Είναι πάντα ωραίο να σου σκάνε «κεραμίδες» και ειδικά από συγκροτήματα που όχι μόνο είναι κάπως άγνωστα, αλλά ότι πάνε να κάνουν, το κάνουν με προσωπικό και ιδιαίτερο ήχο.
Ο νέος λόγος που απέκτησα λοιπόν ακόμα ένα «καρούμπαλο» τη φετινή χρονιά, είναι οι Άγγλοι XERATH. Έχοντας ακούσει τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, “I” και “II”, τους θεωρούσα μία απλά συμπαθητική μπάντα και τίποτα παραπάνω από αυτό. Με το τρίτο άλμπουμ τους όμως, “III” (που να ψάχνεις για όνομα δίσκου τώρα), δηλώνω πλέον οπαδός και το άλμπουμ είναι ήδη στην εικοσάδα της χρονιάς!
Οι XERATH, για αρχή, είναι σίγουρα οπαδοί του «τρελού φαλακρού» Devin Townsend. Αγαπάνε τους GOJIRA και τους MESHUGGAH (στο πιο «ανθρώπινό» τους), ακούνε DREAM THEATER, μεγάλωσαν με PANTERA και η συμφωνική μουσική μαζί με τα soundtrack, είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους. Όλες αυτές οι επιρροές είναι τα συστατικά του ήχου τους, τόσο αρμονικά και προσεγμένα δεμένα, που έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός μοναδικού και σκαλωματικού μουσικού καμβά, πάνω στον οποίο οι Άγγλοι ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους με μαεστρία. Να βάλουμε μία ταμπελίτσα, έτσι, για το καλό: Ας το πούμε symphonic progressive/groove/death metal.
Το απίθανο εναρκτήριο κομμάτι, “I hold dominion”, σε βάζει τόσο στο κλίμα του τι θα επακολουθήσει, αλλά και σε «κολλάει» αν δεν έχει τύχει να τους ξανακούσεις μέχρι σήμερα, ή σε κάνει να βγείς από την κατάσταση του «άντε να δούμε τι λέει και το καινούριο άλμπουμ» και σε αναγκάζει να επικεντρωθείς σε αυτό που ακούς και να περιμένεις κι άλλο.
Η ικανότητα του σχήματος στον τομέα της ενορχήστρωσης, είναι διάχυτη καθόλη τη διάρκεια του “III”, με τις εναλλαγές τόσο σε ύφος, όσο και σε διάθεση να είναι συνεχείς. «Γεμάτα» κομμάτια, progressive παίξιμο, groove, διάσπαρτες μελωδίες, εναλλαγές φωνητικών (με τα «άγρια» να είναι η βάση, αλλά τα καθαρά – όπου αυτά χρησιμοποιούνται – να δίνουν αυτό το έξτρα κάτι και να κάνουν ακόμα καλύτερες τις συγκεκριμένες συνθέσεις), τσαμπουκάς αλλά και ατμόσφαιρα και ενώ η βάση παραμένει ίδια, το κάθε κομμάτι έχει κάτι ξεχωριστό να δώσει.
Οι ταχύτητες δεν είναι ιδιαίτερα γρήγορες. Τουναντίον, ο δίσκος είναι ως επί το πλήστον mid tempo, με κάποιες λίγες εξαιρέσεις, που και πάλι, αν βγάλουμε το “Autonomous”, δεν έχουμε κάτι το ιδιαίτερα extreme. Το ότι είναι mid tempo όμως και συμφωνικό, δεν το κάνει καθόλου υποτονικό, καθώς τα περισσότερα κομμάτια είναι μέσα στην ενέργεια. Το μόνο αρνητικό σε αυτό το άλμπουμ, είναι ότι ναι μεν αποτελείται από 14 τραγούδια συνολικής διάρκειας μεγαλύτερης των 70 λεπτών (δε χαρίζονται και καλά κάνουν), από την άλλη δε, κάπου λίγο πριν το τέλος χάνει λίγο, έχοντας μαζί τα δύο λιγότερα καλά κομμάτια, τα “Demigod doctrine” και “The chaos reign”. Το κλείσιμο πάντως, με τα “Veil pt. 1” και “Veil pt. 2” είναι απλά ε-ξαι-ρε-τι-κό και αφήνει τη σωστή αίσθηση για αυτό το άλμπουμ.
Η απόφαση της μπάντας να συνεργαστεί και πάλι με τον Jacob Hansen (VOLBEAT, EPICA, MERCENARY μεταξύ άλλων), αποδεικνύεται σοφή, καθώς η παραγωγή είναι στα υψηλότερα επίπεδα.
Πραγματικά, δεν περίμενα να είναι τόσο καλό το νέο άλμπουμ των XERATH. Είναι όμως και αξίζει και με το παραπάνω να αφιερώσετε 70 λεπτά από τη ζωή σας για να το ακούσετε. Δεν πιστεύω ότι θα το μετανιώσετε! Από τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς, από το πουθενά!
8.5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
