“Energy is the key”
Οι GODSMACK, ανήκουν σ’ ένα κλειστό club, μαζί με τους METALLICA και τους LINKIN PARK εκτός των άλλων, που έχουν τρία συνεχόμενα άλμπουμ τους που ντεμπούταραν την πρώτη εβδομάδα στο #1 του Billboard. Πριν λίγες μέρες, κυκλοφόρησαν το νέο τους άλμπουμ, το “1000 hp”, οπότε το ROCK HARD, δεν έχασε την ευκαιρία να μιλήσει με τον ντράμερ του γκρουπ, τον Shannon Larkin, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μας, ακόμα και σ’ αυτή που αφορά τον διαβόητο πλέον τσακωμό τους με τους MOTLEY CRUE και συγκεκριμένα τον Nikki Sixx.
Καλησπέρα Shannon. Πριν από λίγο μιλούσα μ’ ένα φίλο και μου έλεγε ότι αλληλογραφούσε μαζί σου από την εποχή που ήσουν στους WRATHCHILD AMERICA!!!
(γέλια) Σοβαρά; (σ.σ. οι γνώστες νομίζω ότι καταλαβαίνουν για ποιον μιλάμε!!!) Πρέπει να είναι πάρα πολύ ωραία αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα.
Αν εξαιρέσεις την υπερβολική ζέστη που έχει, είναι πραγματικά καταπληκτικά. Ας πάμε όμως στις ερωτήσεις, γιατί έχουμε μόνο 15 λεπτά στη διάθεσή μας… Παρότι δεν είχατε πει κάτι επίσημα, το κενό διάστημα μετά το “The oracle” ήταν τόσο μεγάλο που μας έκανε να πιστέψουμε ότι οι GODSMACK είχαν διαλυθεί. Υπήρξε ποτέ αυτή η πιθανότητα;
Μετά το “The oracle”, περιοδεύσαμε για 1,5 χρόνο συνεχώς και βρισκόμασταν σχεδόν για 4 συνεχόμενα χρόνια μέσα σ’ ένα λεωφορείο. Επιπλέον βρισκόμασταν για 15 χρόνια μαζί και είχαμε αρχίσει να σιχαίνεται ο ένας τη μούρη του άλλου –καταλαβαίνεις με ποια έννοια το λέω… Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε ένα διάλειμμα και όταν ξαναβρεθήκαμε συνειδητοποιήσαμε ότι είμαστε αδέρφια. Όπως λέμε, ποτέ δεν ξέρεις τι έχεις, παρά μόνο αν σου λείψει. Όταν ξαναβρεθήκαμε λοιπόν, είχαμε τρομερή όρεξη, τρομερή ενέργεια στο προβάδικό μας και η μουσική μας έβγαινε αβίαστα. Είχαμε ένα συναίσθημα ότι ήμασταν τυχεροί που είχαμε ο ένας τον άλλο και ήμαστε τόσο επιτυχημένοι για τόσο χρονικό διάστημα. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσαμε να διαλυθούμε, κάτι που πιθανώς είχαν σκεφτεί τα υπόλοιπα παιδιά, με την υποσημείωση όμως ότι είχαμε κάνει όλα όσα μπορούσαμε. Η μουσική είναι αυτό που μας κράτησε, επειδή νιώθουμε ότι γινόμαστε καλύτεροι. Όσο αισθανόμαστε ότι προοδεύουμε και βελτιωνόμαστε, θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό.
Από τη στιγμή που μπήκες στο συγκρότημα στο “Faceless”, οι GODSMACK είχαν τρεις συνεχόμενους δίσκους στο #1 την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας τους, κάτι που έχουν επιτύχει ελάχιστοι καλλιτέχνες. Η αλυσίδα αυτή έσπασε με το “1000 hp”, που έφτασε στο #3 την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του. Πόσο είχατε στο μυαλό σας αυτό το ρεκόρ όταν γράφατε το δίσκο;
Τα τρία συνεχόμενα άλμπουμ στο #1, ήταν έκπληξη και για εμάς, επίσης. Δεν μοχθήσαμε γι’ αυτό. Αυτοί είναι αριθμοί, εμείς είμαστε μουσικοί και απλά προσπαθούμε να γράψουμε τα καλύτερα δυνατά τραγούδια. Αυτό που μας άρεσε με το ότι είχαμε τα τρία συνεχόμενα #1, ήταν ότι μόνο 6-7 μπάντες έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο, μεταξύ των οποίων οι METALLICA για παράδειγμα. Τώρα που βγάλαμε το δίσκο και πήγε στο #3, να σου πω την αλήθεια, πάλι είναι σαν να ήμασταν στην κορυφή, γιατί στις δύο πρώτες θέσεις βρίσκονταν ένα soundtrack και μία συλλογή με pop τραγούδια. Οπότε ήμασταν πάρα πολύ ευχαριστημένοι και με αυτό το αποτέλεσμα. Αλλά και πάλι, αυτά είναι αριθμοί. Εμείς είμαστε μουσικοί και μας νοιάζει μόνο να κρατάμε ζωντανό το rock n’ roll. Είναι πάρα πολύ δύσκολο μία hard rock μπάντα να ντεμπουτάρει στο #3, γιατί στην Αμερική η τεράστια πλειοψηφία, ασχολείται με την country μουσική, όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται αυτό.
Μιας και μιλάμε για αριθμούς, πως βλέπεις το γεγονός ότι το “Faceless” πούλησε 269.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα το 2003, το “The oracle” 117.000 αντίτυπα το 2010 και τώρα το “1000 hp”, μόλις 58.000 αντίτυπα; Αυτό δείχνει την πραγματική κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας;
Κοίτα να δεις ποια είναι η γνώμη μου. Καθαρά αριθμητικά αν το πάρεις, από το “Faceless” μέχρι τώρα, πουλήσαμε το 1/5 περίπου. Αυτό που συμβαίνει όμως τώρα, φαίνεται ξεκάθαρα σ’ αυτό που θα σου πω. Η κόρη μου, είναι 16 ετών και όταν της αρέσει ένας καλλιτέχνης πάει και κατεβάζει ένα τραγούδι της. Όταν βγει το δεύτερο single, θα αγοράσει αυτό το single, επειδή έτσι κάνουν όλοι οι συνομήλικοί της και όλα τα παιδιά στο σχολείο. Προσπαθώ να την πείσω ότι αν της αρέσει ένας καλλιτέχνης πρέπει να αγοράζει το δίσκο του, αλλά είναι αδύνατο. Έτσι λειτουργεί πλέον το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου και για να πάρεις μία πώληση δίσκου πρέπει να κατέβουν και τα 10 του τραγούδια. Κοίτα τώρα τι συμβαίνει με τους LINKIN PARK για παράδειγμα, που είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Έβγαλαν δίσκο και πούλησε μερικές δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα, ενώ πριν 10 χρόνια, πουλούσαν 5.000.000 κόπιες. Πιστεύω ότι αυτά είναι σημεία των καιρών και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να δημιουργούμε καλή μουσική. Πρέπει να γράφουμε καλή μουσική και να την αποδίδουμε όσο πιο καλά μπορούμε στις ζωντανές μας εμφανίσεις, επειδή τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό.
Έχεις δηλώσει ότι το άλμπουμ δείχνει ένα νέο πρόσωπο των GODSMACK στο πρώτο μισό του. Πως θα περιέγραφες την αλλαγή στον ήχο σας; Παρότι οι άνθρωποι θα περίμεναν μία λογική συνέχεια του “The oracle”, φαίνεται να έχετε περισσότερες ομοιότητες με τα πρώτα δύο άλμπουμ σας…
Είμαστε μουσικοί και δεν θέλουμε να κάνουμε τον ίδιο δίσκο συνεχώς για κανένα λόγο. Για το “Faceless”, πήραμε τον David Botrill στην παραγωγή και θέλαμε να κάνουμε ένα metal άλμπουμ που να είναι πολύ ακριβές. Για το “IV” πήραμε παραγωγό τον Andy Jones, επειδή θέλαμε έναν πιο bluesy ήχο. Στη συνέχεια κάναμε το ακουστικό μας άλμπουμ και για το “The oracle”, πήραμε τον Dave Fortman που έχει δουλέψει με τους SLIPKNOT, επειδή θέλαμε να κάνουμε τον πιο σκληρό δίσκο που είχαμε κάνει ποτέ. Μετά την περιοδεία που ακολούθησε, μείναμε μακριά ο ένας από τον άλλο για περισσότερο από ένα χρόνο και όταν ξαναβρεθήκαμε, συζητήσαμε για την μουσική κατεύθυνση του δίσκου και ποια θα ήταν η κατεύθυνσή μας, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη μουσική μας πρόταση. Από κοινού αποφασίσαμε ότι θα έπρεπε να στοχεύσουμε στην ενέργεια, ότι ο δίσκος θα έπρεπε να έχει πάρα πολύ μεγάλη ενέργεια, όπως στα παλιά punk rock σχήματα ή τους AC/DC και να έχει και attitude.
Η πόλη από την οποία κατάγεστε, η Βοστώνη, φαίνεται να έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στους GODSMACK, αλλά και αντίστροφα, αφού όπως έχει δηλώσει και ο Sully Erna, θέλατε με αυτόν το δίσκο να επιστρέψετε στις ρίζες της Βοστώνης. Πως αισθάνεστε που η 6η Αυγούστου είναι κι επίσημα η μέρα των GODSMACK στη Βοστώνη; Είναι αυτός ο λόγος που ονομάσατε το δίσκο “1000 hp”;
Έχει να κάνει με το κεντρικό νόημα της ενέργειας που σου έλεγα πριν. Όταν γράφτηκε το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, είχε τον τίτλο “10000 hp”, αλλά δεν ταίριαζε στο ρεφρέν, γιατί είχε περισσότερες συλλαβές απ’ όσες χρειαζόμασταν. Οπότε το κάναμε “1000 hp”. Αλλά, πάλι, δεν ξέραμε αν αυτή η ιπποδύναμη ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να βγάλει την ενέργεια που θέλαμε. Εντελώς τυχαία, δίπλα από το «αρχηγείο» μας, στη Βοστώνη, υπάρχει μία μάντρα που έχει αυτά που λέμε “monster trucks” (τα φορτηγά με τις τεράστιες ρόδες). Πήγαμε εκεί και ρωτήσαμε έναν μηχανικό, αν η ιπποδύναμη των χιλίων ίππων είναι αρκετά δυνατή κι αυτός μας έβαλε μπρος τη μηχανή από μία Μαλιμπού Σεβρολέτ του ’68, που είχε δύναμη 1004 ίππων. Εντυπωσιαστήκαμε τόσο από το αποτέλεσμα που το ηχογραφήσαμε και αυτό ακούγεται στο ξεκίνημα του κομματιού.
Δεν ακούγεται λίγο περίεργο να έχετε στον ίδιο δίσκο ένα κομμάτι που να λέγεται “Life is good” από τη μία κι άλλο ένα που να λέγεται “Fuck my life” (“F.M.L.”) από την άλλη;
Το concept του δίσκου, όπως σου είπα, είναι το attitude, εξ ου και το “Fuck my life” αλλά και η ενέργεια, εξ ου και το “1000 hp”. Όταν τελειώσαμε τη σύνθεση των κομματιών, νιώθαμε πάρα πολύ χαρούμενοι για το αποτέλεσμα που είχαμε επιτύχει, μετά από όλες τις δυσκολίες που είχαμε, εκεί που κάποιοι νόμιζαν ότι θα είχαμε διαλύσει τους GODSMACK, οπότε κάναμε ένα μεγάλο πάρτι στο στούντιο, μαζέψαμε τους φίλους μας, παραγγείλαμε πίτσες και μπύρες και παίξαμε αυτό το τραγούδι, στο οποίο τραγουδάνε όλοι μαζί στο ρεφρέν. Το “life is good”, δεν ταίριαζε θεματικά, σε καμία περίπτωση με τον δίσκο, αλλά ήταν ένα καλό τραγούδι για να μπει σαν bonus στην Ευρωπαϊκή έκδοση του δίσκου, αλλά και για να δείξει την «ελαφριά» πλευρά των GODSMACK. Όταν έρχεται ο κόσμος στις συναυλίες μας, θέλουμε να τοη κάνουμε να αισθάνεται σαν να πάει σ’ ένα μεγάλο πάρτι κι εμείς προσπαθούμε να είμαστε οι αρχηγοί του. Δεν είμαστε τύπου που καθόμαστε όλη την ώρα και σκεφτόμαστε ότι η ζωή είναι χάλια και διάφορα τέτοια…
Η άλλη πλευρά των GODSMACK, πιθανώς αποτυπώνεται με τον καυγά σας με τους MOTLEY CRUE, που πήρε σάρκα και οστά με το τραγούδι “Cryin’ like a bitch”. Το στο διάολο συνέβη τελικά σ’ εκείνη την περιοδεία που κάνατε μαζί και δεν θέλετε να δει ο ένας τον άλλο; Μάλιστα, πολύ πρόσφατα, ο Sully δήλωσε ότι δεν πρόκειται να δώσει στον Nikki Sixx την φθηνή δημοσιότητα που επιζητά…
Όλα συνέβησαν στην περιοδεία που είχαμε βγει με τους MOTLEY CRUE πριν μερικά χρόνια και ο Sully Erna με τον Nikki Sixx παρεξηγήθηκαν πάρα πολύ. Εμείς είμαστε μία metal μπάντα από τη Βοστώνη και οι MOTLEY CRUE μία glam rock μπάντα από το Los Angeles, που «μεγάλωσε» στα 80’s μ’ έναν εντελώς διαφορετικό, “rockstar” τρόπο ζωής. Η ασφάλεια backstage είναι πάρα πολύ σκληρή, δεν επιτρέπουν στις μπάντες που παίζουν μαζί τους να κάτσουν στο πλάι της σκηνής να παρακολουθήσουν τη συναυλία τους και διάφορα τέτοια. Βασικά το θέμα δημιουργήθηκε ανάμεσα στον Sully και τον Nikki Sixx. Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το συγκρότημα, ούτε τα υπόλοιπα μέλη του. Ο Tommy Lee είναι ένας φανταστικός τύπος, το ίδιο και ο Mick Mars, ενώ και με τον Vince Neil, δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Ο Nikki Sixx λοιπόν, γύριζε κι έλεγε ότι οι GODSMACK είναι χάλια και ο Sully παρεξηγήθηκε πάρα πολύ. Καλύτερα να έλεγε ότι ο τραγουδιστής τους δεν είναι καλός ή οτιδήποτε άλλο, αλλά όχι να μιλά άσχημα γενικά για τη μπάντα. Η στάση του Sixx, είναι εντελώς απαράδεκτη. Εμείς ποτέ δεν έχουμε πει κακή κουβέντα για τους MOTLEY CRUE σαν συγκρότημα. Μπορεί να μην θέλουν λοιπόν τους GODSMACK σε περιοδείες ή φεστιβάλ που παίζουν, αλλά μάλλον αυτό είναι επειδή όταν παίζαμε μαζί, πάνω από το μισό κοινό έφευγε όταν τελειώναμε εμείς…
(κάπου εδώ πετάχτηκε η κοπέλα από την εταιρία, για να μας πει ότι έχουμε μόλις μία ερώτηση ακόμα). Έχεις παίξει μία φορά live με τους BLACK SABBATH όταν ο Mike Bordin ήταν άρρωστος, το 1997. Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να κάνεις audition για τους BLACK SABBATH όταν έφυγε από τη μπάντα ο Bill Ward;
Όχι μωρέ… Είμαι πολύ καλός φίλος με τον Rob Trujillo, που τότε έπαιζε στους SUICIDAL TENDENCIES και μόλις είχε πάρει τη δουλειά με το γκρουπ του Ozzy Osbourne. Επίσης, ο Mike Bordin, που είναι κι αυτός πολύ καλός μου φίλος, είχε πάρει προσωρινά τη θέση του Bill Ward, που τότε δεν ήταν και πολύ καλά στην υγεία του, αλλά έπαιζε και στους FAITH NO MORE. Κάποια στιγμή λοιπόν, προέκυψε ένα έκτακτο live των FAITH NO MORE, σε ημερομηνία που ήταν και συναυλία των BLACK SABBATH, οπότε έπρεπε να βρουν αντικαταστάτη του Bordin. Ο Rob Trujillo λοιπόν, πήρε τηλέφωνο τη Sharon Osbourne και της είπε ότι είχε τον αντικαταστάτη. Η Sharon με πήρε τηλέφωνο, με ρώτησε αν ήθελα και μπορούσα να παίξω με τους BLACK SABBATH και φυσικά δέχτηκα. Αυτή, μαζί με το ότι παίζω για τους GODSAMCK, είναι η μεγαλύτερη στιγμή της μουσικής μου καριέρας μέχρι τώρα. Όταν ήμουν παιδί, άκουγα φανατικά BLACK SABBATH, άναβα κεριά, έβαζα τη βελόνα στο πικάπ και χανόμουν με τη μουσική τους. Και ξαφνικά, βρέθηκα να παίζω ντραμς με αυτούς 20 χρόνια αργότερα.
Αυτά από μένα. Δεν έχουμε άλλο χρόνο, φοβάμαι. Καλή τύχη με τους GODSMACK, αλλά και με τη blues μπάντα σου, τους BLUES CROSS BAND, που σήμερα (σ.σ. 20/8) κυκλοφορήσατε και το νέο σας video clip. Αν δεν κάνω λάθος, έχεις δηλώσει ότι όταν φτάσεις 60, θα παίζεις blues με αυτό το γκρουπ.
Ναι, ελπίζω να συμβεί αυτό κι ελπίζω να κυκλοφορήσει σύντομα και στην Ελλάδα όταν κλείσουμε διεθνές συμβόλαιο. Θέλω πάρα πολύ να έρθω στη χώρα σου. Έχω ιδιαίτερη εκτίμηση στην Ελλάδα και είναι από τις ελάχιστες χώρες που δεν έχω πάει. Ελπίζω να έχουμε αρκετούς οπαδούς εκεί και να παίξουμε συναυλία, αλλιώς με βλέπω να έρχομαι για διακοπές.
Σάκης Φράγκος
www.godsmack.com
Δισκογραφία:
“Godsmack” (1998)
“Awake” (2000)
“Faceless” (2003)
“IV” (2006)
“The oracle” (2010)
“1000 hp” (2014)
Line-up:
Sully Erna – φωνητικά, ρυθμική κιθάρα
Robbie Merrill – μπάσο
Tony Rombola – lead κιθάρα
Shannon Larkin – ντραμς
