Μπαίνω στη σελίδα του δίσκου στο metal archives και βλέπω στο πρώτο review 45% και τίτλο “DEAFHEAVEN DOOM – TELL YOUR NON METAL FRIENDS”. Δεν ξέρω τί στο καλό συμβαίνει και ο καθένας σπεύδει να βαφτίσει hipster ή δεν ξέρω εγώ τι κάποια μουσική επειδή έτυχε να έχει προβολή και καλή αποδοχή και από τον non metal τύπο (Pitchfork π.χ) με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και είναι βασικά και απορίας άξιο που οι “τυφλοί” ακόλουθοι τέτοιων μέσων/μόδας ασχολούνται και “γουστάρουν” τέτοιες δύσκολες metal μουσικές. Kαι άντε πες το “Sunbather” αν και πολύ απαιτητικό και αφιλόξενο σαν άκουσμα είχε μία απήχηση γιατί έμπλεκε shoegaze μέσα στο black metal του. Η περίπτωσή μας εδώ είναι doom και metal μέχρι το κόκαλο και αρκετά παραδοσιακό μάλιστα, χωρίς να μένει βέβαια κολλημένο στο παρελθόν. Όπως και να έχει οι PALLBEARER φαίνεται να μην χαμπαριάζουν από όλα αυτά και πιστοί στο είδος τους και όπως θα έκανε η μέση traditional doom metal μπάντα, βγάζει κατά βάση τον ίδιο -περίπου- δίσκο με τις απαραίτητες προσθήκες και διαφοροποιήσεις. Οι φίλοι του ήχου βέβαια ήταν υποψιασμένοι για κάτι τέτοιο (δεν θα περίμεναν να το γυρίσουν σε post metal π.χ.) οπότε το γεγονός δεν ενοχλεί καθόλου.
Οι Αμερικανοί λοιπόν συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το προ διετίας “Sorrow And Extinction” και κυκλοφορούν τη λογική του συνέχεια, δείχνοντας ότι αποτελούν ίσως την καλύτερη περίπτωση doom metal μπάντας των τελευταίων ετών, με δύο δίσκους που βάσει ποιότητας θα πρέπει να μνημονεύονται ακόμα και σε βάθος χρόνου. Σε σχέση με τον προκάτοχό του, το “Foundations Of Burden” μπορεί να υστερεί εξ ορισμού δεδομένου ότι του λείπει το στοιχείο της έκπληξης, (το ντεμπούτο άφησε αρκετό ανυποψίαστο κοσμάκη με το στόμα ανοιχτό) αλλά έχει άλλα που αναπληρώνουν. Μεγαλύτερο σε διάρκεια, (δεν κουράζει ούτε δευτερόλεπτο όσο δύσκολο κι αν είναι κάτι τέτοιο), συνδετικό, ambient κομμάτι, μεγαλύτερο βάθος και ποικιλία στις ενορχηστρώσεις, πιο δουλεμένα και σταθερά φωνητικά, μέχρι και σημείο που “ροκάρει”. Kατά τ’ άλλα η μπάντα έχει γράψει και πάλι μελωδιάρες, με τη lead κιθάρα να κάνει τον εσωτερικό σου κόσμο ό,τι θέλει, ενώ σε σημεία μάλιστα παίζει καθαρό επικό metal θυμίζοντας ATLANTEAN KODEX και BATHORY και προφανώς γουστάρουμε. Το συναισθήματα που δεσπόζουν ασφαλώς και είναι πεσιμιστικά και μελαγχολικά με τίτλους και στίχους που τα λένε όλα από μόνα τους, εκτός από τις σπαρακτικές μελωδίες. Ωστόσο δεν πρόκειται για μαυρίλα χωρίς ίχνος φωτός στο τέλος του τούνελ, κάτι που πιστοποιείται με μερικές εναλλαγές συγχορδιών αντίστοιχης συναισθηματικής δυναμικής. Δεν θα σκεφτείτε να κόψετε τις φλέβες σας δηλαδή.
Προσδοκίες σαφώς και υπήρχαν (και μάλιστα υψηλές,) από το δεύτερο πόνημα των PALLBEARER αλλά προσωπικά όχι μόνο είμαι εντελώς καλυμμένος αλλά θεωρώ ότι η μπάντα κατάφερε κάτι εξαιρετικά δύσκολο για τις υπάρχουσες συνθήκες. Να κυκλοφορήσει δίσκο σε όμοια μουσικά χνάρια με το ντεμπούτο που όχι μόνο στέκεται στα ίδια επίπεδα με αυτό αλλά ίσως και να το ξεπερνάει. Κάτι τέτοιο θα το δείξει και ο χρόνος, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση κάτι τέτοιο. Ο κομβικής σημασίας τρίτος τους δίσκος, αν και όποτε έρθει, μπορεί και να τους εκτοξεύσει δίπλα στα κλασικά ονόματα του είδους.
8 / 10
Νίκος Χασούρας
