Περίπου ένα χρόνο νωρίτερα, όταν πρωτοέμαθα για την έναρξη των διεργασιών για την νέα δουλειά των TESLA ενθουσιάστηκα. Από το περασμένο φθινόπωρο ενοχλούσα τον φίλτατο αρχισυντάκτη για να μου στείλει το δείγμα μόλις καταφτάσει.
Πώς λοιπόν, φτάσαμε 3 μήνες μετά την κυκλοφορία για να παρουσιάσουμε την νέα δισκογραφική απόπειρα των παλαίμαχων Αμερικάνων; Εκτός από κάποια προσωπικά θέματα που με καθυστέρησαν, πρέπει να παραδεχτώ πως ακούω το “Simplicity” από τον Μάιο και πάλι δυσκολεύομαι να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου. Δεν μου συμβαίνει συχνά.
Όπως και άλλοι (EUROPE, STRYPER, WINGER, κλπ) οι TESLA, στην δισκογραφική επάνοδό τους, εμφανίστηκαν πιο μοντέρνοι και παραδέχομαι πως λάτρεψα ακόμη και αυτή την πιο σύγχρονη μορφή τους. Όταν όμως αποκάλυψαν πως το νέο άλμπουμ θα είναι μια επιστροφή στις ρίζες τους, δεν μπορώ να κρύψω πως χάρηκα. Η αλήθεια είναι όμως πως οι ρίζες που σκάλισαν, έφτασαν ακόμα πιο βαθιά απ’ ότι το δισκογραφικό τους παρελθόν κι έτσι το “Simplicity”, όπως φανερώνει και ο τίτλος, είναι μια στροφή πιο… επίπεδη.
Δυσκολεύτηκα λοιπόν να χορτάσω το άλμπουμ και ακόμα και σήμερα, πρέπει να παραδεχτώ πως δεν φτάνει ούτε το “Into the now” στο δικό μου γούστο. Υπάρχουν υπέροχα κομμάτια όπως τα “MP3”, “Ricochet” και “So divine…” ενώ το επίσης ανεβασμένο “Break of dawn” μου θύμισε κάτι από τα παλιά, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του “Simplicity” παραείναι… απλοϊκό!
Υπάρχουν υπερβολικά πολλά αργόσυρτα κομμάτια, από τα οποία ξεχωρίζει μόνο το συναισθηματικά φορτισμένο “Honestly”. Ίσως να φταίει στην ροή του άλμπουμ πως χωρέσανε 14 νέες συνθέσεις, ενώ θα μπορούσαν να μας ικανοποιήσουν περισσότερο με 8. Και πάλι όμως, λείπει η σπίθα που θα εκτινάξει το “Simplicity”. Μπορώ να ρίξω το φταίξιμο και στον παραγωγό, αφού η επιλογή του Tom Zutaut, μάλλον άτυχη μπορεί να χαρακτηριστεί. Βέβαια, αν η κατεύθυνση που του έδωσαν είναι της… απλότητας, τότε πώς να μην ακολουθήσει κι αυτός;
Αν και το καλύτερο μέρος του δίσκου είναι το πρώτο μισό, πρέπει να αναφερθώ σε δυο αξιόλογα τραγούδια που βρίσκονται στο τέλος, το “Time bomb” με το βαρύ ριφ και το εξίσου μοντέρνο “Sympathy”, που εν μέρη φανερώνει κάποιους δεσμούς με το πιο πρόσφατο “Forevermore” και ίσως λιγότερο με το “Into the now” (άλλωστε έχουν περάσει και 10 χρόνια).
Λατρεύω την μπάντα και για μένα δεν έχει βγάλει κακό δίσκο αλλά η έβδομη δισκογραφική της απόπειρα, δεν ακουμπά το συνθετικό ζενίθ της. Ο Jeff Keith (ή η μετενσάρκωση του Steven Tyler), είναι κι αυτός απλός στην ερμηνεία του. Δύσκολα λοιπόν περνά το μέτριο μια τέτοια δουλειά. Είναι δύσκολο για μένα να σας πω, οτι μπορείτε να παραβλέψετε έναν δίσκο των TESLA, αλλά πιο δύσκολο θα έπρεπε να είναι και για τους ίδιους να τον κυκλοφορήσουν. Δουλέψτε το ρε παιδιά. Αφού ξέρετε τι θέλουμε από εσάς.
6 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
