Δεν είναι μυστικό, πως τα πιο παράξενα, τα πιο τρελά μυαλά ή, αν θέλετε, οι πιο εκκεντρικοί χαρακτήρες, μπορούν να μας χαρίσουν μοναδική μουσική, ανεξαρτήτως είδους. Ένας από αυτούς είναι και ο Blake Judd, για τον οποίο αν θα του αφιέρωνα ένα τραγούδι, θα ήταν το “The one you love to hate” από Halford και Dickinson. Οι NACHTMYSTIUM, είναι ο ορισμός της μπάντας που διχάζει, είτε μουσικά, είτε με τα τερτίπια του ιθύνοντα νου τους. Το κύκνειο άσμα των Αμερικάνων (γιατί ο Judd δήλωσε πως η μπάντα μπαίνει στον πάγο), “The world we left behind”, που κυκλοφόρησαν τον περασμένο Αύγουστο, δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα, αφού και αυτό θα βάλει κόσμο να “τσακωθεί”!
Χωρίς πολλά λόγια, ο δίσκος θα μπορούσε να πει κανείς, ότι είναι μια συλλογή από τραγούδια, από όλη την 14-χρονη καριέρα της μπάντας. Και αυτό, γιατί και στη μία ώρα του δίσκου, θα αναγνωρίσετε στοιχεία απο όλη τη δισκογραφία τους. Με την ειδοποιό διαφορά όμως, ότι είναι πιο catchy, παρά experimental, με τη ψυχεδέλεια να βρίσκεται πάντα εκεί.
Ο δίσκος μας συστήνεται με το intro “Intrusion” (λατρεύω!), με τη lead να σκίζει την ησυχία και τα thrash/groove riffs να παίρνουν σειρά σαν καταιγίδα. Εκεί που περιμένεις να ακούσεις κάτι βαρύγδουπο, το “Fireheart”, σε απόλυτη «χορευτική» διάθεση, σε κάνει να χοροπηδάς, όντας σίγουρα το πιο «εμπορικό» του δίσκου. Δεν είναι το μόνο κομμάτι σε αυτό το ύφος, αφού και το “On the other side” (όχι τόσο χαρούμενο) είναι αρκετά γκρουβάτο, με μια χαρακτηριστική lead κιθάρα. Στα “Into the endless abyss”, “Tear you down” και το ομώνυμο, θα ακούσετε την πιο ψυχεδελική πλευρά τους, με τα φωνητικά και τα ηλεκτρονικά σημεία να δίνουν αυτόν το χαρακτήρα στα κομμάτια. To “Voyager”, ίσως είναι το πιο «καθαρό» black metal τραγούδι που έχουμε να ακούσουμε εδώ και πολλά χρόνια από τη μπάντα. Αυτό όμως που σίγουρα θα διχάσει, είναι το πεσιμιστικό, μουσικά και στιχουργικά, “In the absence of existence”, το οποίο άνετα θα μπορούσε να κατηγοριοποιηθεί ως Σουηδικό death/doom. Ίσως και αυτό να είναι η μεγάλη μου αδυναμία. Σίγουρα κάτι που δε περίμενα από τους Αμερικάνους. Το τραγούδι που κλείνει τον δίσκο (ίσως και το πιο ταιριαστό για αυτό), αλλά μάλλον και την καριέρα της μπάντας, είναι το “Epitaph for a dying star”. Πιο γάντι τίτλο δε μπορούσε να έχει! Τα γυναικεία φωνητικά, σαν chorus, κάνουν το τραγούδι πολύ ιδιαίτερο.
Διαφωνείτε ή συμφωνείτε, κερνάω κολοκυθόπιτα! Συνηθισμένο φαγητό άλλωστε για τις δουλειές των NACHTMYSTIUM. Προσωπικά θεωρώ ότι μας άφησαν με έναν πολύ καλό δίσκο, που σίγουρα ταιριάζει στην αμφιλεγόμενη ιστορία της μπάντας. Εμένα πάντως θα μου λείψουν από κάθε άποψη και θα ήθελα να το ξανασκεφτούν… Αλλά ΟΚ, μη γίνουν και SCORPIONS!
8 / 10
Γιώργος Δρογγίτης
Υ.Γ. Υπάρχει καλύτερος στίχος αποχωρισμού σαν και αυτόν: “To escape… To transcend…
This ends here in peace”
