Η αγάπη των ANATHEMA για το ελληνικό κοινό και το αντίστροφο είναι πλέον μια κοινή παραδοχή στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Για μία ακόμη λοιπόν φορά, οι αγαπημένοι μελαγχολικοί Εγγλέζοι επισκέπτονται τη χώρα μας, αυτή τη φορά ξεκινώντας την περιοδεία τους για το νέο τους δίσκο “Distant satellites”. Και ομολογώ πως η συγκεκριμένη φορά ήταν μια συναυλία-πρόκληση για τους ίδιους σε σχέση με τις απαιτήσεις του κοινού τους. Παρότι αποτελώ πιστή ακόλουθός τους σε κάθε κομμάτι της καριέρας τους, θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν αντικειμενική στην απόδοση τους το περασμένο Σαββατόβραδο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο συναυλιακός χώρος του Stage Volume One ήταν οριακά γεμάτος. Η απουσία support σχήματος ενέτεινε την αγωνία του κόσμου που, με μόλις 10 λεπτά καθυστέρηση του ανακοινωθέντος προγράμματος, σύντομα ανταμείφθηκε όταν οι Anathema ανέβηκαν καταχειροκροτούμενοι στη σκηνή υπό τους ήχους των “The lost song part 1” και “The lost song part 2”. Η ενέργειά τους ήταν ευδιάκριτη από την αρχή του show, ίσως ευνοϊκός παράγοντας να ήταν και το γεγονός ότι μόλις είχε ξεκινήσει η περιοδεία τους. Αν και αρχικά παρατηρήθηκαν κάποια προβλήματα στον ήχο, σύντομα διορθώθηκαν και όλα κύλησαν ομαλά μέχρι το τέλος της βραδιάς.
Μετά τους απαραίτητους εισαγωγικούς χαιρετισμούς των ANATHEMA, το setlist προχώρησε σε δύο άλλα «διπλά» θα λέγαμε κομμάτια τους, “”Untouchable part 1” και “Untouchable part 2” από τον προηγούμενό τους δίσκο. Όπως φαίνεται, η χημεία, η απόλυτη αυτή αρμονία των φωνών της Lee Douglas και του Vincent Cavanagh ανεβαίνουν ένα σκαλί περισσότερο σε κάθε συναυλία που τους βλέπω, και τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι ενδεικτικά αυτής της ιδιότητας. Σ’ ένα ιδανικό σκηνικό ίσως για τους ANATHEMA, ένας κλειστός χώρος με θέα τον ουρανό και κόσμο να τους απολαμβάνει από τρεις ορόφους, κλίμα έντονα φορτισμένο με τον απαραίτητο ρομαντισμό που προβάλλει τώρα τελευταία η μουσική τους, πηγαίνουμε λίγο ακόμη πιο πίσω με το πανέμορφο “Thin air”, αλλά και με την πρώτη ζωντανή εκτέλεση του επίσης καινούριου “Ariel”. Οι ANATHEMA δείχνουν να βρίσκονται σε φόρμα και ο καθένας να δίνει τη δική του ιδιαίτερη νότα στη σκηνική τους παρουσία, με αποκορύφωμα τα ξεσπάσματα του Vincent πάνω στην κιθάρα του στα πιο έντονα σημεία των κομματιών. Πιστοί για αρκετή ώρα στην alternative στροφή τους μετά το 2010, επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε κομμάτια των τριών τελευταίων δίσκων, μερικά από τα οποία το πανέμορφο και 
αρκετά παρελθοντολάγνο “Anathema”, την εκτέλεση του “Universal” με τη Lee Douglas πλέον στα φωνητικά, το “Closer” με τους ηλεκτρονικούς παραμορφωμένους ήχους του. Αποκορύφωμα βέβαια όλου αυτού του συναισθηματικού κορεσμού δεν είναι άλλο από το “A natural disaster”, σπαρακτικό και συγκινητικό ακόμη και την εκατοστή τέταρτη φορά που το ακούς… Γι’ αυτή την εβδομάδα.
Ακολουθεί ένα σύντομο διάλλειμα με τον Daniel να μένει μόνος του στη σκηνή για την κλασική πλέον ακουστική απόδοση του “Are you there”, ακολουθούμενο από την Lee Douglas να αφήνει την ψυχή της για ακόμη μια φορά στο σύντομο μα συγκλονιστικό “Parisienne moonlight”.
Κάπου εκεί όμως η Lee μας χαιρετάει, και όλο το Stage αρχίζει να χορεύει στο ρυθμό του “Deep”, σηματοδοτώντας την αλλαγή σε παλαιότερα κομμάτια της δισκογραφίας των ANATHEMA. H ατμόσφαιρα έντονα φορτισμένη από τα τραγούδια, τους αναπτήρες, τα μικρά φώτα και άλλα τόσα, ελαφρύνεται λίγο από την ειλικρινέστατη ευχή του Daniel προς τους αδερφούς του για χρόνια πολλά, και από την ακόλουθη απόκριση του κοινού – και μάλιστα μετά από απαίτηση του Vincent, στα ελληνικά! Κάπου εκεί όμως έρχεται το “One last goodbye” για να μας επαναφέρει στην προηγούμενη κατάσταση, κι ακόμη λίγο πιο μέσα στη συναισθηματική δίνη της βραδιάς. Ο κόσμος δε σταμάτησε να τραγουδάει ούτε την αλλαγή της νότας από το κουπλέ στο ρεφρέν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή ο Vincent να παρατάει τελείως το μικρόφωνο, κι από κάτω να μην ακούγεται η παραμικρή παραφωνία, και να μην έχει μείνει καμία τρίχα ανεπηρέαστη από την κατάσταση. Και ασφαλώς, πως αλλιώς θα μπορούσε να κλείσει η οποιαδήποτε συναυλία των ANATHEMA χωρίς το “Fragile dreams”; Έτσι κι έγινε, με ένα jamming που βασίστηκε στο “Shine on you crazy diamond” των PINK FLOYD και μετατράπηκε σε “Fragile dreams”, αφήνοντάς τους να αποχωρήσουν μέσα στα χειροκροτήματα, μετά από δύο ώρες και λίγα λεπτά ακόμη.
Και κάπου εδώ τίθεται το ερώτημα του για ποιο λόγο θα έρθει κάποιος να παρακολουθήσει τους ANATHEMA το 2014. Σαφώς, η επιμονή στην επιστροφή στις ρίζες που μπορεί να έχει ένας οπαδός είναι δικαιολογημένες, αλλά βρίσκεσαι απέναντι σε ένα συγκρότημα που έχει κάνει 3 στροφές 180 μοιρών στην καριέρα του, κι έχει σημειώσει θεαματικές επιδόσεις και στις 3. Δίδαξε τον μεταλλά ότι η μελωδία μπορεί να είναι πράγμα καλό, ότι το συναίσθημα είναι αποδεκτό. Η αποδοχή του ότι πλέον παίζουν αυτού του είδους τη μουσική, είναι απαραίτητη για να απολαύσει κανείς αυτό που κάνουν, πάντα στην περίπτωση που του αρέσει η τωρινή τους δουλειά, όχι μόνο και μόνο επειδή φέρει την ταμπέλα ANATHEMA. Πιστεύω ότι κάθε προσδοκία old school setlist που δεν βρίσκεται στα πλαίσια κάποιας επετειακής περιοδείας είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου για το συγκεκριμένο συγκρότημα, καλώς ή κακώς. Το δικό μου παράπονο είναι ότι, παρότι αγαπάω τη δουλειά τους ακόμη και τώρα – πάντα είχα άλλωστε μια αγάπη στον Alternative χώρο – οι ΑΝΑΤΗΕΜΑ δεν αξιοποιούν το πλήρες των νέων δυνατοτήτων τους. Τα τελευταία χρόνια έχουν γράψει πολλά απίστευτα κομμάτια, επιλέγουν όμως από κάθε δίσκο να εκτελούν πολύ συγκεκριμένα από αυτά, χωρίς να δίνουν στους εαυτούς τους αλλά και σε εμάς την ευκαιρία να ζήσουμε ζωντανά μια καινούρια εμπειρία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι από το προηγούμενό τους, ακουστικό show, το μόνο που άλλαξε ήταν η προσθήκη κομματιών από τον καινούριο δίσκο.
Παρ’ όλα αυτά, η αντικειμενική αλήθεια είναι ότι οι ANATHEMA είναι ακόμη μια μπάντα που ξέρει να παθιάζεται, να αγαπά τη μουσική της και το κοινό της και να μη ντρέπεται να το δείξει. Η εκτέλεση των κομματιών τους είναι πάντα άψογη και τεχνικά και συναισθηματικά. Κι ακόμη παραπάνω, έχουν ένα κοινό τόσο αφοσιωμένο, που ήταν σε θέση να βαρέσει συγχρονισμένα παλαμάκια (ναι, εδώ στην Αθήνα έγινε αυτό) να τραγουδήσει σε κάθε στιγμή της συναυλίας και να ανταποκριθεί σε κάθε τους επιταγή με έναν όμορφο διάλογο. Είτε λάτρευες λοιπόν από τα πάντα τους ANATHEMA κι εκτιμάς ακόμη το έργο τους, είτε τους άκουσες πρόσφατα και σου αρέσει αυτό που ακούς (πια) είναι ένα συγκρότημα που αξίζει να το δεις, να το ξαναδείς, και να το χαίρεσαι μέχρι που πια θα έχεις χάσει το μέτρημα από τις όμορφες στιγμές που θα έχεις περάσει μαζί τους.
Setlist:
The lost song, part 1
The lost song, part 2
Untouchable, part 1
Untouchable, part 2
Thin air
Ariel
The lost song, part 3
Anathema
The storm before the calm
A simple mistake
Universal
Closer
A natural disaster
Distant satellites
Are you there? (acoustic)
Parisienne moonlight
Deep
One last goodbye
Fragile dreams
Ειρήνη Τάτση
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
