άτομα μαζί με τις προσκλήσεις και κάτι Πολωνούς εργάτες που είχαν παρευρεθεί; Την πρώτη φορά που ήρθαν στην Ελλάδα οι SATYRICON, super stars σήμερα, είχαν επίσης τραγικά μικρή προσέλευση, γύρω στα 350 εισιτήρια (και σε σχέση με το κασέ τους, αυτό σημαίνει μεγάλη οικονομική χασούρα). Τι να πούμε όμως για τον γκουρού του Σουηδικού death metal, Peter Tagtgren, που και στις δύο επισκέψεις του με τους HYPOCRISY και τους PAIN, κόντευε να μάθει το κοινό του με τα μικρά τους ονόματα; Μετά βίας 300 με τους HYPOCRISY και ούτε 150 με τους PAIN… Δεν μπορώ να ξεχάσω και την πρώτη (και σίγουρα μοναδική) εμφάνιση των DANZIG, που εδώ και χρόνια ο κόσμος «παραληρεί» ακούγοντας το “Mother”, αλλά τους τίμησαν με την παρουσία τους μετά βίας 150 άνθρωποι.
Σαφώς και όταν οι TESTAMENT ήρθαν για πρώτη φορά έχοντας βγάλει τη δισκάρα “The gathering” και πήγαν 450 άνθρωποι, είναι ένα γεγονός που οι νεότεροι θα αδυνατούν να πιστέψουν ότι συνέβη… Όσο για τους ENSLAVED, που θεωρούνται από τα πολύ καλά ονόματα του ακραίου χώρου, παγκοσμίως, το μόνο που έχω να πω είναι ότι όταν μία εβδομάδα πριν τη διεξαγωγή της συναυλίας, μαζί με τους HAIL OF BULLETS, έχεις πουλήσει 25 (!!!) μόλις εισιτήρια, η ακύρωση είναι μονόδρομος. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τους ANSWER πριν από 2-3 χρόνια, που ενώ στην πρώτη τους επίσκεψη είχαν μαζέψει πάνω από 600 άτομα, η προπώλησή τους ήταν γύρω στα ίδια επίπεδα με τους ENSLAVED, με την ακύρωση να είναι το φυσικό επακόλουθο. Την περίοδο της μεγάλης ακμής του power metal στην Ελλάδα, όταν οι Ιταλοί LABYRINTH, είχαν βγάλει έναν από τους καλύτερους δίσκους του ιδιώματος, το “Return to heaven denied”, μαζί με τους BRAINSTORM στο «Ρόδον», ήμασταν δεν ήμασταν 200 άνθρωποι (μαζί με τις προσκλήσεις)… Μεγάλη αποτυχία θεωρώ ότι ήταν και οι 500 άνθρωποι που μαζευτήκαμε να παρακολουθήσουμε για πρώτη (και μάλλον τελευταία φορά) τους SYMPHONY X, ακόμα χειρότερη τη μοναδική συναυλία των DEATH SS, που θεωρούνται cult, underground και ξέρω εγώ τι, αλλά η προσέλευση ήταν αποκαρδιωτική… Αναλογικά ελάχιστη ήταν η προσέλευση στη συναυλία των KORN που είχε γίνει στη Μαλακάσα, αλλά και σ’ αυτή των QUEENSRYCHE που θα έπαιζαν τα δύο “Mindcrime” και από το Terra Vibe που ήταν να γίνει, με το ζόρι ψιλογέμισε το Gagarin. Απορώ επίσης, που ήταν οι οπαδοί του fusion και οι κιθαρίστες, στην εμφάνιση του Tony McAlpine, που δεν έκανε ούτε 50 εισιτήρια…
Όσο για τη Θεσσαλονίκη, είναι ότι πιο απρόβλεπτο μπορεί να συναντήσει κανείς, αφού συναυλίες με sold out στην Αθήνα (όπως οι BOLT THROWER για παράδειγμα), στη Θεσσαλονίκη είχαν μικρή προσέλευση κι ως εκ τούτου, μεγάλη οικονομική αποτυχία/χασούρα. Βέβαια, υπήρξαν συναυλίες (λίγες και μεμονωμένες περιπτώσεις), που οι καταστάσεις είχαν αντιστραφεί (καλή προσέλευση στη Θεσ/νίκη, κακή στην Αθήνα). Τώρα που ανέφερα τη Θεσσαλονίκη, θυμήθηκα και την ακυρωμένη συναυλία των PESTILENCE στη συμπρωτεύουσα, αφού είχε δώσει 80 μόλις εισιτήρια μία μέρα πριν γίνει.
Να πούμε για τα φεστιβάλ; Χωρίς να αναφερθώ σε live που είχαν πάνω από 10.000 κόσμο και είχαν χασούρα, δεν μπορώ παρά να αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το Festival του Metal Invader με VENOM, EMPEROR, THEATRE OF TRAGEDY (όλοι τους για πρώτη φορά στην Ελλάδα), VIRGIN STEELE στα πολύ πάνω τους, ROTTING CHRIST και DEVISER, επειδή το έζησα από μέσα, τα 3.500 εισιτήρια ήταν ελάχιστα σε σχέση με το βεληνεκές των συγκροτημάτων που έπαιξαν και τη δίψα που τότε ακόμα υπήρχε για συναυλίες. Το “Rock ‘em all” που έγινε στο Γκάζι το 2008, πάλι με VENOM, ICED EARTH (σε μία από τις ελάχιστες συναυλίες της επανασύνδεσής τους με τον Barlow στα φωνητικά), MESHUGGAH για πρώτη φορά, PAIN OF SALVATION, MOONSPELL, LACUNA COIL και μάζεψε μόλις 3.000 κόσμο, δεν ήταν μία παταγώδης αποτυχία, επίσης; Κι αν νομίζετε ότι οι VENOM είναι οι μαυρόγατες, τι να πουν και οι JUDAS PRIEST, που όσες φορές έχουν έρθει, έχουν χάσει λεφτά οι διοργανωτές; Ακόμα και το εκπληκτικό line-up του Rockwave μαζί με WITHIN TEMPTATION, CAVALERA CONSPIRACY, CARCASS, OPETH, MORBID ANGEL και πολλούς άλλους, μάζεψε μετά βίας 7.000 κόσμο, περισσότερο από την εμφάνισή τους το 2010 (δύο χρόνια αργότερα) μαζί με WHITESNAKE, OPETH και FIREWIND. Πολύ περισσότερο κόσμο περίμενα και στο Rockwave με τον Ozzy και τους φίλους του (Slash, Zakk Wylde κτλ) και νομίζω το ίδιο περίμενε και ο διοργανωτής, όπως και στο Heavy By The Sea πέρυσι με τους SLAYER, DOWN και λοιπούς και φυσικά στο Rocking Athens, με τους HEAVEN AND HELL, BLIND GUARDIAN, TESTAMENT, GOJIRA. Δεν ξεχνάμε και το March Metal Day (τη μία χρονιά με MANOWAR και την άλλη με NIGHTWISH), που καταφέραμε να μας σχολιάζει όλος ο κόσμος πριν και μετά το live για διαφορετικές περιπτώσεις, που είχαν κοινό παρονομαστή την χαμηλή προσέλευση πάντως… Διαβάζοντας και τις τελευταίες γραμμές, πιθανώς να μπορείτε να καταλάβετε για ποιον λόγο δεν γίνονται πλέον καλοκαιρινά φεστιβάλ.
Κλείνοντας λοιπόν αυτό το -δυσάρεστο για μένα- κείμενο, αφού έφερα στο μυαλό μου συναυλίες που χάθηκαν χρήματα, που ακυρώθηκαν, που είχαν τραγική/απογοητευτική προσέλευση, ελπίζω κάποιοι από εσάς, που έχετε παραπονεθεί γιατί έρχονται τακτικά οι ίδιοι και οι ίδιοι ή γιατί δεν βλέπουμε καινούργια συγκροτήματα, να μπορείτε να σκεφτείτε ποιο είναι τελικά το οικονομικό ρίσκο του να φέρνεις ένα γκρουπ για πρώτη φορά και τελικά πόσο χαώδης είναι η απόσταση από το να κάνεις ένα post στο facebook σχετικά με μια συναυλία και πόσο σου αρέσει, μέχρι να πας να πάρεις τελικά εισιτήριο…
Σάκης Φράγκος
