Πόσα καντάρια θάρρους, πίστης και -καλώς εννοούμενου- θράσους, απαιτούνται από μία μπάντα που ζει και αναπνέει στα στενά όρια μίας χώρας που ανέκαθεν έβλεπε το doom metal ως εξωτικό φρούτο, να επιμένει γυρίζοντας την πλάτη της στην απάθεια των πολλών; Προφανώς πολλά. Οι σφαλιάρες χόρευαν σάμπα κάποτε για τους SORROWS PATH… Πλήρης απαξίωση, ακόμα και από συμπαθούντες… Καλό θα είναι να μην το ξεχνάμε. Κι αυτοί εκεί. Ξεροκέφαλοι. Πεισματάρηδες. Στην κοσμάρα τους. Αγκαλιά με τους ήρωες των παιδικών τους χρόνων. Και με την μοίρα να τους παίζει άσχημα παιχνίδια. Κι αυτοί εκεί. Το ξαναγράφω. Να παλεύουν με νύχια και με δόντια. Να ξορκίζουν τους δαίμονές τους, αλλά εκείνοι να επιστρέφουν. Διεκδικώντας την ίδια τους την ψυχή. Σας φαίνονται γραφικά όλα αυτά… Μία γλαφυρή περιγραφή, μία κιτς αναπαράσταση ενός φίλμ νουάρ χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Ας είναι… “Doom philosophy”, λοιπόν. Με τον δύσκολο –και όχι άχαρο- ρόλο να συντηρήσει το κουιντέτο στον αφρό της “αφάνειας”… Αυτή που οτιδήποτε άλλο εκτός από stonerοdoom, “καταπίνει” αμάσητο. Κι ας ακολουθούν την ιερή παράδοση κάποιων CANDLEMASS, SOLITUDE AETURNUS, MEMENTO MORI. Kρατήστε το όνομα των τελευταίων κυρίων. Θα μας χρειαστεί. Νέο λογότυπο, πιο μυστήριο και ψαγμένο, σωστές επιλογές χρωμάτων, είθε η σοφία της κουκουβάγιας που δεσπόζει στο εξώφυλλο, να καθοδηγεί την μπάντα και στον συνθετικό τομέα… Βαθιά ανάσα και ξεκινάμε το ταξίδι στους λαβυρίνθους της ανθρώπινης υπόστασης…
To δεύτερο άλμπουμ των Αθηναίων, οφείλουμε να το δούμε υπό διαφορετικό πρίσμα. Σε σχέση, πάντα, με το “The rough path of nihilism”. Κι αυτό γιατί, το “Doom philosophy” ηχεί πιο κοντά στην παραδοσιακή μορφή του ιδιώματος, δίχως παράλληλα να του διαφεύγει να ρίχνει τις ματιές του σε πιο σύγχρονα ηχοτόπια. Εκεί ακριβώς, βρίσκουμε, δύο κομμάτια, τα “Tragedy” (με την συμμετοχή του πρώην κιθαρίστα των SOLITUDE AERURNUS, Edgar Rivera) και το “Everything can change”, όπου μαζί με τον Άγγελο τα φωνητικά μοιράζεται ο Snowy Shaw, γνωστός μας από την συμμετοχή του στους MERCYFUL FATE, King Diamond, MEMENTO MORI, DREAM EVIL, THERION μεταξύ πολλών άλλων. Όσο κι αν ακούγεται αλλόκοτο, αυτές οι συνθέσεις -και πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη- είναι οι λιγότερο αξιόλογες, σ’ ένα κατά τ’ άλλα, θαυμάσιο σύμπλεγμα λυτρωτικού doom metal, με επικά στοιχεία, τις γνωστές και μη εξαιρετέες progressive αναζητήσεις, πειστικές ερμηνείες, solos που ανεβάζουν ποιοτικά την στάθμη του συνολικού αποτελέσματος. Η παραγωγή, “ασορτί” με τον “απογυμνωμένο” ήχο, βαριά, επιβλητική και “πνιγηρή”. Με την καλή έννοια πάντα. Για να μην παρεξηγηθούμε. Και επειδή όλοι μας αρεσκόμαστε στο να σταχυολογούμε εκείνες τις στιγμές που η έμπνευση των μουσικών πιάνει ταβάνι, το “Doom philosophy” διαθέτει αρκετές, που αποτελούν προτεραιότητα για κάποιον που θέλει να επιλέξει τι θ’ ακούσει εξ’ αρχής. Ο λόγος για τα “A dance with the dead”, “Brother of life”, “The king with the crown of thorns” (αρκετά κοντά αισθητικά στο ύφος του “Queen of doom” – μόνο πόνος!), “Clouds inside me” και το “Epoasis” (έξοχο!) που αποτελεί και το video clip του δίσκου. Κι όμως ξέχασα κάτι… Ν’ αναφέρω την ηχητική σχέση του σχήματος με τους MEMENTO MORI. Ιδανικό εξόδιο με το “Damned (O) fish L.S.D.” και κάποιος θα πρέπει να αποθεώσει αυτό τον τεράστιο μουσικό που λέγεται Mike Wead για την προσφορά του στην μουσική μας… Aς μείνω εδώ και ας μαζέψω τα γραφόμενα μου… Υπέροχο και άκρως πειστικό το comeback των SORROWS PATH, που προσυπογράφει την ωριμότητα, την μεστότητα και την αέναη εξερεύνηση που ανέκαθεν τους διέκρινε. Doom metal με προσωπικότητα και ουσία. Αυτόφωτο. Το μέλλον ανήκει στους τολμηρούς! Έτσι ήταν πάντα άλλωστε!
8 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
