Κι όμως, μόλις 2 χρόνια πριν παρουσιάζαμε το “March of progress”. Τι έγινε και οι THRESHOLD επανέρχονται τόσο σύντομα; Σύντομα λέω, επειδή μας συνήθιζαν για ένα άλμπουμ ανά 4-5 χρόνια. Οι Βρετανοί φαίνεται πως ξαναβλέπουν το συγκρότημα ως προτεραιότητα, ενώ παράλληλα μια σταθερότητα στα μέλη και –πιθανώς- μια καλύτερη αμοιβή από τη δισκογραφική τους, έχουν συμβάλλει σε αυτό.
Οι THRESHOLD με είχαν ενθουσιάσει με τον προηγούμενο δίσκο και γενικότερα, ως μπάντα 20αετίας, δεν έχουν ποτέ κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ. Το “For the journey” έχει πολλά από τα αναγνωρίσιμα στοιχεία της μπάντας, αλλά χαρακτηρίζεται από πιο μέτριες ταχύτητες και κυρίως από μια ατμόσφαιρα πιο κλασική. Τα τραγούδια κινούνται στα 5 λεπτά, με λιγότερες εκτελεστικές περιπέτειες και έμφαση στην μελωδία.
Εκεί είναι που λάμπει ο Damian Wilson, με την θεσπέσια φωνή του, που παραμένει κρυστάλλινη παρά το πέρασμα των χρόνων (και τις κραιπάλες). Ακούγοντας τα τραβήγματά του σε κομμάτια όπως το “Watchtower on the moon” που ανοίγει τον δίσκο, καταλαβαίνει κανείς ότι οι εκτελεστικές του ικανότητες είναι που τον επανέφεραν στο συγκρότημα. Άλλωστε η συνθετική ομάδα αποτελείται από τον Karl Groom και Richard West κυρίως, που μοιράζονται τις συνθέσεις. Το παραπάνω τραγούδι είναι και ο τέλειος συνδετικός κρίκος του άλμπουμ, με τον προκάτοχό του, κάπως πιο μοντέρνο και πιο γρήγορο από τα υπόλοιπα. Μόνο το “Turned to dust” πλησιάζει αυτά τα στοιχεία, αλλά έρχεται δεύτερο (και τέταρτο στην σειρά).
Είναι σίγουρα το αγαπημένο μου, μαζί με το απίστευτο “The box”. Το τελευταίο, είναι ένα έπος που απλά επιβάλλεται να προσθέσετε στην συλλογή σας. Λίγο οι ψαγμένοι στίχοι, κάτι τα διαφορετικά οργανικά επίπεδα, μελαγχολία και η απαισιοδοξία του σε συνδυασμό με την ερμηνεία του Wilson, το αναδεικνύουν σε μια από τις κορυφαίες στιγμές των THRESHOLD.
Από εκεί κι έπειτα όμως δεν υπάρχουν ξεχωριστές στιγμές που αξίζουν ιδιαίτερης μνείας. Κάθε τραγούδι είναι ικανοποιητικό και φέρει την σφραγίδα του συγκροτήματος. Καμία σύνθεση δεν απογοητεύει. Κι όμως δεν με γέμισαν. Προσέξτε όμως! Το “For the journey” είναι καθ’ όλα καλός δίσκος και συνεχίζει την παράδοση που θέλει τους Βρετανούς να μην απογοητεύουν. Απλά έχει 2 από τα 8 κομμάτια που ξεχωρίζουν. Κι ένα ακόμα που σε κολλάει στό ρεφραίν (το “Autumn red”, με την πολύ ASIA/YES χροιά του στις στροφές).
Όμως οι THRESHOLD παραμένουν μια ποιοτική μπάντα, με καλοδουλεμένα τραγούδια, με έμφαση στο ρεφραίν, που ακούγονται άνετα από τον φίλο του κλασικού rock, τον ακροατή του prog rock, αλλά και τον οπαδό του πολύπλοκου math-rock. Λίγοι το καταφέρνουν αυτό τόσο άνετα.
7 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
