Οι τακτικοί αναγνώστες, εδώ και μία εικοσαετία περίπου, γνωρίζουν πάνω-κάτω την υπερβολική μου αγάπη για το ιδίωμα του prog rock/metal και για καλλιτέχνες όπως ο Mike Portnoy, ο Neal Morse κτλ. Λογικό είναι να αδημονώ λοιπόν για σπουδαίες κυκλοφορίες αυτού του είδους, πόσο μάλλον όταν εμπεριέχουν μερικούς από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες.
Οι FLYING COLORS είναι ένα σχήμα που έμεινε μάλλον στα ψιλά (δεν προωθήθηκε όπως έπρεπε, δεν ήταν ικανό να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις που είχαμε ή και τα δύο μαζί), παρότι εμπεριέχει την αφρόκρεμα των μουσικών της prog rock: Mike Portnoy (THE WINERY DOGS, ex-DREAM THEATER), Neal Morse (TRANSATLANTIC, ex-SPOCK’S BEARD), Steve Morse (DEEP PURPLE, ex- KANSAS), Dave LaRue (DIXIE DREGS, Joe Satriani, Steve Vai), με τον Casey McPherson (ALPHA REV) στα φωνητικά (η παρουσίαση εκείνου του δίσκου εδώ). Το θέμα μου, λοιπόν, με το “Flying colors”, ξεκινούσε με το ότι όλος ο δίσκος γράφτηκε ύστερα από ένα γιγαντιαίο τζαμάρισμα μίας εβδομάδας. Θεωρώ ότι είναι παντελώς αδύνατο, ακόμα και για μουσικούς του βεληνεκούς των συμμετεχόντων στους FLYING COLORS, να πετύχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, σε τόσο λίγο χρόνο. Έτσι, στα αυτιά μου άκουγα ένα συνονθύλευμα από καλές έως πολύ καλές συνθέσεις, χωρίς όμως καμία συνοχή μεταξύ τους, που μου έδειχνε ότι απλά ο καθένας έβαζε μέσα τις επιρροές του, αλλού πιο pop, αλλού πιο prog, αλλού πιο classic, αλλού πιο μοντέρνο, αλλού πιο hard rock… Αυτή τη φορά, εστίασαν στο πρόβλημα του ντεμπούτου και αποφάσισαν να δουλέψουν γύρω στον 1,5 χρόνο πάνω στις συνθέσεις, σε τέσσερα διαφορετικά sessions. Το αποτέλεσμα; Σαφώς καλύτερο! Πλέον υπάρχει πολύ μεγαλύτερη συνοχή και μία σαφής μουσική κατεύθυνση προς την πιο προοδευτική πλευρά της μουσικής, χωρίς να αφήνουμε πίσω τα pop στοιχεία και φυσικά το ίδιο βιρτουόζικο παίξιμο, που σε συνθέσεις όπως τα δαιδαλώδη “Open your eyes” και “Cosmic symphony” που ανοίγουν και κλείνουν το δίσκο αντίστοιχα, βγάζει μάτια…
Στον ήχο είναι ο βετεράνος του χώρου, Peter Collins, του οποίου η εμπειρία με γκρουπ όπως οι RUSH, QUEENSRYCHE, Elton John, δίνει μία εκπληκτική ευκρίνεια στον ήχο (ιδιαίτερα το μπάσο του LaRue, τσακίζει κόκαλα). Το τελικό αποτέλεσμα, μου ηχεί σαν μία μοντέρνα εκδοχή μιας πιο «παλιομοδίτικης» μουσικής. Τόσο παλιό όσο και φρέσκο. Πολύ δυνατό χαρτί στη μπάντα, είναι ο τραγουδιστής της, όσο και να φαίνεται περίεργο, μέσα σ’ ένα γαλαξία αστέρων. Η pop χροιά του Casey McPherson, είναι αυτή που διαφοροποιεί τους FLYING COLORS από τα υπόλοιπα prog rock σχήματα και δίνει μία διαφορετική δυναμική και άλλη διάσταση στον ήχο του γκρουπ, ακόμα και στην πιο “folk” στιγμή του, το “One love forever”. Αυτή τη φορά οι επιρροές από BEATLES είναι λιγότερες (κάτι που επιβεβαιώνει ότι ο Neal Morse δεν ήταν ο σχεδόν αποκλειστικός συνθέτης), ενώ έχω την εντύπωση ότι στο “Peaceful harbor” με τα γυναικεία φωνητικά, προσπάθησαν να κάνουν κάτι που είχαν κάνει με ασύλληπτη επιτυχία οι DREAM THEATER στο “The spirit carries on”…
Προσωπικό κόλλημα, το πρώτο video clip, το “Mask machine”, το εναρκτήριο “Open your eyes”, που είναι βγαλμένο από τις κορυφαίες στιγμές των SPOCK’S BEARD, αλλά και το “Bombs away” (δηλαδή τα τρία πρώτα τραγούδια του δίσκου!!!). Μέσα σ’ έναν καταιγισμό νέων κυκλοφοριών τις τελευταίες μέρες, μερικές από τις οποίες είναι πολύ καλές, οι FLYING COLORS, έχουν μονοπωλήσει τα ακούσματά μου, ίσως και σε βάρος άλλων δίσκων που να άξιζαν κάτι καλύτερο. Τι να κάνουμε όμως. Πάθη είναι αυτά, δεν ξεπερνιούνται εύκολα…
8.5/10
Σάκης Φράγκος
Υ.Γ. Πόσο «προοδευτικό» είναι πια κάθε δίσκος που παίζει ο Portnoy να ξεκινά και να τελειώνει μ’ ένα δεκάλεπτο τραγούδι; Μιλάμε για μία μανιέρα που άπαξ και την ξεκίνησε, δεν την αλλάζει με τίποτα…
