Το λονδρέζικο κουαρτέτο των MESSENGER, είναι ένα ακόμη από τα πάμπολλα underground σχήματα, που μέσα από τη μουσική του, προσπαθεί να δώσει νέα πνοή στην πάλαι ποτέ δοξασμένη prog σκηνή της Γηραιάς Αλβιόνας. Δημιουργήθηκαν το 2012 και έκτοτε έχουν πραγματοποιήσει αρκετές εμφανίσεις στην πόλη καταγωγής τους, ενώ έχουν καταγράψει και παρουσίες σε φεστιβάλ όπως το φετινό βρετανικό SONISPHERE.
Οι ίδιοι περιγράφουν τη μουσική τους κατεύθυνση ως “κοσμική ωδή στις δυνάμεις της φύσης και τον αναπόφευκτο κύκλο της ζωής”. Η πραγματικότητα αυτή, αποτυπώνεται με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο στο ντεμπούτο τους, “Illusory blues”. Οι αιθέριες και άκρως ταξιδιάρικες μελωδίες, που δε διστάζουν να φλερτάρουν επίμονα με το folk όσο και με το καθαρόαιμο rock των 70s, όπως επίσης και η παρουσία μίας βελούδινης ατμόσφαιρας στα όρια του ρομαντικού, συνιστούν τα κατεξοχήν σημεία αναφοράς, με τις φωνές των Khaled Lowe και Barnaby Maddick να χρωματίζουν άψογα όλες τις αρμονίες και τα ρυθμικά μέρη του δίσκου, χωρίς ευτυχώς να προσπαθούν να μιμηθούν σε βαθμό αηδίας μερικές από τις αλαβάστρινες χροιές του είδους.
Στην αντίπερα όχθη, οι κιθάρες είναι απόλυτα εναρμονισμένες με το συγκεκριμένο μοτίβο, καθώς και με το γενικότερο αργόσυρτο, πλην όμως δίχως υπέρμετρες heavy εξάρσεις, tempo του δίσκου, συνενώνοντας τη λατρεία τους για την ψυχεδέλεια των PINK FLOYD και YES με την πιο μοντέρνα prog αισθητική συγκροτημάτων σαν τους ANATHEMA, TEA PARTY και PORCUPINE TREE. Εξάλλου, συνθέσεις σαν τα συναισθηματικά φορτισμένα “Somniloquist” και “The perpetual glow of a setting sun”, όχι μόνο αντανακλούν το εν λόγω χαρμάνι επιρροών, αλλά συνοψίζουν στην εντέλεια το μουσικό πνεύμα του “Illusory blues”. Αν έπρεπε πάντως να διαλέξω ένα κομμάτι που πραγματικά κάνει την διαφορά, αυτό θα ήταν σίγουρα το “Midnight”, το οποίο είναι και το μοναδικό όπου οι κιθάρες φορτσάρουν λιγάκι παραπάνω και το rhythm section της μπάντας υποδηλώνει τόσο έντονα την παρουσία και το ταλέντο του.
Εν κατακλείδι, το “Illusory blues”, είναι ένα ισορροπημένο, έντεχνα δομημένο και πλούσιο σε συναισθηματισμό prog άλμπουμ. Δεν ξέρω αν αυτό αρκεί για να εξασφαλίσει στους MESSENGER μια σεβαστή θέση στον αχανέστατο και παρανοϊκά πλασμένο κόσμο του προοδευτικού rock, ωστόσο, συνιστά δεδομένα ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα που σε γεμίζει μόνο με αισιοδοξία και προσδοκίες για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν στη συνέχεια.
7 / 10
Πάνος Δρόλιας