Ποιός αγνόησε τους SIXX:A.M. και τις δυο πρώτες τους δουλειές; Το “The heroin diaries” ήταν ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ για τον ηγέτη των MOTLEY CRUE, αφού ουσιαστικά ήταν η αυτοβιογραφία του, με πολλές ζωηρά περιγραφόμενες αλήθειες. Το να γράψει το βιβλίο και να το κυκλοφορήσει μαζί με το άλμπουμ, ήταν μια καθαρτική εμπειρία που τον προέτρεψε να κάνει και το δεύτερο “This is gonna hurt”. Λιγότερο προσωπικοί στίχοι, αλλά με την παρουσίαση μια άλλης καλλιτεχνικής του ανησυχίας, αυτή της φωτογραφίας.
Για όσους γνωρίζουν μουσικά τα παραπάνω, είναι πολύ εύκολο να παρουσιάσω το “Modern vintage”, αφού πρόκειται για μια φυσική εξέλιξη των προκατόχων. Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ είναι πιο εύθυμο και πιο ευθύ. Δεν έχει την σκοτεινή πλευρά των πρώτων δυο, κάτι που με ωθεί στο να πιστεύω πως επιδιώκουν να ακουστούν περισσότερο στο ραδιόφωνο στις ΗΠΑ. Εκεί που ακόμη το ραδιόφωνο έχει κάποια ανταπόκριση. Το λέω αυτό γιατί η προσέγγιση σε NICKELBACK και MUSE είναι πιο εμφανής από ποτέ.
Παρόλα αυτά, η μουσική των SIXX:A.M. είναι ιδιαίτερη και το μυστικό βρίσκεται στην εμπειρία των μελών της στην μουσική βιομηχανία. Ως πραγματικοί rock stars, αφουγκράζονται το παρόν, αλλά το προβάλλουν μέσα από το δικό τους πρίσμα, με αρκετό groove και τραγουδάρες με τεράστια ρεφρέν και μελωδίες που σε καρφώνουν στον τοίχο. Ο ήχος της μπάντας έχει μια σινεματική διάσταση, είναι σύγχρονος, με πολλές κιθάρες, αλλά και εφέ.
Όσο είχα κολλήσει με το “Life is beautiful” από το ντεμπούτο και το “Lies of the beautiful people” του επόμενου, τόσο εδώ υπάρχουν τα “Let’s go”, “Hyperventilate” και “Gotta get it right” για να με κερδίσουν. Και πάλι τα τύμπανα είναι προγραμματισμένα, κάτι που προσδίδει αυτή την έντονη industrial-pop αίσθηση, αλλά σε αυτούς που γνωρίζουν τους SIXX:A.M. είναι πλέον κάτι δεδομένο. Υπάρχει και μια διασκευή στο “Modern vintage”, στο “Drive” των THE CARS που έρχεται στο μέσο του δίσκου σαν μια ανάσα, να δώσει χώρο στα υπόλοιπα τραγούδια να αναδειχτούν. Επίσης στις πιο ακραίες επιλογές, θα έβαζα και το χορευτικό “Miracle” που θα μπορούσε να είναι ένα disco remix σε κάποιο τραγούδι των MUSE. Άλλο τόσο και το rockabilly κλείσιμο με το “Before it’s over” και την έξοχη ερμηνεία του Michael.
Πρέπει να τονίσω πως λάτρεψα τον τίτλο του δίσκου, αφού φανερώνει τις μοντέρνες τάσεις, μιας παρέας που έχει βαθεία τις ρίζες της στο παρελθόν. Όσο μου άρεσε ο τίτλος, τόσο με απογοήτευσε το ερασιτεχνικό εξώφυλλο. Τέλος πάντων.
Για την πορεία του Nikki Sixx ξέρει κι η μάνα μου, αλλά ο DJ Ashba είναι εξίσου σημαντικός στην συγκεκριμένη μπάντα, αφού προσδίδει χαρακτήρα με τις κιθάρες του. Ένας μοντέρνος κιθαρίστας με κλασική hard rock παιδεία, που – ας μην ξεχνάμε πως – τον έφτασε στους GUNS N’ ROSES. του σήμερα. Τέλος, ο James Michael ίσως έχει την μερίδα του λέοντος στο συγκρότημα. Εκτός από ισόποση (και κάτι παραπάνω) συνεισφορά του στις συνθέσεις, ο Michael είναι αυτός που προγραμματίζει τα τύμπανα, είναι ο κύριος παραγωγός, παίζει πλήκτρα και προγραμματίζει τα εφέ. Α, ναι! Και τραγουδάει!
Πάντως δεν υπάρχει ένας μόνο αστέρας στους SIXX:A.M. παρότι ξεκίνησαν ως το προσωπικό Project του Sixx. Έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια νέα μπάντα, δίχως μουσικούς περιορισμούς, που φλερτάρει με pop, rock, heavy και ρουφά κάτι από industrial ποτισμένο με στίχους από την καθημερινότητα, εμπνευσμένο από την αγάπη, αλλά και χιούμορ, με έμφαση στο πιασάρικο ρεφρέν και το τραγούδι περισσότερο από τους μουσικούς. Θεαματικό.
Rock with and without clichés!
8 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
